Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Senelerdir değişmeyen şey...

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Senelerdir değişmeyen şey...

    Nereden başlayacağım bilemiyorum. Bunları yazıyor olmak bile tüm umutlarımı tüketiyor. 2 sene ilaç kullandım, bıraktım. İstemiyordum, bir şeyleri değiştirmek yoluna koymak istiyordum. Olmuyor...
    İnsanların içinde yaşadığım stres beni bitirdi. Buraya yazmıştım, üniversiteye başladım. Ne umutlarla, büyüdüm, eskisi gibi değil diye kendime teselli vererek... Ve şimdi yine aynı noktadayım. Çabalarım yerle bir oldu.
    Sınıfta herkes benden iyi, benden zekiler, çalışkanlar, rahatlar. Ben diken üzerindeyim. Ve başımın ağrısı. Dayanılamayacak boyutlara ulaştı bugün. Ağlayarak döndüm yine eve. Ben neden böyleyim?
    Her şeyden vazgeçtim yine, üniversitemi soran bir arkadaş vardı. Dipteyim kardeşim. Okuldan bir şekilde kaçmaya çalışıyorum. Hastaneye gideceğim baş ağrım için biliyorum; psikolojik. Antidepresanlara başlayacağım yine. Aynı döngü. Ben yine güvensiz, yabani, sessiz, aptal sıfatlarıyla yaşayacağım. Hoca listeden isim seçip kaldırıp soru sordu bugün. Ne yaşadığımı yalnızca ben biliyorum. Korkudan, panikten düşünemez oluyorum. Bir kez doğru bir kez yanlış cevap verdim. Yanlış cevap sonrası tabii ki dünyam başıma yıkıldı. Yarın onun dersine girmek istemiyorum.

    Seneler öncede böyleydi, şimdi de aynı. Bana bu hayat zehir... Tadını alamıyorum. Yaşamak istemiyorum. Yoruldum fiziksel&ruhsal acılardan.

    Bunu internette gördüm. Şuanki durumumu daha iyi anlatamazdı.

    "Kimsenin konuşmadığı bir dil gibiyim,
    Kimsenin inanmadığı bir deli,
    Yazarının bile okumadığı bir kitap,
    Hiç çalmayan bir şarkı,
    Hiç sorulmayan soru gibiyim.
    Kalabalıklar içinde varım
    Ama yok gibiyim."

  • #2
    Yanlış cevap vermek doğal bir durum. Ben de çok yaşadım, ama kalkıp 50 kişilik sınıfın önünde soru çözdüğüm hatta hoca ile tartışıp sınıfın kapısını vurup çıktığım dahi oldu.

    Bırak hakkında ne düşünürlerse düşünsünler, "bana ne" de geç. Hayat senin. Kimsenin istediği gibi yaşamak zorunda değilsin. Sen kendini biliyorsan, başkalarının ne düşündüğünü umursama.

    Böyle devam ettikçe, umursamazlığın arttıkça artık kaybedecek bir şey kalmayınca özgüven geliyor insana.

    Üniversite ve dostlukları ortamları genel olarak geçicidir zaten.

    Kafana göre takıl. Doğru ya da yanlış cevap vermekten çekinme.

    Hocalarla dalga dahi geçerdim(espiri yapardım ama saygı sınırını aşmadan, karşımdakini küçük düşürmeden ve kırmadan ki hoca bile gülerdi)

    Dışarıdan bakıldığı üzere de tipsizin tekiyim. Ama kendime tipsiz demem, Allah'tan utandığım için. İçimden geçeni sorsan tabiki yakılışıklı değilim...

    Bi deri bi kemik kalmışım zaten ama insan dibe vurunca karşısındaki fiziki ve manevi yönden ne kadar üstü olursa olsun karşısındakine boyun eğdirebiliyor.

    Kaybettikçe, üzükdükçe, şu hayattan nefret ettikçe cesaret tavan yapıyor!

    Yorum


    • #3
      Kendine dostlar edin, biraz değişiklikler yap.
      Sevilmektense Güvenilmeyi Tercih Ederim.!!

      Yorum


      • #4
        Orjinal yazı sahibi: dnm2451 View Post
        Yanlış cevap vermek doğal bir durum. Ben de çok yaşadım, ama kalkıp 50 kişilik sınıfın önünde soru çözdüğüm hatta hoca ile tartışıp sınıfın kapısını vurup çıktığım dahi oldu.

        Bırak hakkında ne düşünürlerse düşünsünler, "bana ne" de geç. Hayat senin. Kimsenin istediği gibi yaşamak zorunda değilsin. Sen kendini biliyorsan, başkalarının ne düşündüğünü umursama.

        Böyle devam ettikçe, umursamazlığın arttıkça artık kaybedecek bir şey kalmayınca özgüven geliyor insana.

