Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Neden sessizlerin dışlandığı bir dünyadayız?

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • #16
    Orjinal yazı sahibi: Soothsayer View Post
    SFyiYENCEM, ne yazık ki çok haklısın. Ben daha doktora gitmedim yani bana teşhis konulmadı ama sanırım bende de sosyal fobi var. Ben bu sene son sınıfa geçtim ve neredeyse yıllardır işkence çekiyorum.

    İlkokuldayken farkına varmazdım ama çok yalnızdım. Sadece 1-2 arkadaşım vardı. Diğer sınıf arkadaşlarım tuhaf olduğumu düşünürlerdi. Fark ettiğim an yıkıldım zaten. Daha çok küçüktüm belki ilerde düzelirim dedim. Ortaokula başladım aynı şeyler devam etti. En son liseye başladım. Liseyle beraber zorbalıklar, aşağılamalar da başladı. O kadar kötüydü ki, 15 yaşında intiharı bile düşündüm. Anadolu lisesi kazanamadığım için koleje yazılmak zorunda kalmıştım. Ailemin durumu kötü değil, normal bir geçimimiz var ama oradaki zengin züppelerinden fakir muamelesi gördüm. 3 senelik bir ayakkabı giyiyordum o zaman. Bu sene fark etmişlerdi, "Sen niye aynı ayakkabıyı 3 senedir giyiyorsun" diye tüm sınıfın ortasında sormuştu biri. Sonra da tüm sınıf gülüşmeye başlamıştı. Tabi utancımdan yerin dibine girmiştim. Normalde ayakkabı alabilecek durumdayım, almıyordum çünkü dışarı çıkmaya korkuyordum. Hala da korkuyorum. Markete bile gitmekten acizim, inanabiliyor musunuz? 20 adımlık yere gitmek için saatlerce kendimi alıştırmam gerekiyor. Tam 3 sene zorbalık gördüm lisede. Neyse ki bu sene yaşadığım şehri de değiştirdim. Yeni bir okula da başlayacağım. Ama hala çok korkuyorum.

    Genelde okulda hep kitap okurum ya da uyurum. 1 tane arkadaşım vardı o da dışlanmıştı. Sessiz değildi ama nasıl desem -zekası biraz kıttı- Ben de ne yapayım sessiz kala kala delireceğim diye korkmaya başlamıştım. O yüzden arkadaşlık yapmaya başladım. Bu ikimizin de daha kötü dışlanmasına sebep oldu. 10. sınıftayken sınıfımda hoşlandığım bir oğlan vardı, onunda benimle dalga geçmesiyle iyice mahvoldum. Kendimi kaybettim de denilebilir. Evdeyken anneme işkence etmeye başladım. Tam 2 sene boyunca. Sürekli beni okuldan al, yardım et vb. şeyler söylüyordum. Öylece geçirdim 3 seneyi.

    Aile tarafından da çok şanssızım. Ailem bana inanmıyor. İnsanların arasında konuşamama mı sınıf ortamına bağlıyorlardı. Yani zorbalık gördüğüm için böyle olduğumu düşünüyorlardı. Yeni sınıfımda düzeleceğimi düşünüyorlar. Babam sürekli dışarı çıkmamı söyleyip duruyor, ama ben evden 10 adım uzaklaşınca hemen panik atak moduna geçiyorum. Yıllardır ne alışverişe gittim, ne de dışarıda yemek yemeye ne de başka bir şey için.

