Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Bende var olan sorun sosyal fobi mi?

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Bende var olan sorun sosyal fobi mi?

    Nereden başlayacağımı bilmiyorum.. öncelikle psikologa gitmeden evvel içimdekileri ve sorunlarımı buraya yazıp sizden tavsiye almak istedim çünkü biliyorum ki antidepresanlar beyni uyuşturmaktan ve geçici deva sağlamaktan başka işe yaramıyor..ki daha önce ortaokulda psikologa gittiğimde "sosyalleşmen lazım" demesinden başka bi maharetini göremedim açıkçası bu işi para için yaptıklarını bu kadar belli etmeleri de gitmek istemeyişimin sebeplerinden birisi..insan kendi kendinin doktoru olmalı diye boşuna dememişler, ah bi de başarabilsem..
    Küçüklüğümden beri gerek akrabalar gerek arkadaşlarım tarafından içine kapanık, sessiz biri olarak bilinirim ama bunun bana son aylara kadar ciddi anlamda zararı dokunduğunu sanmıyodum ta ki bi elin parmağını geçmeyen arkadaşlarımı da kendimden uzaklaştırdığımı fark edene kadar.. ben de diğerleri gibi şen şakrak hoş sohbet biri olmak kolaylıkla arkadaş edinebilmek istiyorum ama olmuyor ne kadar çabalasam da kendimi değiştiremiyorum insanların yüzüne bakmaktan bile çekiniyorum telefonla konuşmak işkence gibi geliyo sınıfta sunum yapmak cehennem azabı gibi..yakın olmadığım insanlarla konuşurken sesim çok düşük ve titrek çıkıyo kendimi rahat ifade edemiyorum.sanki kafamdaki bütün kelimeler ayrı yerlere savrulmuş gibi cümle kurarken aşırı zorlanıyorum.. üniversite 2. sınıftayım üniversitenin az da olsa gelişmem açılmam için faydası olcağını sanmıştım bikaç arkadaşım var ama çok samimi değiliz ve sosyal hayat namına hiç bi faaliyetim yok hiç bi aktiviteye katılamıyorum mesela ingilizcemi geliştirmek için kursa gitmek istiyorum orda da sessiz kalcam orda da kendimi rahat hissedemiycem diye çekiniyorum. aileme maddi yönden destek olmak adına iş başvurusunda bulundum mülakata gidemedim. bu illeti yenmek için şehir dışında okumak çözüm olabilir diye düşündüm ona da ailem izin vermedi. zaten bu hale gelmemde etkin rol oynayan nedenlerden biri de ailemin yaşamını insanlardan uzakta sürdürmeleri. inanır mısınız akşama kadar kapımızı bi kişi bile çalmıyo ablamı abimi bile ayda bi kere zor görüyorum arkadaşımı eve çağıriyim desem ikna edebilene aşk olsun..babamdan hiç bahsetmiyorum bile aramızda doğru dürüst diyalog geçmiyo öz evladına karşı bile bu kadar soğuk olmamalı bi insan..sadece annemle paylaşabiliyorum dertlerimi..
    kendimi çıkmaza düşmüş gibi hissediyorum daha fazla susmak daha fazla söylemek istediklerimi içime atmak istemiyorum insanları kenardan köşeden izlemekten hayalet gibi dolaşmaktan kendi hayatımda bile başrol oyuncusu değil de figüran gibi davranmaktan bıktım çünkü artık son raddelere geldim ve zaman zaman hayatıma son vermeyi düşündüğüm de oluyo ne işe yararım ki diyorum ister en iyi bölümden mezun olayım ister dünyanın bütün yeteneklerini barındırayım bunları dışa vuramadıktan sonra hiçbir anlamı yok.. ağlamaktan başka hiç bişey gelmiyo elimden nasıl kurtulucam ben bu durumdan hiç bilmiyorum keşke başka bi kusurum olsaydı da yeter ki sevilen sayılan korkmadan aklındakileri söze dökebilen biri olsaydım..en güzel yıllarımı böyle yapayalnız insanlardan izole olmuş şekilde geçirmek öyle acı veriyor ki anlatamam size..
    Last edited by Laurelin; 31-03-2013, 04:06 PM.