        Üniversite ve dostlukları ortamları genel olarak geçicidir zaten.

        Kafana göre takıl. Doğru ya da yanlış cevap vermekten çekinme.

        Hocalarla dalga dahi geçerdim(espiri yapardım ama saygı sınırını aşmadan, karşımdakini küçük düşürmeden ve kırmadan ki hoca bile gülerdi)

        Dışarıdan bakıldığı üzere de tipsizin tekiyim. Ama kendime tipsiz demem, Allah'tan utandığım için. İçimden geçeni sorsan tabiki yakılışıklı değilim...

        Bi deri bi kemik kalmışım zaten ama insan dibe vurunca karşısındaki fiziki ve manevi yönden ne kadar üstü olursa olsun karşısındakine boyun eğdirebiliyor.

        Kaybettikçe, üzükdükçe, şu hayattan nefret ettikçe cesaret tavan yapıyor!


        İmrendim size ne güzel. Bir kez olsun böyle bir öğrenci olamadım ve olanlara her zaman imrendim. Olmaya çalıştım işin özü ama bana engel olan bir şeyler oldu hep. Geri adım attım. İnsanlardan çekindim. Hakkımda düşüneceklerinden çekindim. Ne iğrenç bir hayat. Umursamamayı öğrenemedim. Kendi kendime hep "senin sınırlı zamanın var, ölüp gideceksin zaten günün birinde neden hep korkuyorsun?" diye soruyorum. Bir gün bu dünyanın biteceği düşüncesi bana cesaret verebiliyor ancak. Ama o anksiyete anında kendi kendime verdiğim telkinler bir hiç oluyor. Duyamaz, göremez, konuşamaz oluyorum. Düşünemez oluyorum. Bugün geçmeyen baş ağrılarım için doktora gittim. Tomografi verdi. Bu gece çekilecek. Artık bu ağrılar bari dinsin...

        Cevabınız için teşekkür ederim. Sizin geldiğiniz kıvama gelebilmek ümidiyle...

        Yorum


        • #5
          Orjinal yazı sahibi: plahanx View Post
          Kendine dostlar edin, biraz değişiklikler yap.

          Problem tam da bu dost edinme kısmında başlıyor. İnsanlar bana yaklaşırlarsa yaklaşabiliyorum yalnızca. O da her zaman mümkün olmuyor. Bu sefer çok mesafeli duruyorum. İnsanlarla ilişkim zayıf oluyor. "Neden hiç dostum yok" diye üzülmeye başlıyorum bu seferde. Bir döngü gibi...

          Yorum


          • #6
            Orjinal yazı sahibi: sinwonderland View Post



            İmrendim size ne güzel. Bir kez olsun böyle bir öğrenci olamadım ve olanlara her zaman imrendim. Olmaya çalıştım işin özü ama bana engel olan bir şeyler oldu hep. Geri adım attım. İnsanlardan çekindim. Hakkımda düşüneceklerinden çekindim. Ne iğrenç bir hayat. Umursamamayı öğrenemedim. Kendi kendime hep "senin sınırlı zamanın var, ölüp gideceksin zaten günün birinde neden hep korkuyorsun?" diye soruyorum. Bir gün bu dünyanın biteceği düşüncesi bana cesaret verebiliyor ancak. Ama o anksiyete anında kendi kendime verdiğim telkinler bir hiç oluyor. Duyamaz, göremez, konuşamaz oluyorum. Düşünemez oluyorum. Bugün geçmeyen baş ağrılarım için doktora gittim. Tomografi verdi. Bu gece çekilecek. Artık bu ağrılar bari dinsin...

            Cevabınız için teşekkür ederim. Sizin geldiğiniz kıvama gelebilmek ümidiyle...

            Baş ağrısının bir çok nedeni var. Sigara, alkol, tuzlu gıdalar, açlık, fazla bilgisayarda vakit geçirmek, uykusuzluk, sinir sitres say say bitmez. Sinüzit ya da migren gibi kronik sıkıntılar da olabilir. Yavaş yavaş tecrübe edinmeye çalış, üniversite sezonu yeni açıldı sayılır. Söz al, fikir söyle. Özellikle emin olduğun konularda. Sık sık prova yap kendi kendine...

            Yorum


            • #7
              Orjinal yazı sahibi: dnm2451 View Post


              Baş ağrısının bir çok nedeni var. Sigara, alkol, tuzlu gıdalar, açlık, fazla bilgisayarda vakit geçirmek, uykusuzluk, sinir sitres say say bitmez. Sinüzit ya da migren gibi kronik sıkıntılar da olabilir. Yavaş yavaş tecrübe edinmeye çalış, üniversite sezonu yeni açıldı sayılır. Söz al, fikir söyle. Özellikle emin olduğun konularda. Sık sık prova yap kendi kendine...


