Duyuru

Katla
Herhangi bir duyuru yapılmamış.

konusamamak

Katla
X
  • Filtre
  • Zaman
  • Göster
Hepsini Sil
yeni mesajlar

  • konusamamak

    ben genelde insanlarla pek içli dıslı olmayı sevmeyen biriydim genelde yalnız dolaşırdım . Nerdeyse hiç konusmadıgım günler olurdu. Zamanla konusma yetimi kaybettim sanki. Mesela bir ortama girince herkes birşeyler anlatır ben susarım çünkü anlatacak birşey aklıma pek gelmez.

    Bu durumun uzun süre insanlardan uzak kalmakla az konusmaklamı ilgisi var. yani konusmaya konusmaya insan asosyalmi olur ?

    Bunu asmak için neler yapabilirim yani konusmayı sevmiyorum arkadasımda yok

  • #2
    İçim çok duygusalda dışa yansıtamıyorum herşeyi içimde yaşıyorum. Dısım sanki duvar

    Yorum


    • #3
      Konuştukça, sohbet ettikçe pratik yaptıkça kendimizi daha rahat ifade edeceğiz düşüncesindeyim. : )
      Eklediğim bağlantıda sorunumuzla ilgili bir yazı var okumanı isterim, ben yazanları uyguladım ama devamını getirmemiştim...
      http://onurxt.blogcu.com/Dr+Muhammed...g+-Ozel+Bolum-
      Her şey güzel olacak...

      Yorum


      • #4
        tesekkürler masum

        Yorum


        • #5
          Rica ederim mırnaw.
          Her şey güzel olacak...

          Yorum


          • #6
            Konuşamama problemi bende de çocukluktan beri var , bunun çekingenlik, korku, nefret, öfke , kıskançlık vs vs bir sürü sebebi olabiliyor , çekiniyorsun harekete geçemiyorsun, korkuyorsun harekete geçemiyorsun, nefret ediyorsun, konuşmayarak ceza verdiğini düşünüyon, kıskanıyorsun muattab olmamamk için konuşmuyorsun, kibirleniyorsun önce o konuşsun diyorsun vs vs beyin harekete geçmemek için senin bütün duygusal durumlarını fırsat biliyor, ama ne olursa olsun harekete geçip bir merhaba diyerek yada bir gülümseme göstererek iletişim için bir mum yaktığında karanlıktan aydınlığa geçermiş gibi korkuların azalıyor herşeyi daha net görüyor ve tüm takıntılı düşünceler bir anda kafanda uçup gidiyor, işte bendeki durumda böyle . 2 önce tedaviye başladım zaman zaman çok iyim , zaman zamanda aynı karanlığın içine girip kayboluyorum. 2 farklı kişiliğe sahip gibiyim biri sosyal biri asosyal benim en büyük sıkıntım sürekli değişen ruh halim, detaylı olarak izah edemesemde benim gibi zaman zaman iyi zaman zaman kötü ruh haline geçip iyi ikenki durumunu hayal gibi hatırlayan karanlıktan çıkmakta zorluk çeken arkadaşların yada bilgisi olan arkadaşların yorumlarını bekliyorum

            Yorum


            • #7
              treasure güzel tespit etmişsin, psikolojik ya da diğer sebeplerden dolayı kendini eve hapseden arkadaşlar yazını okudukları takdirde daha dışa açık olmaya çalışacaklarını düşünüyorum, en azından ben. : )
              Yorumun için teşekkürler...
              Her şey güzel olacak...

              Yorum


              • #8
                bazı dönemlerde bende bahsettiğin gibi oluyorum. bunu da çok fazla sosyal aktiviteye katılarak aşıyorum. çokça tiyatroya gidiyorum, sıkılsam bile arkadaşlarımla beraber olmaya çalışıyorum, bisiklet forumlarından tanımadığım insanlarla kısa sahil turlarına çıkıyorum. yada forumlarda bir şeyler paylaşmaya çalışıyorum. bunlar gibi ,kendince bulacağın basit yöntemler bence sorununu aşmana yardım edecek.