  • #2
    aylar geçmesine karşın bir kişi bile yanıt yazmadığına göre burdaki insanlar pek de yardımsever değiller anladığım kadarıyla)

    Yorum


    • #3
      bunun nedenı geçmişte yasadığın bişe olabılırmı ?

      Yorum


      • #4
        Orjinal yazı sahibi: Laurelin View Post
        Nereden başlayacağımı bilmiyorum.. öncelikle psikologa gitmeden evvel içimdekileri ve sorunlarımı buraya yazıp sizden tavsiye almak istedim çünkü biliyorum ki antidepresanlar beyni uyuşturmaktan ve geçici deva sağlamaktan başka işe yaramıyor..ki daha önce ortaokulda psikologa gittiğimde "sosyalleşmen lazım" demesinden başka bi maharetini göremedim açıkçası bu işi para için yaptıklarını bu kadar belli etmeleri de gitmek istemeyişimin sebeplerinden birisi..insan kendi kendinin doktoru olmalı diye boşuna dememişler, ah bi de başarabilsem..
        Küçüklüğümden beri gerek akrabalar gerek arkadaşlarım tarafından içine kapanık, sessiz biri olarak bilinirim ama bunun bana son aylara kadar ciddi anlamda zararı dokunduğunu sanmıyodum ta ki bi elin parmağını geçmeyen arkadaşlarımı da kendimden uzaklaştırdığımı fark edene kadar.. ben de diğerleri gibi şen şakrak hoş sohbet biri olmak kolaylıkla arkadaş edinebilmek istiyorum ama olmuyor ne kadar çabalasam da kendimi değiştiremiyorum insanların yüzüne bakmaktan bile çekiniyorum telefonla konuşmak işkence gibi geliyo sınıfta sunum yapmak cehennem azabı gibi..yakın olmadığım insanlarla konuşurken sesim çok düşük ve titrek çıkıyo kendimi rahat ifade edemiyorum.sanki kafamdaki bütün kelimeler ayrı yerlere savrulmuş gibi cümle kurarken aşırı zorlanıyorum.. üniversite 2. sınıftayım üniversitenin az da olsa gelişmem açılmam için faydası olcağını sanmıştım bikaç arkadaşım var ama çok samimi değiliz ve sosyal hayat namına hiç bi faaliyetim yok hiç bi aktiviteye katılamıyorum mesela ingilizcemi geliştirmek için kursa gitmek istiyorum orda da sessiz kalcam orda da kendimi rahat hissedemiycem diye çekiniyorum. aileme maddi yönden destek olmak adına iş başvurusunda bulundum mülakata gidemedim. bu illeti yenmek için şehir dışında okumak çözüm olabilir diye düşündüm ona da ailem izin vermedi. zaten bu hale gelmemde etkin rol oynayan nedenlerden biri de ailemin yaşamını insanlardan uzakta sürdürmeleri. inanır mısınız akşama kadar kapımızı bi kişi bile çalmıyo ablamı abimi bile ayda bi kere zor görüyorum arkadaşımı eve çağıriyim desem ikna edebilene aşk olsun..babamdan hiç bahsetmiyorum bile aramızda doğru dürüst diyalog geçmiyo öz evladına karşı bile bu kadar soğuk olmamalı bi insan..sadece annemle paylaşabiliyorum dertlerimi..
        kendimi çıkmaza düşmüş gibi hissediyorum daha fazla susmak daha fazla söylemek istediklerimi içime atmak istemiyorum insanları kenardan köşeden izlemekten hayalet gibi dolaşmaktan kendi hayatımda bile başrol oyuncusu değil de figüran gibi davranmaktan bıktım çünkü artık son raddelere geldim ve zaman zaman hayatıma son vermeyi düşündüğüm de oluyo ne işe yararım ki diyorum ister en iyi bölümden mezun olayım ister dünyanın bütün yeteneklerini barındırayım bunları dışa vuramadıktan sonra hiçbir anlamı yok.. ağlamaktan başka hiç bişey gelmiyo elimden nasıl kurtulucam ben bu durumdan hiç bilmiyorum keşke başka bi kusurum olsaydı da yeter ki sevilen sayılan korkmadan aklındakileri söze dökebilen biri olsaydım..en güzel yıllarımı böyle yapayalnız insanlardan izole olmuş şekilde geçirmek öyle acı veriyor ki anlatamam size..
        "Sosyalleşmen lazım" haha işte bende bu yüzden doktora gitmiyorum , ilaç kullanmıyorum . Aynı sorun ları yaşıyoruz dostum .

