Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Yıllardır çözemediğim bir fobim bir sorunum var. Lütfen, yardımcı olun. İhtiyacım var

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Yıllardır çözemediğim bir fobim bir sorunum var. Lütfen, yardımcı olun. İhtiyacım var

    Çok uzun oldu ama okursanız ve bana birazcık olsun yardımcı olursanız çok sevinirim.

    Merhaba,
    Yeni bir topluluğa girdiğim zaman insanlarla kaynaşmakta zorluk çekiyorum tanımadığım ortamlarda bulunmaktan çekiniyorum. Küçüklüğümden beri böyleyim o kadar çaba harcamama rağmen atlatamadım. İnsanları gözümde çok büyütüyorum ve onlara yaklaşıp konuşmak için cesaretim olmuyor. O yüzden sürekli karşı taraftan bekliyorum. Hele karşı cinsle oldukça zorlanıyorum. Hiç cesaretim olmuyor. Şuan üniversitedeyim ve hatta sınıfımda bir çocuk var amacım sadece merabalaşmak çünkü sınıfa ilk gittiğimden beri kendime takıntı yaptım bir türlü birşey söyleyemedim. Çocuk biraz sert bir tip sanki tersliyecekmiş beni umursamıcakmış gibi ama diğer kişiler bir şekilde kaynaştılar.

    Kendimi fazla kalıba sokuyorum her hareketimi iyice düşünüp yapıyorum yanlış bir şey olmasın diye. Rahat davranamıyorum. bazı insanlar girdikleri ortamı canlandırırlar veya kaynaştırırlar ve herkes tarafından sevilirler. Şahsen ben böyle kişilere çok imreniyorum bunu nasıl beceriyorlar anlamıyorum hep onlar gibi olmak istiyorum. Olmaya çalıştıkça batıyorum.

    Kaynaşamamak da ki en büyük sorunumda konuşacak konu bulamamam yani birinin yanına gitsem meraba meraba ne konuşacağımı nelerden bahsedeceğimi bilmiyorum. Karşı tarafda sıkılır beni sevmez korkum var. Dışarının beni yargılamasından beni sevmemesinden tedirginim. Kendimin çok sıradan olduğunu düşünüyorum. Hatta bir facebook gibi sosyal paylaşım sitelerinde olsun bir şey paylaşacağım zaman yüz binlerce kez okuyorum ve öne sürüyorum kötü birşey olmasından korkuyorum.

    Yalnız kalmaktan korkuyorum.Buda beni yiyip bitiriyor. Çok çevresi olan çok sevilen biri olmak gibi takıntım var herkesin böyle olduğunu düşünüyorum. Birde çevremde hoşuma gitmeyen insanları gördükçe kendime benzetiyorum acaba bende böyle miyim diyorum ve öyle olmaktan korkuyorum. Davranışlarım hoşuma gitmiyor kendime bile yapmacık geliyorum. Sürekli sorunumu düzeltmeye çalışıyorum aileme yakınlarıma konu açılınca kötü yanlarımı soruyorum ama onlar beni kırmamak için hiçbir kötü yanın yok deyip geçiştiriyorlar. Dışarıdan nasıl göründüğümü merak ediyorum. Karakterimi davranışlarımı beğenmiyorum.

    Geçmişte ağır bir depresyon geçirdim intihar girişimlerim oldu ama bu sorunla alakalı değildi. Depresyonumu atlattığım da çok rahatlamıştım sonraki üç dört ayım çok güzel geçti. Ve sonradan bu çekingenliğim fazlasıyla arttı öz güvenim cesaretim kırıldı ve yaptığım hataları yaptığım doğrulardan daha fazla düşünüyorum kendimi yıpratıyorum. Bu durumum ne asosyallık mı ya da öz güven eksikliğimi, karakterin oturmaması mı? Çok kötü durumdayım. Tek istediğim sürekli beni kaydeden bir kameram olsun ve ben onu açıp izleyeyim...