                Yorum


                • #9
                  ben insanlara slm veriyorum vermiyorum degil bazen çabada harcıyorum ama olmayınca olmuyor. Zeka seviyem düşük sanırım. Bana sürekli sen neden konusmuyorsun diyolar yada arkadasın hastamı neden konusmuyor diyolar. Konusmak için yaklaştıgımdada insanların pek ilgisini çekmiyor konustugum seyler benden uzaklaşıyorlar . Bir bakıyorum iki kişi hemen samimi olmus ben onca çabaya ragmen yine tek basımayım

                  Yorum


                  • #10
                    mırnaw evet, yalnız kaldıkça insan kendini sorgulamaya başlıyor. bende aynı moddayım mesela şuan. etrafında insanlar olmadıkça yani fiziksel olarak dışta olunca ruh olarakta giderek kopuyorsun. şu "etrafa açıl arkadaş edin guruplara katıl" martavalları bana hep sahte gelmiştir....yani her insanın o kadar zekası var dimi yalnızlıktan kurtulmak için ortamlara girmesi gerektiğini bilecek kadar. ama olay bu değil işte. terazi gibi düşünürsek; yalnız kalma konuşmama güdün gidip gezme tozma tanıma kaynaşma güdünden daha ağır basıyor. zor olan diğer tarafı ağırlaştırmak. buda insanın iç meselesi. kendine kabul ettirmek gerek önce insanların konuşulması gereken yaratıklar olduğunu. bak uztmak istemiyorum ama, düşünki 100 adet 70 iq lu insandan oluşan bir toplumdasın. sen 100 sün diyelim. konuşmamak normal. yada. sen fakirsin ama bu 100 kişi burjuva..konuşmaman normal. sorun sende değil. onlarda 99 kişi olsalarda onlar yanlış. diyojen elinde mumla dolaşırken şaşırıp soranlara ne demiş unutmamak gerek "insan arıyorum, insan"..)

                    Yorum


                    • #11
                      sorun konuşamamak değil bende.
                      boş konuşamamak.
                      çevremdeki norma (sözde normal) arkadaşlarımın yaptığı muhabbetler;
                      1-''aga, geçen gece kafayı bi çekmişiz, varyaaa, kafa güzel, bi hoş olduk , varyaaa''
                      cvp: Banane kardeşim, sen zateniçkiyi sırf hava olsun diye içiyosun, neden anlatıyorsunki, ben akşam ne yediğimi anlatıyormuyum
                      sırf bunu yapamadığım için az konuşan biriyim
                      2-herkesin izlediği kurtlar vadisinin ertesi günü, '' hani polat şöyle dedi, şu sahnede şöyle yaptı, memati şunu yaptı''
                      cvp:İyide kardeşim, hepimiz izlemişiz zaten, neden birbirimize tekrarlıyoruzki, hani izlemeyen birine anlatsak neyse
                      sırf bunu saçma bulduğum için az konuşan biriyim
                      3-geçen bi güzel bi kızın ardından '' aga şu hatuna bak yaa,lan böyle bi manitan olacak, varyaa, offf''
                      cvp: güzel kardeşim, yoldan o esnada geçen her bayan senin manitan nasıl olsun, hele ağzın böyle salyalıyken, ben en azından gerçekçi davranıyorum, ve o kızın benim manitam olamayacağını bildiğim için, ne sözlerimle, nede bakışlarımla kızı rahatsız etmiyorum.
                      hani bi söz vardıya, ''erkeklerin kızların arkasından laf atması, arabaların arkasından havlayan köpeklere benzer, ikiside havlasalarda, o şeye sahip olamazlar''
                      sırf böyle düşünüp, boşa hayal kurmadığım için az konuşan biriyim.

                      bu ve bunun gibi nice muhabbetlerde az konuşurum
                      umrumda olmadığı için, ''okul nasıl gidiyor, hangi bölümdeydin, kaç yıllık'' gibi sorularıda pek sormam.
                      -
                      ama ilgilendiğim, merak ettiğim bi konu hakkında inanılmaz sorular sorabilirim.
                      bizim sorunumuz, günlük muhabbetleri saçma , gereksiz bulmak olabilir.
                      biri eve geldiğinde, '' geldin mi '' diye sorduğum gün, artık bende normal bi insanım demektir

                      Yorum


                      • #12
                        treasure
                        sen neden rahatsız oldunki? bırak yazıvereyim.... senin yazabildiğin gibi..sadece sana has olmasın yazma rahatlığı bence....