    Ve en sinir bozucu olan şey ise bazı insanların "Sizden daha kötü durumda olanlar var, dertlerinize takılmayın" demeleri. Yahu bu nasıl bir mantıktır? Tamam dünyada açlıktan susuzluktan ölen çocuklar ve insanlar, savaşlarda masum yere ölen çocuklar ve insanlar var ama benim yapabileceğim bir şey yok. Ben süper kahraman değilim onları kurtaramam. Ne yani, birisi gelip benimle dalga geçtiğinde suratına mı sırıtayım? Herkesin derdi kendine. Hem böyle bir derdi nasıl boş verebilirim? Bunu diyen insanlar rahatça yaşadıkları için başkalarını anlayamıyorlar. Yaşadıkları en fazla 4-5 günlük bir aşk acısı. 2 günlük sevgilisinden ayrıldı diye "depresyona giren" tiplere zaten lafım yok. Ben zaten sahip olduklarım için şükrediyorum, ama benim durumumda biri için de kafaya takmamak çok zor. Merak ediyorum da sosyal fobisi olup da kafasına takmayan insan var mıdır? Asıl komik olansa, başkaları daha kötü durumda diyenlerin en fazla saçma bir aşk acısı çekmiş olup bunu da abartmaları. Başkalarını eleştireceklerine önce kendilerine baksalar ne güzel olur aslında.
    Sen bir psikiyatriste git istersen canım okulun açılmadan. İlaç verir sana, faydasını görürsün. İlaçsiz baş edemezsin sosyal fobiyle. Hikayen, ifadelerin çok tanıdık. Ben de bu evrelerden geçtim. Sosyal fobili bi ablanim ben de Benim ailem de çok bilinçli değildi. Evdeki sağlık kitaplarından kendi kendime teşhis koymustum, kendim gitmek istedim doktora. Aileler çocuklarının hasta olduklarını kabul edemiyorlar, ilaç kullanmalarını istemiyorlar vs. Bana da bir şeyin yok senin, dışarı çık, kendine meşguliyet bul diyip duruyorlardı. Bu hastalıklar yaşanmadan bilinmiyor, anlamiyorlar. Yaşayan biliyor anca. Senden daha kötüleri var takma demeleri sinir bozuyor evet. Takmamak mümkün değil ki. Biz zaten dünyayı istemiyoruz, normal olmak istiyoruz, var olan potansiyelimizi kullanabilmek, mutlu olmak istiyoruz.

    Yalniz şunu da belirteyim, ilaclarin yan etkileri olabiliyor. Son sınıfa geçmişsin, sınava hazırlaniyorsundur. Doktora bunu belirtirsin, uyku yapmayan bir ilaç istersin. Kilo problemin varsa yine ona göre bi ilaç istersin. Bir de bu ilaçları uzun süre kullaniyorsun, kafana göre birakamiyorsun. Doktoruna ve ilacina denk gelmen de önemli. Doktoruna ve ilacina denk gelirsen baya rahatlarsin, hayata bağlanirsin.
    Last edited by science teacher; 04-09-2014, 05:33 PM.

    Yorum


    • #17
      O kadar güzel yazmışsın ki,her cümlesine katılıyorum.
      Ancak insanlar bunları anlamıyor."Neden hiç konuşmuyorsun,neden sessizsin ?" sorusu,"neden konuşuyorsun ?" kadar saçma bir soru.Her insan aynı değildir,aynı olsaydı hiç bir şeyin anlamı kalmazdı.O tür kişilerle konuşma diyeceğim de bu kendini kandırmak gibi bir şey.Yalnızlık çok kötü bir şey,bu yüzden onlar ne derlerse desinler peşlerinden koşuyoruz.Hatta muhabbetlerine bile katılıyoruz sırf "farkı" gözükmemek için,sırf yalnız kalmamak için.İnsanların çoğu konuşuyor ama boş konuşuyor.Önemli olan öz ve anlamlı konuşmak.

      Yorum


      • #18
        Hmm şiir gibi olmuş. "En sonunda sıkacam kafama gidecek." kısmı. Hayır sıkmayacaksın, sıkamayacaksın, sıkacak kadar aptal olmayacaksın, sıkmayı kurtuluş olarak görmeyeceksin. İntihar eden idrak yoksunu kişilere sesleniyorum diyeceğim ama başarısız olup hayatta kalanlarına: İntihar, acıların daha da arttığı bir boyut değişikliğidir. Acılar hafiflesin diye intihar ediliyor. Ama kabir azabı ve ateşle cezalandırılmak emin olun şu çektiklerinizden bin kat daha ağır....Sessiz insan prim yapmaz, anlık iletişimde zayıftır, etrafa pozitif enerji yaymaz, isteklerini anında söyleyemez, derdini kolayca anlatamaz, duygusal ve hassastır, kıymeti bilinmez, yalan söylemekte başarısızdır. Sessiz insanlara pek rağbet yoktur çevreden...Sevgisizlik öldürür insanı, yalnızlık mahveder. Yalnızım. Seni anlayabiliyorum.

