Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Topluluk içinde sesimi duyurma korkusu...

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Topluluk içinde sesimi duyurma korkusu...

    Arkadaşlar yıllardır ya da aylardır diyeyim (2 yıldır) sosyal fobi ile mücadele içindeyim. Çok sık çalışamasam da üzerinde, yavaş adımlarla da olsa bir yol kat ettiğimi düşünüyorum.

    Mesela bir zamanlar evden hiç çıkmayan yolda yürümeye utanan ben şimdi şehirde istediğim mekana gidebiliyorum her türlü kafe mağaza vs vs gezmiş takılmışızdır, arkadaşlar edinip aktivite yapmışızdır yüzmek klüp dans spor bilardo ps okey tavla masa tenisi vs vs. Her türlü muhabbeti etmişimdir insanlarla gülüp eğlenmişizdir. Bir kafeye restauranta gittiğimizde çalışanlara ne diyeceğimi bile bilemezdim bundan 2 yıl öncesinde, sanki hayata sıfırdan başlamıştım, insanlarla göz teması sıfırdı, şimdi konuşurken gözlerinin içine içine bakıyorum sürekli olmasa da.

    Belki geniş bir çevrem yok, fazla arkadaşım yok, sevgili hala edinemiyorum, ya da karşı cins ile bir bağım ya da güçlü bir iletişimim yok ama son bir yıldır sosyal bir insan gibi yaşayabiliyorum. Peki nasıl evden bile doğru düzgün çıkamazken şimdi bu seviyeye geldim, tabi ki bebek adımları ile başlayarak yola çıktım korkularla yüzleşmeye çalıştım herşey yavaş yavaş gelişti. Psikologtan yardım almadım, psikiyatriste gittim bazen ilaç kullandım sadece zarar verdi bıraktım. Yani anlayacağınız korkularla yüzleşmek çok bilinen ama işe yarayan bir çözüm. Gerçekten belli başlı korkularımızla yüzleşebilecek gücü bulduğumuz zaman o korkuları zamanla aşıyoruz çünkü aslında korkulacak birşey olmadığını, o korkuların çok mantıksız korkular olduğunu beynimize inandırabiliyoruz, bir sonraki sefer aynı şeyi rahatça yapabiliyoruz korkmadan, kaygılanmadan.

    Peki ya hiç yüzleşemeyecek kadar bile büyük olan korkularımızla nasıl başa çıkacağız? İşte bunu ben de bilmiyorum, bilsem bugün bu halde olmam.
    Benim de böyle çok büyük bir korkum var; topluluğa sesimi duyurmak... Hangi durumlarda ortaya çıkıyor bu korkum? İnsan sayısının fazla olduğu ve benim sesimi duyurmam gereken her türlü durumda bu korkuyu ve kaygıyı yaşayabilirim:
    - Karşımda bir topluluk var ve benim birşey anlatmam gerekiyorsa (10 kişi olur 20 kişi ya da fazlası farketmez)
    - Sınıf tarzı bir ortamda yoklama alınıyorsa ve "burda" demek için sıra bana gelmesini bekliyorsam kaygı git gide artıyor
    - Dolmuşta ineceğim yeri söyleyememek
    vs. gibi korkular... Özellikle dolmuş çok önemli ve hayati, yani benim ineceğim yerde inen olmazsa inemiyorum bile.

    Mesela düşünün dolmuş bomboş, ben rahatça ineceğim yeri söyleyebiliyorum, ama 10 insan varsa içinde söyleyemiyorum. Böyle birşey olabilir mi ya? Bu nasıl bir saçmalıktır... Nedenlerini tam çözemesem de aklıma gelen şunlar; yargılanma korkusu, ya heycanlanırsam sesim tuhaf çıkarsa düşüncesi, ya sesimi şoför duymazsa rezil olursam millete madara olursam birdaha bağıramam korkusu, ya da ya duymazsa 50 kere bağırmak zorunda kalırsam korkuları, kısacası korkutan düşünceler çok oluyor o anda ve o kaygıyı kontrol bile edemiyorum ve çareyi en iyisi hiç söylemekle bile uğraşmim biri inerse inerim diyerek buluyorum.