  • #2
    Ayni dusunce bendede var sanki disaridan nasil gozukuyorum gibi dusunceler var beynimde birisiyle konusurken acaba suan nasil gorunuyorum dusuncesi aklima beliriveriyo. Kendimi taniyamiyorum bazen acaba nasilim birinin gozunde birine sorsam hep iyi diyecek gibi sanki. Aslinda sessiz insani tanimak daha caziptir diger insanlar tarafindan hemen kaynasmaya calisan konusmaya cabalayan insan daha kolay elde edilebilir , neticesinde daha degersizdir. Ama senin benim gibi insanlarin kazanilmasi daha onemlidir boylesi daha iyi bence cunku kolay insan olmak , kolay kaybedilebilir bir insanda olmaktir aslinda. Cekingenligini icinde tut ve etrafina hissettirme bence ben boyle yendim cekingenligimi , ve tanimadigin biri bisey sorunca soyleyince ona hic cekinmeden direk cevap ver eger cekiniyo , utaniyo gibi dusunurse oyle algilarsa dedigin gibi bi sonuc cikar ortaya. Bu sorunlar icimize kapanikligimizdan geliyo sanirim aslinda cogu insan yapmacik diger insan surusune kapilip kendilerini degerli hissettirmeye calisiyorlar. Biz kendimiz oldugumuz icin sansliyiz emin ol. Bisey soylerken veya paylasirken ( facebook vb. dahil ) dusunmek bendede vardi ama sonra su dusunceyi koydum kafama , beni mutlu edicekse kimi neden ilgilendirsinki ? Ve bu kdr dusunceli oldugunu varsayarsak konusacagin veya paylasmak istedigin bi dusuncenin kimse tarafindan garipsenmeyecegine eminim ben. İnsanlar ne dusunur degil nasil mutlu olurum dusuncesiyle hareket etmelisin bence basta bu cumleyi kullanmalisin kendinde. O dedigin cocuk bisey soyleyince aklina gelen mantikli biseyi cat diye soyle mesela bunlari tekrarlaynca kendiliginden cozuluyo beynine koydugun bu blokajlar seni susturan bu kdr dusuren ama bu blokelerin ustne gitmedende cozulmuyo malesef.

    Yorum


    • #3
      geçmiş olsun burda yalnız değilsin bir çoğumuzun sorunu benzer özellikte seni engelleyen şeyleri tek tek yazmalısın bir not defterine .
      misal;
      konuşmaya başlarsam pot kıracağım rezil olacağım o yüzden konuşmamalıyım ...
      gibi bunun altınada farklı bir davranış biçimi yaz seni engellemeyecek bir davranış olsun...
      misal;
      gideceğim güler yüzle merhaba diyeceğim hal hatır soracağım sonra görüşürüz deyip ayrılacağım.
      gibi senin sosyal hayatını engelleyen davranışları tek tek yaz hepsinin altınada alternatif davranışları yaz yazmak seni şartliyacaktır umarım...
      birde kendine samimi bir arkadaş edin onun bulunduğu ortamlara beraber gidin faydası olacaktır...

      geçmişte ağır depresyon geçirmişsn depresyonun bir çogu beynin zarar görmüş kısımlarından dolayı meydana çıkar ağır depresyonu atlatmışsın ama yaşadığın her hangi bir olay beyin yapılarından dolayı bu fobiyi açık etmiş olabilir bir psikiyatristede çıkabilirsin depresyon ilacı seni rahat hissettirecektir...

      KuzuZade
      Derdest etti gönlümü serabınla gelen nazarın, n'ola ki aslına rücu etse suret-i nigarın..BeyZade
      BEYNİNİZİ değiştirin , HAYATINIZ değişsin... ( Dr. Daniel G. Amen )
      Psikiyatrik rahatsızlığı olan bu kitabı okusun etkili çözüm bulacaksınız. !

      Yorum


      • #4
        Çok teşekkürler gerçekten çok yardımınız oldu. Sürekli bu olayı içime atıyordum ve kimseyle paylaşmıyordum. Böyle cevaplar gelince daha rahatladım yalnız olmadığımı anladım. Önerilerinizi uygulucam umarım yenerim bu sorunu..