        Yorum


        • #19
          Orjinal yazı sahibi: dreamer8 View Post
          Acılar hafiflesin diye intihar ediliyor. Ama kabir azabı ve ateşle cezalandırılmak emin olun şu çektiklerinizden bin kat daha ağır....
          Üstad, bir dönem (yaklaşık 7-8 yıl) çok yoğun şekilde İslami ilimlerle iştigal etmiştim.
          Kabir azabının dayanağı yok. Bilgin olsun. Kuran da geçmeyen bir şey.
          İster mermi kullansın, ister oy pusulası, insan iyi nişan almalı, kuklayı değil kuklacıyı vurmalı.
          Malcolm X

          Yorum


          • #20
            Öncelikle konu ile alakalı şeyleri benzer başlıklarda yazmıştım, biz farklıyız ve bu yüden kabul görmüyor olabiliriz ve birbirimizi bile bulamayan tipleriz. Belki biz bile sessiz insanlarla çok fazla takılmak istemiyoruzdur. Sessiz olmak da tam tanım değil aslında, bizler rahat değiliz, konuşmadan önce onu kırk kez tartarız, kafamızda abartırız ve aslında bir cümle ile katılmak istediğimiz konu bile o sırada çoktan geçip gitmiş olur. Yoksa sessizlik değil olay sadece, biz konuşamıyoruz. Sesizler ya da bizim gibilerle bir araya gelmeyi bile onlarla daha rahat olabilir ve hatta konuşabilir, gezebiliriz diye istiyoruz. Bunlar ihtiyaçtan ileri geliyor hep, madem genelle olamıyoruz o zaman içimizde sosyalleşelim düşüncesi. Haliyle bizi bu şekilde kabul etmeyenlerle birlikte olamıyoruz çünkü onlar konuşsa ve bizi atıyorum kabul etseler, onların yanında süs lambası gibi hiç bir şey yapmadan durunca da mutlu olmayacağız.

            Biz, kendimizin ve dünyanın yolumuza çıkardığı bir çok engel, yaşam ve yetiştirilme tarzımız yüzünden potansiyelini gösteremeyen, bundan da mutsuz olan insanlarız. " Ahh bir tanısalardı, ben de iyi espri yapıyorum aslında, aslında ben de bunlardan hoşlanıyorum... " gibi şeyler düşünürüz, çoğu gerçektir de ama bizim farkımız bir şekilde bunu gösteremiyor oluşumuz. Onun için yazışarak daha cesur, daha atak, aklındakileri insanlara anlatabilen ve hatta sanal dünyada sevilen insanlarız. Bunu gerçek dünyaya aktarmak bir şekilde zor çünkü korkuyoruz, çok şey yaşadık ya da hala yaşıyoruz ve biraz da kabağın hep başında patladığı kişiler olduğumuz için bu korku da yersiz değil bir bakıma. Mesela ben çoğu zaman şöyle düşünürüm çünkü bu çok olmuştur, bir yerde birine bir şey olacaksa ben orada isem kimse korkmasın çünkü o kişi büyük ihtimalle benimdir malesef Biz bir şekilde insanlara batıyoruz belki de, üstelik hiç bir şey yapmadan bunu başarabilen nadir insanlarız!