    Gerçekten hayatta hiçbirşey beni bu kadar korkutamaz, topluma ses duyurmak zorunda kalmak kadar korkutamaz, geçenlerde kendi kendime bir karar aldım. Dedim ki, ben artık bu korkuyu da aşacağım, diğer korkuları nasıl aştıysam bir bir yavaş adımlarla yüzleşerek, bununla da ufaktan başlar yüzleşirim dedim. Ama bu korkuyla yüzleşecek cesareti bile bulamıyorum, yakınından bile geçemiyorum. Özellikle dolmuş olayı ile başlayarak yüzleşmem gerekir çünkü en önemlisi o. Bir araba alana kadar dolmuşlara binmek zorundayız sonuçta, ve yeri geliyor çok önemli işler çıkabiliyor bir yere yetişmemiz gerekebiliyor.

    Mesela bir arkadaş bana "senle 500 lirasına iddiaya girerim, gidip şurdaki kıza selam veremezsin onunla tanışamazsın" desin, gider tanışırım bir şekilde ve o kadar heycan yapmam. Ama "500.000 lira vereceğim sana, içinde en az 50 kişinin olduğu bir halk otobüsünde özellikle de en arkada ya da ortalarda oturuyorsan ineceğin yeri söyleyebilirsen" dese ben yine de söyleyemem ve böyle bir iddiayı kabul bile etmem en başında.

    Umarım derdimi sizlere anlatabilmişimdir, bu toplu konuşma korkusu yüzünden hayatta çok şeyi kaybediyorum ve kaybetmeye devam edeceğim. Teke tek ilişkilerde hiç kaygılı olmuyorum, öteki türlüsünde nabzım bile hızlanmaya başlıyor her türlü fizyolojik tipik sosyal anksiyete belirtilerini yaşıyorum o anlarda.

    Peki aranızda bu korkuyu aşan var mı? Benim gibi bu korkuyu yaşayanlara aşamayanlara verebileceğiniz tavsiyeler var mı? Bu durumda yapmamız gereken en iyi şeyler nelerdir? Umarım en yakın zamanda bu sorunu da aşarım, çok zor görünüyor ama bütün hayatım boyunca bu şekilde yaşamak istemiyorum.
    --------------------------------------------------------------SFyiYENCEZ-----------------------------------------------------------

    Bütün Sosyal Fobililer Psikoloji.gen.tr'de Arkadaş Olarak Beni Eklesin

    --------------------------------------------------------------SFyiYENCEZ-----------------------------------------------------------

  • #2
    Bazı korkular, korktukça tabu haline gelir, kemikleşir, aşılması imkansızlaşır. Birileri seni kalabalığa itmeli, sahneye, davete, baloya, sunuma itilmelisin. Yoksa bu korkun daha da çok büyüyecek. Üzerine gittiğinde bir iki seferden sonra "bu muymuş korktuğum" dersin belki. Denemelere, ısınma turlarına başla bence.

    Yorum


    • #3
      Orjinal yazı sahibi: dreamer8 View Post
      Bazı korkular, korktukça tabu haline gelir, kemikleşir, aşılması imkansızlaşır. Birileri seni kalabalığa itmeli, sahneye, davete, baloya, sunuma itilmelisin. Yoksa bu korkun daha da çok büyüyecek. Üzerine gittiğinde bir iki seferden sonra "bu muymuş korktuğum" dersin belki. Denemelere, ısınma turlarına başla bence.
      Bu yazını okuduğumda, bunları düşündüğüm anda bile heycanlanıp kaygılanmaya başladım. Kalp ritimleri hızlanıyor resmen sadece düşünmesi bile korkutuyor ama haklısın bunlarla da yüzleşmek lazım defalarca... Ama yüzleşmeden önce ya da yüzleşebilmeye hazır olmak için ne yapmak lazım. Çünkü savaşa gidip öleceğimi bilsem bu şekil korku gelmez.
      --------------------------------------------------------------SFyiYENCEZ-----------------------------------------------------------

      Bütün Sosyal Fobililer Psikoloji.gen.tr'de Arkadaş Olarak Beni Eklesin

      --------------------------------------------------------------SFyiYENCEZ-----------------------------------------------------------