        Yorum


        • #5
          tamam ama bunun bı nedenı olmalı?

          Yorum


          • #6
            yaş kaç ? en yakın arkadaşın kim ? hangi alanda kendine guveniyorsun bilgilisin ?
            "Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka

            Yorum


            • #7
              Orjinal yazı sahibi: Laurelin View Post
              Nereden başlayacağımı bilmiyorum.. öncelikle psikologa gitmeden evvel içimdekileri ve sorunlarımı buraya yazıp sizden tavsiye almak istedim çünkü biliyorum ki antidepresanlar beyni uyuşturmaktan ve geçici deva sağlamaktan başka işe yaramıyor..ki daha önce ortaokulda psikologa gittiğimde "sosyalleşmen lazım" demesinden başka bi maharetini göremedim açıkçası bu işi para için yaptıklarını bu kadar belli etmeleri de gitmek istemeyişimin sebeplerinden birisi..insan kendi kendinin doktoru olmalı diye boşuna dememişler, ah bi de başarabilsem..
              Küçüklüğümden beri gerek akrabalar gerek arkadaşlarım tarafından içine kapanık, sessiz biri olarak bilinirim ama bunun bana son aylara kadar ciddi anlamda zararı dokunduğunu sanmıyodum ta ki bi elin parmağını geçmeyen arkadaşlarımı da kendimden uzaklaştırdığımı fark edene kadar.. ben de diğerleri gibi şen şakrak hoş sohbet biri olmak kolaylıkla arkadaş edinebilmek istiyorum ama olmuyor ne kadar çabalasam da kendimi değiştiremiyorum insanların yüzüne bakmaktan bile çekiniyorum telefonla konuşmak işkence gibi geliyo sınıfta sunum yapmak cehennem azabı gibi..yakın olmadığım insanlarla konuşurken sesim çok düşük ve titrek çıkıyo kendimi rahat ifade edemiyorum.sanki kafamdaki bütün kelimeler ayrı yerlere savrulmuş gibi cümle kurarken aşırı zorlanıyorum.. üniversite 2. sınıftayım üniversitenin az da olsa gelişmem açılmam için faydası olcağını sanmıştım bikaç arkadaşım var ama çok samimi değiliz ve sosyal hayat namına hiç bi faaliyetim yok hiç bi aktiviteye katılamıyorum mesela ingilizcemi geliştirmek için kursa gitmek istiyorum orda da sessiz kalcam orda da kendimi rahat hissedemiycem diye çekiniyorum. aileme maddi yönden destek olmak adına iş başvurusunda bulundum mülakata gidemedim. bu illeti yenmek için şehir dışında okumak çözüm olabilir diye düşündüm ona da ailem izin vermedi. zaten bu hale gelmemde etkin rol oynayan nedenlerden biri de ailemin yaşamını insanlardan uzakta sürdürmeleri. inanır mısınız akşama kadar kapımızı bi kişi bile çalmıyo ablamı abimi bile ayda bi kere zor görüyorum arkadaşımı eve çağıriyim desem ikna edebilene aşk olsun..babamdan hiç bahsetmiyorum bile aramızda doğru dürüst diyalog geçmiyo öz evladına karşı bile bu kadar soğuk olmamalı bi insan..sadece annemle paylaşabiliyorum dertlerimi..
              kendimi çıkmaza düşmüş gibi hissediyorum daha fazla susmak daha fazla söylemek istediklerimi içime atmak istemiyorum insanları kenardan köşeden izlemekten hayalet gibi dolaşmaktan kendi hayatımda bile başrol oyuncusu değil de figüran gibi davranmaktan bıktım çünkü artık son raddelere geldim ve zaman zaman hayatıma son vermeyi düşündüğüm de oluyo ne işe yararım ki diyorum ister en iyi bölümden mezun olayım ister dünyanın bütün yeteneklerini barındırayım bunları dışa vuramadıktan sonra hiçbir anlamı yok.. ağlamaktan başka hiç bişey gelmiyo elimden nasıl kurtulucam ben bu durumdan hiç bilmiyorum keşke başka bi kusurum olsaydı da yeter ki sevilen sayılan korkmadan aklındakileri söze dökebilen biri olsaydım..en güzel yıllarımı böyle yapayalnız insanlardan izole olmuş şekilde geçirmek öyle acı veriyor ki anlatamam size..
              seni çok iyi anlıyorum arkadaşım. ben de senin gibiyim. ailem zorla işe verdi. çok zorlanıyorum. titriyorum her gün insanlarla konuşurken, bir hata yapacağım diye çok korkuyorum. her şeyden , herkesten korkuyorum. rahat olamıyorum, huzurlu olamıyorum. işi bırakıp ilaçlarımı da düzenli kullanıp iyileşmek istiyorum ama ailem işten çıkartmıyor. illa gideceksin diyor. ben de mecbur gidiyorum, ama kedi yavrusu nasıl korkuyorsa ben de öyle korkuyorum. her akşam moralim bozuk eve geliyorum, her sabah da öyle gidiyorum. durmadan intihar düşünceleri kuruyorum ardı arkası kesilmeden. hep beynimde bu intihar düşünceleri dönüyor. çünkü başka çarem yok gibi duruyor. her akşam ağlıyorum bu zorluklar yüzünden, eziyet yüzünden... çaresizim.