            Keşke bu sorunu çözebilsek, aşabilsek ve yolumuza devam edebilsek ama henüz bunun yolunu bulamadık. Aslında cesaretsiz insanlar da değildik, cesaretsizleştirildik. Toplumun genel kurallarına uymadığımız için belki de, bizler yani çoğumuz insanlarla dalga geçmeyiz, hatalarını aramaz veya yüzlerine vurmayız, bununla eğlenmeyiz, onları rezil etmeye çalışmayız, garipsemeyiz, dışlamayız. Bunları yapmayız çünkü hem bunları yaşadık hem de başta da yapmadığımız için o insanlar gibi olmadık, biz bunu reddettik. Aslında düzgün olan bu konuda bizim davranışımızdı ama sürüden ayrılanı kurt kaptı... yaralandık. Geri kalan şeyleri yazmayacağım ki zaten hepimiz yaşadıklarımızı biliyoruz ve buradaki diğer arkadaşlardan çoğu da güzelce özetlemiş. Bu arada bizim de hatalarımız var o kısım ayrı, başka bir kaç benzer başlıkta bundan bahsetmiştim. Şimdilik sadece, umarım hem toplumdaki hem de bizdeki sorunlar çözülür demekten başka bir şey gelmiyor elimizden, üzgünüz.

            Yorum


            • #21
              Ben de benimle benzer sorunlari yaşayan sosyal fobili insanlarla tanışmak istiyorum, birbirimize yardımcı olabiliriz diye düşünüyorum ama pek karşılık bulamıyorum, tinlamiyor kimse beni Nedeni yine sosyal fobi galiba ya da internet ortamında güvenmiyorlar. Çok fazla teşebbüste bulunmadim gerçi, sonuçta ben de girişken bir insan değilim. Neyse siz girişim de bulunmak isterseniz çekinmeyin, mesaj atabilirsiniz bana, karşılık veririm

              Yorum


              • #22
                Bizim gibi olmayanlar bizim halimizden anlamıyorya en sinir edici de bu. Ne var utanacak diyor, bundan kurtulmak çok basit diyor. Kendileri hafif utangaçmisti kurtulmuşlar bizide öyle hafif sanıyorlar.

                Yorum


                • #23
                  Sessiz olanlar hep dışlanır ve yok sayılırlar .Dünya umursamaz insanlarla dolu bizde birdayız bizde yaşıyoruzgbuluyoruz ağlıyoruz.Bizi yoksaymanız bu gerçeği değiştirmez.Bizden ruhsal olarak daha sağlıklı olanların bize destek olmaları bizi hayatın içine sokmaları yardım etmeleri gerekir.Ne yazık ki duyarlı insanlar yok çevremizde .Öyleki hic konusmuyoruz diye uzaylı diye bile adlandırıldıkSırf konuşmuyoruz diye bizden kaçmayın belki de sizden gelecek tek kelimeyi bekliyoruz.Herneyse Yaşasın Tam Bağımsüz Ruh Hastaları ,Fuck Off Bencil İnsanlar!
                  :RpS_thumbsup:

                  Yorum


                  • #24
                    İyide bunun böyle olması normal değil mi. Hayat insan için evrimsel ve sınıfsal bir mücadele hele ki günümüz de herkes topluluların içine karışmak kendini geliştirmek, kendini kabul ettirmek zorunda her yerde yer kapma öne geçme fırsat elde etme mücadelesi var dolayısıyla sessiz zayıf kişilerin ezilmesi yok olması kaçınılmaz bu doğal bir süreç.
                    I'm fine. I'm just not happy.
                    G.House

                    Yorum


                    • #25
                      doğal süreç ezilenlerin yok olmasını gerektirmemeli. aksine her insana eşit fırsatlar sunan ve herkesin kendini var etme savaşında eşit koşullarda ve özgürlük ortamında bulunması yaşaması ideal olandır.

                      Yorum


                      • #26
                        dışlanmak mı,kendimizi dışlandırmak mı? hayatta herkes canavar değil.bir gruba girersin ve kafandaki olumsuz düşünceler,yargılar,eleştiriler yüzünden kendi kendini izole edersin.sessizliğinden utanırsın,kızarsın kendine..fakat insanlara suç atmak daha kolay gelir..sorun bizde bence..fakat aşılmayacak bir sorun olduğunu sanmıyorum.sadece şu an yolunu bulamadık henüz.

                        Yorum

                        İşleniyor...
                        X