      Yorum


      • #4
        Kardeşim doktora falan da gitmişsin zaten uzman yardımı alıyorsun ben pratikte birşeyler söyleyebilirim. Bu korkun kendine güvensizlikten kaynaklanıyor bunu aşmanın yolu korktuğun şeyi basite çekmek. Zaten aşama aşama onarmışsın da kendini yok mu mahallede çor çocuk topla onları Fatih Terim gibi yönlendir, al karşına bebeleri bağır nutuk at Yani diyeceğim seni utandırmayacak yoldan pratiklerle duruma gülmeyi öğren. Dolmuşta vs herkes inecek var demeye çekinir seninki biraz daha abartılı. Şöyle düşün ömründe bir kez gördüğün adamlar sesin çatlasa ne olur içinden söver geçersin ama bunu bir kez yaparsan arkası gelir. Allah daha büyük dert vermesin bağır gitsin anasını satayım boşver
        ........

        Yorum


        • #5
          seni takdir ediyorum.ilaçsız ve yardımsız kendi kendine birçok aşama kaydetmişsin..bununla gurur duymalısın..madem bunları başardın,bunu da başarabilme potansiyeli içinde var.birden olmayacak ama sonunda yeneceksin eminim.

          Yorum


          • #6
            sevindim daha iyi olduğun için
            ego sum qui sum ...

            Yorum


            • #7
              önce temeline bakmak gerek.. sf üzerinde bir çok yol katedip neden sadece toplum içinde sesinin duyulmasından rahatsz oluyorsun ? Bu aşırı yerilme korkusundan kaynaklı...
              muhtemelen geçmişinde sürekli susturulmaya çalışılp söylemen gereken şeyleri bastırmanı sağlamışlar.. yada ağzından çıkan her kelimeni ayrı ayrı aşağılayp seni ezmisler... bunun sonucunda işte böyle kendini geri çekmeler yaşıyorsun toplum içinde..

              Yorum


              • #8
                Bir anda olmaz. Yavaş yavaş başlayacaksın. Önce bir yerden kıyafet, kozmetik alırken hafiften satıcıyla muhabbet kurmaya başlayacaksın. Sonra dolmuşta, otobüste, sokakta adres sor. Hafif hafif birebir iletişimle çalışmalarına başla. Sonra okulda, dersanede işyerinde kalabalıkta sorular sor, söz hakkı iste, düğüne gittiğinde geline takı tak, her fırsatta kalabalık önünde hareket etme ve konuşma provaları yap. Mutlaka ertelemeden başla bunlara.
                Orjinal yazı sahibi: SFyiYENCEM View Post
                Bu yazını okuduğumda, bunları düşündüğüm anda bile heycanlanıp kaygılanmaya başladım. Kalp ritimleri hızlanıyor resmen sadece düşünmesi bile korkutuyor ama haklısın bunlarla da yüzleşmek lazım defalarca... Ama yüzleşmeden önce ya da yüzleşebilmeye hazır olmak için ne yapmak lazım. Çünkü savaşa gidip öleceğimi bilsem bu şekil korku gelmez.

                Yorum


                • #9
                  Yorumlar ve tavsiyeler için teşekkürler arkadaşlar...

                  Ama gerçekten çok zor bir durum, mesela dün bir deneyeceğim dedim. Bir kaç arkadaşla buluşmak için dışarı çıkmıştım bindim evin ordan dolmuşa, bu sefer rezil olsam da kesin denemeliyim dedim hatta gideceğim yere en az 15-20 dakkada varmasına rağmen dolmuş, yol boyunca sürekli kaygılandım sırf birazdan ineceğim yeri söyleyeceğim acaba nolacak düşüncesi aklıma geldi diye... Mesela kaygı ölçen bir alet olsa o an kolumda takılı olsa ve 100 üzerinden değerlendirse kaygıyı, dolmuşa ilk bindiğimde o kaygı barı 10da ise ineceğim yere son 2,3 dakka kala 80 ve tam ineceğim yere geldiğimizde ise 99 oluyor bu giderek artan kaygı varken nasıl söyleyeceğim bilemiyorum, düşünmemeye çalışıyorum ama mümkün mü, topluluğa ses duyurmanın her türlüsü korkutucu geliyor. Ve ne oldu yine söyleyebildim mi? Söyleyemedim tabi ki, o kadar kaygı varken söyleyebilsem ineceğim yeri mucize olurdu, aslında şöyle derin bir nefes aldım rahatlatmaya çalıştım kendimi, bir nevi hazırlanmaya çalışıyordum ki tam o sırada başka biri bağırdı, bir kadın ineceği yeri söyledi o an ben de onunla beraber indim. O kadın olmasa büyük ihtimal yine söyleyemez ve inemezdim ama tam hazırlanmışken ben söyleyecekken o söyledi yani söyleyebilecek olsam da söyleyemezdim o an onun yüzünden. Neden bir çok insanın takmadığı ya da bir çok insana çok basit gelen bir olay benim gözümde bu kadar büyüyor anlamıyorum ya, ilkokul çağlarımda bile rahatça söylerdim istediğim yerde inerdim hiç bu tür düşüncelerde aklıma gelmezdi. Sınıfta istediğim an tahtaya kalkardım söz hakkı da alırdım istediğim yerde.