              şifalar dilerim umarım daha iyisindir.
              ''bilirim, gidenlerle ölünmez ama kalanlarla da yaşanmıyor''
              18.12.2012 - 2015
              ©

              Yorum


              • #8
                Orjinal yazı sahibi: sadece huzur View Post
                tamam ama bunun bı nedenı olmalı?
                nedeni abimin ve ablamın ben çocukken evlenip gitmesi ailemin kapılarımızı insanlara kapatması her istediğim zaman dışarı çıkamıyo oluşum çıktığım zaman da burnumdan getirmeleri ne akraba ne komşu sık sık görüştüğümüz kimsenin olmaması vs en sonunda dayanamayıp psikiyatriste gittim ailemle de görüşmek istediğini söyledi ve sosyal anksiyete bozukluğu teşhisi koyup paxil adlı ilacı verdi tabii sadece ilaçla olcak iş değil bir sene boyunca gelceksin aynı zamanda terapi uygulayacağız dedi her ne kadar yan etkilerinden korksam da bugün kullanmaya başladım umarım faydası olur 'dertli biri' sana da acil şifalar allah yardımcın olsun hepinize teşekkürler yalnız olmadığımı hissettirdiğiniz için

                Yorum


                • #9
                  Orjinal yazı sahibi: Laurelin View Post
                  nedeni abimin ve ablamın ben çocukken evlenip gitmesi ailemin kapılarımızı insanlara kapatması her istediğim zaman dışarı çıkamıyo oluşum çıktığım zaman da burnumdan getirmeleri ne akraba ne komşu sık sık görüştüğümüz kimsenin olmaması vs en sonunda dayanamayıp psikiyatriste gittim ailemle de görüşmek istediğini söyledi ve sosyal anksiyete bozukluğu teşhisi koyup paxil adlı ilacı verdi tabii sadece ilaçla olcak iş değil bir sene boyunca gelceksin aynı zamanda terapi uygulayacağız dedi her ne kadar yan etkilerinden korksam da bugün kullanmaya başladım umarım faydası olur 'dertli biri' sana da acil şifalar allah yardımcın olsun hepinize teşekkürler yalnız olmadığımı hissettirdiğiniz için
                  ya bunu aşmaya calış. biraz insanlarla görüşüp pratik yapmayı denedın mı ?

                  Yorum


                  • #10
                    seninkisi herhangi bi fobisi olup da o şeyin üstüne gitmeyi dene demeye benzedi) kendi kendime aşabilsem zaten yardıma ihtiyaç duymazdım 22 yaşına kadar olmadıysa bundan sonra da imkansız

                    Yorum


                    • #11
                      Orjinal yazı sahibi: Laurelin View Post
                      seninkisi herhangi bi fobisi olup da o şeyin üstüne gitmeyi dene demeye benzedi) kendi kendime aşabilsem zaten yardıma ihtiyaç duymazdım 22 yaşına kadar olmadıysa bundan sonra da imkansız
                      yardım etmek istedim ama sen çoktan bu durumu kabullenmiş yapıcak bısey kalmıyo

                      Yorum

                      İşleniyor...
                      X