Duyuru

Collapse
No announcement yet.

sosyal fobi +genel kaygı bozukuğundan tamamen kurtulan varmı aramızda.yendim diyen?

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • #46
    Orjinal yazı sahibi: niyehala View Post
    Çok güzel yorumladın Conscious, aynen öyle. Rahatsızlığımın en şiddetli olduğu dönemler(ve sanıyorum diğer insanlarda da ortaya çıktığı zamanlar) çocukluk ve ergenlik, insanların en acımasız olduğu zamanlar aslında. Ama kimse öyle kalmıyor. Büyüyoruz. Ve belli bir yaştan sonra, insanlar birbirine kötü davranmayı. Bunu keşfettikten sonra benim için işler kolaylaştı. İnsanların aynı olmadığını farkettim. Evet orada birileri alay ediyordu ama onlar 15 yaşında tiplerdi. 20 yaşında farklı, 30 yaşında farklı. Ki Bu yaşlara gelip hala alaysı konuşanlar, ciddi kompleksleri olanlar aslında. İşte liseden sonra tanıştığım insanlara açıldığımda, çoğu dediğin gibi olumlu karşılıyordu. Bana hem cesur diyenler oldu, duygularımı hep açtığım için, hem de dışarıdan hiç öyle gözükmüyorsun dediler. Bunu iki defa duydum ve zannettiğim gibi görünmediğimi de anladım. Kendinizle ilgili konuşmanın yararı, geri beslemeler almak ve bir sürü şeyi kendi kafanızda yarattığınızı öğrenmek oluyor. Nasıl göründüğümüzle ilgili algımızı genelde biz uyduruyoruz.
    o nedenle.
    aslında birçok psikolojik rahatsızlığın çözümü de bence paylaşmak olabilir.

    Yorum


    • #47
      aylardır ilaçsızım artık tam bir s.f li olmadığıma inanmaya başladım insanlar benim bi sorunum olmadığını söylüyo anlattığım insanlar her insanda çekngnlk olur heyecan olur diolar gayet aktf konuşmamın düzgün olduğunu söylüyolar diksiyonmn hitabtmn kendimi gelştrdğm yöndede olumlu şeyler duyalı çok oldu zaten ama ben halen buna inanmıyorum çünkü ben halen heyecanlanıyorm aktf olsamda konuşkan olsamda heyecanlıyım sakin değilim ne zaman relax olacam herkes gibi sakin olrk bişeyler yapcm bilmiyorm gergn kasarak heyecanlı çarpıntılarla yaptğm her iş her hareket attığım her adım beni yaşlandırıyo gibi hissediyorum

      Yorum


      • #48
        Orjinal yazı sahibi: şkrkiz View Post
        aylardır ilaçsızım artık tam bir s.f li olmadığıma inanmaya başladım insanlar benim bi sorunum olmadığını söylüyo anlattığım insanlar her insanda çekngnlk olur heyecan olur diolar gayet aktf konuşmamın düzgün olduğunu söylüyolar diksiyonmn hitabtmn kendimi gelştrdğm yöndede olumlu şeyler duyalı çok oldu zaten ama ben halen buna inanmıyorum çünkü ben halen heyecanlanıyorm aktf olsamda konuşkan olsamda heyecanlıyım sakin değilim ne zaman relax olacam herkes gibi sakin olrk bişeyler yapcm bilmiyorm gergn kasarak heyecanlı çarpıntılarla yaptğm her iş her hareket attığım her adım beni yaşlandırıyo gibi hissediyorum
        Bu çarpıntılar için dideral etkili olabilir sanırım istersen bi dr a danış, ilaç kullanmadan bence yine iyi sayılırsın

        Yorum


        • #49
          Orjinal yazı sahibi: karavana View Post
          Bu çarpıntılar için dideral etkili olabilir sanırım istersen bi dr a danış, ilaç kullanmadan bence yine iyi sayılırsın
          çarpıntı heyecan sakin olamamma bni çok yoruyo yıpratıyo dideral kullndm boş iş.

          Yorum


          • #50
            Conscious
            Sosyal Fobiyi nasıl yendin tam olarak bu düşüncelerden nasıl kurtuldun

            Yorum


            • #51
              sosyal fobili olmanın temeline inilmeli, aile yetişmesi iş okul aile hepsinin ortak olarak ele alıp yetişmeden başlayarak alınan algı üzerinde durulmalı.Bir insan neden çekinir? o insan toplum ne ifade ediyor.İnsanlar yargılanmadan kendi kendilerini içsel yargılarlar.Ben çirkinim yeteneksizim, sakarım, diye kendini sürekli aşağılar.Bu yüzden toplumda kendine yer edinemiyor. Ben de zamanında sosyal fobiliydim. Baba faktörü gerek diğer herşey okadar baskındı ki, kendim olmaktan başka herşeydim. Ama zamanla bunların farkındalığını kazanınca fobiden eser kalmadı...
              "Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka

              Yorum


              • #52
                Bu tür rahatsızlıklardan tamamen kurtulamazsın. Yatkınlık vardı ve yaşadın. Zaten bu tür rahatsızlıkları yaşayanlar, zamanla bu duruma alışarak, tamamen kurtulma olmamasına da razı oluyor ve bu bir sorun teşkil etmiyor. Kabullenme oluyor yani. elbette daha iyiye gideceksin.
                Orjinal yazı sahibi: şkrkiz View Post
                sosyal fobi +genel kaygı bozukluğum var
                aynı rahatszlaklrı taşıyıp bundan kurtulan varmı varsanasıl bi tedavi yöntemi izlediniz paylaşırsanız
                kullanıp fayda göremediğim ilaçlar: paxil,efexor,faverin,eslopram,cipralex,buspon,tran kubuspas,prozac,lustralve aklıma gelmeyenler.