        Yorum


        • #5
          Orjinal yazı sahibi: selinmtl View Post
          Çok teşekkürler gerçekten çok yardımınız oldu. Sürekli bu olayı içime atıyordum ve kimseyle paylaşmıyordum. Böyle cevaplar gelince daha rahatladım yalnız olmadığımı anladım. Önerilerinizi uygulucam umarım yenerim bu sorunu..
          içine atmak seni daha çok çıkmaza sokar gel burda derterini paylaş dertleri olanlarla konuş fikirlerini paylaş kendi tecrübelerini anlat diğerlerinin tecrübelerini oku hayrına olacaktır

          KuzuZade
          Derdest etti gönlümü serabınla gelen nazarın, n'ola ki aslına rücu etse suret-i nigarın..BeyZade
          BEYNİNİZİ değiştirin , HAYATINIZ değişsin... ( Dr. Daniel G. Amen )
          Psikiyatrik rahatsızlığı olan bu kitabı okusun etkili çözüm bulacaksınız. !

          Yorum


          • #6
            bu sorunun en belirgin haliyle ne zaman farkettiniz? bu sorunun temelinde oluşmasında etken olan neden ne olabilir sizce, cok sert eleştitilere maruz kaldınız mı?
            "Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka

            Yorum


            • #7
              Yılardır çözemediğin fobinin adı sosyal fobi Bence başkalarına olması gerekenden fazla değer veriyorsun, sonuçta onların seni beğenip beğenmeme korkusu yaşamanın nedeni fazla değer vermen ve fikirlerine önem vermen.. Karşı taraf sıkılır korkun olmasıda bunıu gösteriyor, şöyle düşünmelisin karşı taraf senden sıkılsa bile ne kaybedersin.. Ayrıca başkaları ne düşünür benim hakkımda gibii düşünceler sadece seni üzer, kendin için yaşamlısın... Uzman desteği almıyosan almanı öneririm..
              3 kuruşluk insana 5 kuruşluk değer verirsen 2 kuruşa seni satar.

              When you lose small mind, you free your life..

              Yorum


              • #8
                sorun şu aslında kndi gözleriyle kendini göremiyor.bir başkasının gözleriyle bakıyor sürekli kendine..kendini bir başkasının eleştirilerine maruz kalmadan kendisi eleştiriyor.
                kendini eksik hisettiğin neler var bizlere onları anlat.yeteneklerin nelerdir mesela. en başarılı olduğun ne var. mesela tartışma konusu olsa.ben bu işin uzmanıyım diyebileceğin hangi konu var? bu sorunun temeline inip incelediğinde aslında kendinden çözüleceğini düşünüyorum.
                "Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka

                Yorum


                • #9
                  Orjinal yazı sahibi: luthe View Post
                  bu sorunun en belirgin haliyle ne zaman farkettiniz? bu sorunun temelinde oluşmasında etken olan neden ne olabilir sizce, cok sert eleştitilere maruz kaldınız mı?

                  16'lı yaşlarımdan beri bu sorunum var. Hatta ilk lise yıllarımda bundan dolayı baya baya zorlandım. Özellikle bir arkadaş seçerdim ve onunla yürütürdüm bütün yıllarımı fazla açılamazdım hala var. Bir kişiyle idare ediyorum. O da gidince öyle kalıyorum. Etken olan neden tam emin degilim ama mahallemde ki okulumu ve insanlarını sevmezdim çünkü kız olsun erkek olsun çok kabaydılar ve anlaşamazdım sorunun kendimde zannederdim sonradan onları çözdükçe anladım. Çevremde kimse yoktu yani yeni tanışıcak kimse yoktu sessiz sakin bir yerdi ben hiç yeni yeni kişilerle tanışmadım. Sürekli küçükken tanıştıklarımla yetindim. Bir zaman geldi ve ben yeni ortama girdim o an anladım ki tanışamıyorum cesaretimi toplayamıyorum belki de hiç yeni yeni kişiler tanımak istemeyip eskilerle sürdürdüğüm için oldu ve git gide bu sorun büyüdü. Git gide ben bunu kafama taktım bu yaşıma kadar getirdim sürekli bunu düşünüp kendimi maffediyorum. Ama bu yapımdan dolayıda olabiir bilemiyorum. Eleştri gibi şeyler olmadı.
                  Last edited by selinmtl; 07-02-2012, 02:25 PM.