              Hep yapıyorum, hep çabalıyorum ama hayal kırıklığı sonrasında çok ağır geliyor. Aslında ne kadar kolay bir şey ama benim için öylesine zor ki. Bazen pes ediyorum.

              Yorum


              • #8
                Vazgeçme,çabalamaya devam et olumlu birkaç denemeden sonra kendine guvenin artıcak ve başarmaya başladığını görüceksin

                Yorum


                • #9
                  Orjinal yazı sahibi: sinwonderland View Post



                  Hep yapıyorum, hep çabalıyorum ama hayal kırıklığı sonrasında çok ağır geliyor. Aslında ne kadar kolay bir şey ama benim için öylesine zor ki. Bazen pes ediyorum.

                  Hayatı çok ciddiye alma bu konularda. Yani sınıfa karşı tahtada sunum da yaptım, kalkıp bir erkek olduğum halde kadın rolünü canlandırdım. Tabiki fiziki görünüşümde erkeğe benzemekte sıkıntı yok, sonrasında da garson rolünü canlandırdım. Güldük eğlendik bitti gitti.

                  Sınıfı bir gözlemle, illa ki hata yapan gülünen var. Tecrübe ettikçe daha da rahat davranırsın...

                  Yorum


                  • #10
                    Emin ol senin durumunda olmak isteyen bir sürü insan vardır hastanelerde yatan.Tabi biliyorum sende kendine göre çok hastasın en az hastanelerde yatanlar kadar ama şunu unutma bir gün gelecek ve kesinlikle iyi olacaksın.Iyi bir psikiyatriste git ve kombin ettiğiniz ilaçları sonuna kadar kullan.Erkeklerle takılmaktansa kızlarla oturmayı kalkmayı dene.Insanların yanına git konuşmasan dahi selam ver otur konuya gormek zorunda değilsin ama bunun üstüne gitmeyide bil.Denemelerinde bu olmasa bile suçluluk duygusuna kapılma,üzüntü ve stres yaparak yaşayacağına bunları düşün neden böyle kendine 5 kere sor neden sorusunu ve hepsinden cevap çıkar sonuca gitmeye çalış.

                    Yorum


                    • #11
                      Ben geceleri yatarken tüm müslümanlara dua ediyorum sağlık,sıhhat,huzur versin diye Allah.Hayatta herkesin kendi içinde bunalım yaşadığı zamanlar olmuştur ama bu bir gün kontrol altına alınacak veya tamamen geçecektir.İlaçlarını aksatma unutmaki bunlar ağrı kesici gobi etki etmez sabırlı olman lazım.

                      Yorum


                      • #12
                        sindorwerland kardesimm ozelden mesaj attim sana

                        Yorum


                        • #13
                          Orjinal yazı sahibi: reliable View Post
                          Vazgeçme,çabalamaya devam et olumlu birkaç denemeden sonra kendine guvenin artıcak ve başarmaya başladığını görüceksin

                          Kesinlikle biliyorum. Biraz olumlu yönde bir şeyler görsem, yaşasam rahatlayacağım. Ama göremedikçe daha da dibe batıyorum kaçmak istiyorum. O ortamda duramıyorum. 4 gündür yataktan çıkamıyorum.

                          Yorum


                          • #14
                            Orjinal yazı sahibi: dnm2451 View Post


                            Hayatı çok ciddiye alma bu konularda. Yani sınıfa karşı tahtada sunum da yaptım, kalkıp bir erkek olduğum halde kadın rolünü canlandırdım. Tabiki fiziki görünüşümde erkeğe benzemekte sıkıntı yok, sonrasında da garson rolünü canlandırdım. Güldük eğlendik bitti gitti.

                            Sınıfı bir gözlemle, illa ki hata yapan gülünen var. Tecrübe ettikçe daha da rahat davranırsın...

                            Aslında var. Yanlış cevaplar verenler oldu. Hocanın dediğini anlayamayan da oldu. Ama onların yanlışları aklıma bile gelmiyor. Sadece kendi yanlışımı kabullenemiyorum. Mükemmeliyetçilik mi bilmiyorum. Beni yoruyor. Ama haklısın tecrübe etmek lazım. Pes edersem her şey başında bitecek benim için.

                            Yorum


                            • #15
                              Hayatta belli dönemlerde bütün olumsuzlukların üzerimize doğru geldiğini düşünürüz ve bu bizim yaşama isteğimizi kırabilir ama unutma ki hiçbirşey sürekli devam edemez o yüzden umudunu hiçbir zaman kaybetme.ben de kendimi çok kötü hissediyorum ama olumlu yönde bir kırılma noktası olacağını düşünerek sabırla bekliyorum.sende sosyal ortamlardan kaçma üzerine gitmeye calıs kendini eve kapatma olurmu.

                              Yorum

                              İşleniyor...
                              X