                  Şimdi başka şehirden bir arkadaş ya da akraba gelse, yolları ben bildiğim için beraber binsek dolmuşa varacağımız yere geldiğimizde nasıl söylerim o anda ineceğim yeri, tam bir kabus olur arkadaşıma da rezil olurum, ben söyleyemem sen söyle diyecek halim yok, utanç verici. Böyle bir durum başıma gelmeden bir an önce kurtulmam lazım şu korkudan, artık denemelere devam edeceğiz başka çare yok, ortamda 10 kişi de olsa 100 kişi de olsa sesimi duyurmam gerekiyorsa orası boş olduğunda nasıl rahat ediyorsam o şekil rahat edebilmem lazım yoksa bu hayat bu şekilde çekilmiyor.
                  --------------------------------------------------------------SFyiYENCEZ-----------------------------------------------------------

                  Bütün Sosyal Fobililer Psikoloji.gen.tr'de Arkadaş Olarak Beni Eklesin

                  --------------------------------------------------------------SFyiYENCEZ-----------------------------------------------------------

                  Yorum


                  • #10
                    Dün kendi çapımda ufak birşey başardım bu konuda.

                    Bindim yine dolmuşa, ön taraflara oturdum, dolmuşta pek kimse yoktu 3,4 kişi anca vardı. İneceğim yeri söyledim indim, sesim sandığımdan daha gür daha özgüvenli çıktı, en azından ben öyle hissettim. Sonra bu durum bana biraz daha özgüven ve mutluluk verdi, bir üst level'a geçme isteğim geldi.

                    Kendime level belirleyip her seferinde bir üsttekini uygulamaya ve uyguladıkça bu konuyu güncellemeye çalışacağım.
                    1. level - dolmuş fazla dolu değilken ve ben ön koltuklardayken ineceğim yeri söylemek. -Halledildi
                    2. level - bu sefer oturduğum koltuğun bir arkasına oturup, dolmuş biraz daha doluyken ineceğim yeri söylemek -Henüz yapmadım bugün yarın uygulamaya geçeceğim
                    3. level - 2.leveldeki koltuğun iki arkasına oturup dolmuş biraz daha doluyken söylemek.
                    4. level - en arkadayken kapıya doğru yürüyüp sonra söylemek
                    5. level - en arkada otururken ve dolmuş baya doluyken söylemek -Benim için en zor aşama. Ama bundan öncekilerde de zorlanabilirim yani 5.leveli başarmak 1 ay kadar süre bile alabilir benden...

                    Bu şekil bir plan çizdim bakalım. Şu korkuları aşarsam artık sosyal fobili bir insan olmadığımı bile düşünebilirim. Belki sıra karşı cins ile iletişime gelebilir ama onda pek zorlanacağımı zaten düşünmüyorum sadece tecrübesizlik var.

                    İyi dilekleriniz/niyetleriniz/dualarınız vs. benimle olsun dostlar... Başka sosyal fobili arkadaşlara da yararım dokunur umarım.
                    --------------------------------------------------------------SFyiYENCEZ-----------------------------------------------------------

                    Bütün Sosyal Fobililer Psikoloji.gen.tr'de Arkadaş Olarak Beni Eklesin

                    --------------------------------------------------------------SFyiYENCEZ-----------------------------------------------------------

                    Yorum


                    • #11
                      aynen devam üstüne git
                      ego sum qui sum ...

                      Yorum

                      İşleniyor...
                      X