                  Yorum


                  • #10
                    insanların acizliklerini düşün.eğer evde insanların acizlklerini düşünürsen onlarla karşılaştığında,sınıfta,yolda yürürken o acizlikleri aklına gelir ve rahatlarsın.
                    Yalnız biri iste; başkaları istenmeye değmiyor.
                    Biri çağır; başkaları imdada gelmiyor.
                    Biri talep et; başkaları lâyık değiller.
                    Biri gör; başkalar her vakit görünmüyorlar, zevâl perdesinde saklanıyorlar.
                    Biri bil; mârifetine yardım etmeyen başka bilmekler faydasızdır.
                    Biri söyle; Ona âit olmayan sözler, mâlâyânî sayılabilir.

                    17.Söz

                    Yorum


                    • #11
                      kendinizi geliştirmek adna neler yapıyorsunuz? okuduğunuz bölüm ne ve istediğiniz bölüm mü? bir yerlerde de özgüveninizi kıran bir şeyler var. Sizi tam olmaktan alı koyan bilinçaltına yapışan bir şeyler...hani can dündar söyler ya asil eksiklik eksik olduğumuzu düşünmekti. ilk başta bunu çözmek gerekiyor.birde bunu çözebilirim deyin. zor bir şey değil, sosyal analmda bişeyler yapmaya çalışsanız mümkün mü? film izlemek tiyatroya gitmek. seminerlere gitmek. ilk başta o ne konuşacağım konusunu yenerseniz sonra özgüven oluşur otomatik olarak konşmaya başlarsınız. çevrenizde sohbet ortamı olduğunda fikirleriniz var olacak ozaman.
                      "Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka

                      Yorum


                      • #12
                        Orjinal yazı sahibi: luthe View Post
                        sorun şu aslında kndi gözleriyle kendini göremiyor.bir başkasının gözleriyle bakıyor sürekli kendine..kendini bir başkasının eleştirilerine maruz kalmadan kendisi eleştiriyor.
                        kendini eksik hisettiğin neler var bizlere onları anlat.yeteneklerin nelerdir mesela. en başarılı olduğun ne var. mesela tartışma konusu olsa.ben bu işin uzmanıyım diyebileceğin hangi konu var? bu sorunun temeline inip incelediğinde aslında kendinden çözüleceğini düşünüyorum.
                        evet aynen dediğiniz gibi. sürekli eleştiriyorum kendimi kendime dışarıdan bakıyorum. Kendimde eksik hissettiğim şeylerden en kafama takılanı bu konu işte insan ilişkileri. rahat olmak istiyorum kendimi bir kalıba sokmak değil daha rahat davranmak ama yapamıyorum elimde degil. Yapsam sanki yapmacık olucakmış gibime geliyor. İnsanlar konuşucak konu bulur ama ben bunda çok zorlanıyorum. Empatiyle bir şeyi karıştırıyorum. Aslında kendimi insanların yerine koyup hosuna gidip gitmiyeceği şeyleri tahmin etmeyi çok severdim ama bu artık onun yerinden kendimi görme olayına geldı kendımı karşıdakinin yerine koyunca karsıdan kendımın nasıl gorundugune bakıyorum artık. Ama dinlemenin uzmanıyım diyebilirim bu konuda karşımdakini tatmin edebilirim arkadaşlarımda benım bu yonumu çok severler sırf bu yuzden arkadas olanım var. resim el sanatları konusunda yeteneklerim var, hayatımda başarılıyımdır hani arkadaşım olanları eğlendirmeyi de bilirim ama yeni çevre edinemiyorum ama artık bunlar gitsin ve sadece o istedigim gelsin durumundayım. Bunların hiçbiri beni mutlu etmiyor