                        Yorum


                        • #13
                          hgulsuyu..evet..boş konuşamamak....geyik denilen şey dimi...banada derlerki mesela neden gidip gelmiyosun..yahu deniyorum arada ama tısss..3 cümleden sonra tükeniyorum kendi yerimde problem yok ama başkasının mekanında konu gelmiyor aklıma...birde (treasure kızmaz inşallah) ilgi alanları farklı..kurtlar vadisi demişsin mesela ben hiç seyretmedim (treasure arkadaşın "hady lemnnn" dediğini duyar gibi oluyorum ama doğrusu bu üzgünüm)..uzayı çok severim mesela teleskobum filan var öyle profesyonelce değil ama bu konuyu konuşacak biri bulsam susturamazlar...ama yok...şimdi ilk mesajımda aslında şunu demek istedim geyik yapmak işin normal tarafımı anormal tarafımı...yapmakmı normal yoksa yapmamakmı..

                          Yorum


                          • #14
                            morpheus Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
                            mırnaw evet, yalnız kaldıkça insan kendini sorgulamaya başlıyor. bende aynı moddayım mesela şuan. etrafında insanlar olmadıkça yani fiziksel olarak dışta olunca ruh olarakta giderek kopuyorsun. şu "etrafa açıl arkadaş edin guruplara katıl" martavalları bana hep sahte gelmiştir....yani her insanın o kadar zekası var dimi yalnızlıktan kurtulmak için ortamlara girmesi gerektiğini bilecek kadar. ama olay bu değil işte. terazi gibi düşünürsek; yalnız kalma konuşmama güdün gidip gezme tozma tanıma kaynaşma güdünden daha ağır basıyor. zor olan diğer tarafı ağırlaştırmak. buda insanın iç meselesi. kendine kabul ettirmek gerek önce insanların konuşulması gereken yaratıklar olduğunu. bak uztmak istemiyorum ama, düşünki 100 adet 70 iq lu insandan oluşan bir toplumdasın. sen 100 sün diyelim. konuşmamak normal. yada. sen fakirsin ama bu 100 kişi burjuva..konuşmaman normal. sorun sende değil. onlarda 99 kişi olsalarda onlar yanlış. diyojen elinde mumla dolaşırken şaşırıp soranlara ne demiş unutmamak gerek "insan arıyorum, insan"..)
                            haklı olabilirsin belkide konustugumuz çevre yanlıs kendimiz gibi insanları bulamıyoruz . Ama ozamanda biz işte toplumdan farklı sf li kişiler olmus oluyoruz . Belkide herşeyi her lafı çok düşünüyorum insanları gözümde çok büyütüyorum bilmiyorum . Hep bir korkaklık var kendime güvensizlik var .Rahat değilim sürekli kontrollü davranma amacındayım . Bunu aşsam belki biraz açılacagım ama çok zor gibi

                            Yorum


                            • #15
                              mırnaw ,
                              guliver i bilirsin okumuşsundur..bir adaya düşüyor minik insanlar var filan..belki adam kısa boylu normal hayatta düşünsene ama o ortamda dev ötesi....yani sf li olmak sanki biraz göreceli bir durum gibi...içine kapanıklık seviyesi senden 2 kat fazla olan 10 kişi ile birlikte bir ortamda olsan en çok konuşanda sen olacaksın belkide..düşünsene.....şimdi kalıplar var öğretiler..ama hep matrix filmi gelir aklıma ya gerçek hayat zaten sf li olmayı gerektiriyorsa? doğada hiç iletişime girmeden yalnız yaşayan o kadar çok canlı varki..mesela aslan sosyal olan tek kedi..gerisi yni çita leopar kaplan puma vs..hep yalnız yaşıyor...sosyal olmak aslında yaşamak için şart değil ama iğer insanlar sosyal olunca olmayanlar anormal gibi oluyor....referandum da güzel örnek %58 evet dedi ama %42 de hayır dedi..sonuç zafer gibi görünsede %42 hiçte az değil yani..

                              Yorum

                              İstek İşleniyor...
                              X