                Yorum


                • #53
                  Bu rahatsızlıklardan tamamen kurtulabilme olanağı var ama kişiden kişiye değişir.Kimisi kendi aklının yolunu deneyerek kimiside ilaç,spor vs. çeşitli yöntemlerle kurtulmaya çalışıyor. .::yabancı::. üye güzel söyledin aslında kişi kendini sorgulamasıyla problem tamamen bitebilir ama önemli olan kişinin elinde olması...Konuya açan arkadaş,bu kadar ilacı kullanıp faydası olmadıysa kendi elinde anca birşeyleri değiştirebilirsin.

                  Yorum


                  • #54
                    Orjinal yazı sahibi: Bülbül View Post
                    Bu rahatsızlıklardan tamamen kurtulabilme olanağı var ama kişiden kişiye değişir.Kimisi kendi aklının yolunu deneyerek kimiside ilaç,spor vs. çeşitli yöntemlerle kurtulmaya çalışıyor. .::yabancı::. üye güzel söyledin aslında kişi kendini sorgulamasıyla problem tamamen bitebilir ama önemli olan kişinin elinde olması...Konuya açan arkadaş,bu kadar ilacı kullanıp faydası olmadıysa kendi elinde anca birşeyleri değiştirebilirsin.
                    uygulama ve üstüne gitme noktasında elimden gelenn fazlasını yaptm çok şeyide aştım ancak bedensel tepklerm devam ediyo heyecan çarpıntı ve kaygı bunları kendim aşamıyorum malsf

                    Yorum


                    • #55
                      Orjinal yazı sahibi: dreamer8 View Post
                      Bu tür rahatsızlıklardan tamamen kurtulamazsın. Yatkınlık vardı ve yaşadın. Zaten bu tür rahatsızlıkları yaşayanlar, zamanla bu duruma alışarak, tamamen kurtulma olmamasına da razı oluyor ve bu bir sorun teşkil etmiyor. Kabullenme oluyor yani. elbette daha iyiye gideceksin.
                      kabellenemiyorum kabullenmek istemiyorum böyle olmak istemiyorum ben bu ben değilim

                      Yorum


                      • #56
                        Orjinal yazı sahibi: .::yabancı::. View Post
                        sosyal fobili olmanın temeline inilmeli, aile yetişmesi iş okul aile hepsinin ortak olarak ele alıp yetişmeden başlayarak alınan algı üzerinde durulmalı.Bir insan neden çekinir? o insan toplum ne ifade ediyor.İnsanlar yargılanmadan kendi kendilerini içsel yargılarlar.Ben çirkinim yeteneksizim, sakarım, diye kendini sürekli aşağılar.Bu yüzden toplumda kendine yer edinemiyor. Ben de zamanında sosyal fobiliydim. Baba faktörü gerek diğer herşey okadar baskındı ki, kendim olmaktan başka herşeydim. Ama zamanla bunların farkındalığını kazanınca fobiden eser kalmadı...
                        annem aşırı korumacı babamda aşırı tenkitçiydi babam halen tenkitçi böyle büyüdük
                        kardeşimdede aynı problem var zaten
                        kaygı problemim herşeye engel mutfakda yemek yapıyorm yanımda biri varsa gelen misafr yada akraba yada vs ben tuzun şekerin yerini bile bulamıyom herşeyi arıyorm o evde değilmşm gibi on dk da yapacağm şeyi 20 dk da yapıorm bu yüzden.
                        ve bilmediklerim kendimi hep yetersiz hissediyorum hep başarısızlık hayatn her alanında çok çalışmöa çok çaba ama başarısızlık kendmi becerksz zeka yönnden kıt çrkn algılama düzeyi düşük boş bi insan olrk göryrm elde var sıfır kaplumbağa hızında ilerlemekteym çaba çok ama sonuç sıfır yerimde sayıyorm
                        Last edited by şkrkiz; 08-06-2014, 08:06 PM.

                        Yorum


                        • #57
                          kimseyi umutsuzluğa sürüklemek istemem ama bu s.f den tamamen kurtulabilineceğini sanmıyorum ben. bazen hafifliyor, o kadar. bu da sanırım temelinin ne kadar derinde olduğuyla alakalı. eğer çok küçük yaşlarda başlayıp da kimse tarafından farkedilmemişse, herhangi bir destek alınmamışsa erkenden, daha ileriki zamanlarda adeta kişiliğin bir parçası haline geliyor. bikaç sene evel epey aştığımı düşünüyordum, artık nispeten daha rahat, pozitif ve mutluydum. böyle devam ederse tamamen kurtulurum diyordum ama tam iyiye giderken başıma gelen felaketler serisiyle eskisinden daha beter duruma düştüm. eskiden zorlayarak da olsa, yavaş yavaş da olsa aşabildiğimi görürken, yaklaşık 2 yıldır evden bile çıkamayacak duruma geldim. evin bahçesine indiğimde bile, komşunun birini dışarda görsem hemen eve kaçıyorum. biri selam verse elim ayağıma dolanıyor o derece. yani tam aşıyorum galiba derken en ufak birşeyde herşey eskisinden beter hale geliyor hep.
                          yani kendi kendine ne kadar mücadele etsen de olmuyor; sanırım destekleyen, güven veren, hassasiyet gösterebilen birileri olsa belki çok daha kolay olur. kesinlikle tek başına başedilebilecek birşey değil, ki sorunumuz zaten yalnızlık

                          Yorum


                          • #58
                            bi psiktriye git gerçekten iyi birine denk gelirsen hayatını muhteşem yapabiliyorç

                            Yorum

                            İşleniyor...
                            X