                        Yorum


                        • #13
                          Orjinal yazı sahibi: selinmtl View Post
                          16'lı yaşlarımdan beri bu sorunum var. Hatta ilk lise yıllarımda bundan dolayı baya baya zorlandım. Özellikle bir arkadaş seçerdim ve onunla yürütürdüm bütün yıllarımı fazla açılamazdım hala var. Bir kişiyle idare ediyorum. O da gidince öyle kalıyorum. Etken olan neden tam emin degilim ama mahallemde ki okulumu ve insanlarını sevmezdim çünkü kız olsun erkek olsun çok kabaydılar ve anlaşamazdım sorunun kendimde zannederdim sonradan onları çözdükçe anladım. Çevremde kimse yoktu yani yeni tanışıcak kimse yoktu sessiz sakin bir yerdi ben hiç yeni yeni kişilerle tanışmadım. Sürekli küçükken tanıştıklarımla yetindim. Bir zaman geldi ve ben yeni ortama girdim o an anladım ki tanışamıyorum cesaretimi toplayamıyorum belki de hiç yeni yeni kişiler tanımak istemeyip eskilerle sürdürdüğüm için oldu ve git gide bu sorun büyüdü. Git gide ben bunu kafama taktım bu yaşıma kadar getirdim sürekli bunu düşünüp kendimi maffediyorum. Ama bu yapımdan dolayıda olabiir bilemiyorum. Eleştri gibi şeyler olmadı.
                          bir antidepresan ilaç kulanmanın faydası olur doktoruna danışmalısın...
                          bununla beraber ; gıda takviyesi olarak omega 3 ve protein alabilirsin .. beynin etkisi azalmış bölgelerini onaracaktır... (beyninizin limbik sisteminde sorun olabilir )
                          olumlu düşünme yapıları geliştirmelisin
                          fiziksel egzersiz yapmalısın
                          duygusal bağlarını geliştirmelisin ( aile, arkadaş, sevglili )
                          düzenli beslenmelisin
                          herşey birbirine bağlı

                          KuzuZade
                          Derdest etti gönlümü serabınla gelen nazarın, n'ola ki aslına rücu etse suret-i nigarın..BeyZade
                          BEYNİNİZİ değiştirin , HAYATINIZ değişsin... ( Dr. Daniel G. Amen )
                          Psikiyatrik rahatsızlığı olan bu kitabı okusun etkili çözüm bulacaksınız. !

                          Yorum


                          • #14
                            bu konuda cok kişiyle sohbet edip sorunu çözdüğümüz için bence tamamen içinde aklın da biter.ilaç vs. hiç bunlara gerek yok.sigara gibi düşün. olayı incele neden kendimi böyle hissediyorum. toplum ne ifade ediyor benim için insanların düşünceleri cok u önemli ne oranda önemli? bnları gözlemlemelisin. bunlar benim fikrim tabiki
                            "Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka

                            Yorum


                            • #15
                              Kendimi geliştirmeyi çok çok seven biriyim kitaplar okurum hatalarımı ve doğrularımı görmeye çalışırım, tiyatroya giderim. İnsanları gözlemlerim. Buna göre kendimi geliştiririm. Kötü yanı hatalarımı daha fazla görmem ve tam olarak belirleyemeyip işin içinden çıkamama durumum. Hangisini düzeltmekten başlıyayım? Düzeltebilecek miyim? ve sürekli ''yapamayacağım ben böyleyim'' diyorum. Eskiden boş ver derdim şimdi diyemiyorum sürekli kafama takılıyor. Ama kendimi beğenmiyorum bunu söyleyeyim dış görünüşden dolayı değil. Hatta karşıma çıkan tüm insanlar bana dış görünüşümden dolayı yorum yaptılar. Beğendiler olumlu şeyler söylediler elbette insanın hoşuna gidiyor ama zamanla neden sürekli dış görünüşümle ilgileniyorlar dedim. Dış görünüş değil davranışlarım bakımından yorum yapılmasını isterdim. Bir de bana kötü yanımı söyleyin dediğimde direk biraz daha girişken ol denildi ben bunu iyice zihnime yerleştirdim. Ama girişken olmamamın nedeni beğenilmeme korkusu konuşmamın ya da düşüncelerimin.

                              Yorum

                              İşleniyor...
                              X