Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Sosyal Fobi- Deneyimli arkadaşlar

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Sosyal Fobi- Deneyimli arkadaşlar

    22 yasındayım, yaklasık 4-5 yıl önce kendimde bazı değişiklikler farkettim.Doktora gittiğimde narsist-paranoid kişilik bozuklugu teşhisi kondu. Okulu bıraktım.4-5 ay ilaç kullandım.Tekrar sınava girdim ardından tekrar üniversiteye baska bir sehirde basladım.Şu an yine aynı durumdayım en bastaki gibi, insanlardan aşırı çekinme söz konusu, öyle ki ilk üniversitede yaptıgım gibi okula gidemiyorum, insanlarla sosyal ortama girmeye korkuyorum.Ciddi okul problemim var ve ailemin haberi yok bu okul olayından.Ne yapacagımı bilmiyorum.Onların üzülmesini istemiyorum.Kullandıgım ilaçlardan biri intihar düşüncesi oluşturuyordu, biraz da bu yuzden bıraktım kullanmayı.Düşününce böyle ufak sebeplerden intihar çocuksu bir söylem gibi duruyor, ama insan o hissettikleriyle intiharı çözüm olarak görüyor.

    Ayrıca şu an bazı sıkıntılarım var bu yuzden bazı resmi kurumlarla muhattap olmak zorundayım ama bu bile beni aşırı derece korkutuyor.Evden çıkmayan bir insanım.Çok nadir de olsa bazı zamanlar özgüvenım tavan yapıyor.Bu gibi durumlarda herseyı başarabileceğimi düşünüyorum.Kendi kendime bu ne ki insanlar nelerle mucadele ediyor diyorum.Fakat dediğim gibi bu anlık oluyor.Sonra yine mutsuz, depresif, karamsar halime geri dönüyorum.


    Daha önceler burada çok vakit geçirdim, sizden tedavi istemiyorum tabi ki, en mantıklısı doktora gitmek, ama ben bunları kimseyle paslasamadıgım için buraya yazma geregi hissettim.Tavsiye vermek isteyen olursa bekliyorum, tekrar okulu bırakıp ailemi hüsrana ugratmak istemiyorum, okulum zaten uzadı, bunu söyleyemedim bile.
    Last edited by kirlicorap; 29-05-2016, 07:01 PM. Reason: Birkaç ayrıntı eklediğim için değiştirdim arkadaşlar
    ALL COPS ARE BASTARDS !

  • #2
    Güzel kardeşim öncelikle geçmiş olsun.
    Yazında ''Kullandıgım ilaçlardan biri intihar düşüncesi oluşturuyordu, biraz da bu yuzden bıraktım kullanmayı'' demişssin.Ben Disosyatif Bozukluk tanısıyla yaşayan biriyim ve ilaç konusunda bende senin gibi çeşitli tereddütlere sahiptim ve şunu düşünüyordum hep ; Beynimin kimyasını bozmamalıyım ilaçlarla gel gör ki ; buna mecbur kalırsan ve kullanmak zorundaysan kullanmalısın ilaçların çeşitli olarak ne işe yaradığıyla ilgili makaleler ve bir takıma raştırmalar yaptım ki ; yararı olduğu düşüncesiyle piyasaya sürülen ilaçlar var ve antipsikotik ilaçlar grubuna dahil olan ilaçları bırakmadığın sürece hastalığın iyi bir ilerleme katediyor. İlaç Prospektüfünde ; İntihar düşüncesi ve %1 Ölüm gibi çeşitli şeyler yazabilir yazmak zorundadır bu her ilaç için böyledir.Bu ilaçlar yüzlerce insan üzerinde denenip piyasaya sürülüyor ve bu seni sakın korkutmasın benimkinde'de aynısı yazıyordu.Sakın ilaçlarını ihmal etme!

    Sana son olarak tavsiyem ; Kendi hastalığınla ilgili çeşitli bilimsel makaleler oku.hastalığını ne kadar çok iyi tanırsan birşeyin üstesinden'de o nispetle geleceğini düşünüyorsun.

    Yorum


    • #3
      yaşam biçimini değiştirmeni öneririm. sporla başlayabilirsin. hiç bir şey senden daha değerli değil, kendine iyi bak.

      Yorum


      • #4
        ilaçlara devam etmek şartıyla izzet güllü videolarını takip etmeni tavsiye ederim.ben öyle yapıyorum adama benzemeye başladım.

        Yorum


        • #5
          Kardeşim bende 22 yaşında üniversitedeyim seninle aynı şeyleri yaşadığımı bilmeni isterim nasıl atlattığıma gelirsek aslında daha tam olarak atlattım mı bilmiyorum ama senin yaşadığın bu şikayetleri günlük yaşantımdan kovdum diyebilirim sosyal fobi yi de atlatacaksın ama nasıl ? bu yaşam tarzını değiştirmen bu hastalıklardan kurtulmanda rol oynuyor ben lise hayatım boyunca aşırı duygusallık yaşayan sabahın 7 sinde kalktığımda okula gitmeden duygusal bir çöküntüye giren okula böyle giden içimde sürekli sıkıntı stres durumlarını yaşayan toplum içindede zaman zaman zorluklar yaşayan biriydim fakat bir süredir karamsarlık duygusallık mutsuzluk endişe bunlardan sıyrılmış sadece sosyal fobi yaşamaktayım şimdi okulu bırakma düşüncesinin çok saçma olduğunu bilmeliyiz bu hastalıktan sanki hiç kurtulamayacakmış gibi düşündüğümüzden çözüm olarak toplumdan uzaklaşmayı görüyoruz fakat bulunduğun ortamlardan arkadaş ortamlarından evde geçirdiğin vakte aynı zamanda dinlediğin müzik türlerinden hayata bakış tarzını değiştirmelisin . ılk olarak sana dinlediğin müzikleri gözde geçir derim eğer ki seni depresif konuma getiren mutsuzlaştıran umutsuzlaştıran ne kadar müzik varsa bunlardan uzak durup daha çok hareketli demeyelimde veya yüksek seviyede değilde insanı sakinleştiren duygusallıktan uzaklaştıran müziklere yoğunlaş . İkinci olarak yakın arkadaşlarınla geçirdiğin diyaloglarda seni bu sıkıntılara iten kişiler varsa bu kişilerden de mümkün olduğunca uzaklaşmanı öneririm . Üçüncü olarak kendini dinlemeyi bırakmalısın yalnız çok vakit geçirme daha çok kendine hedefler belirleyip bunlara yönelik çaba sarfettiğin sürece hayatında değişmeye başlayacak . Aşk gibi bu tarz düşünceler insanı çökertiyor fakat insanın geleceğiyle ilgili belirlediği hedefler varsa ve onlara ulaşmaya çabalıyorsa senin için her şey düzelmeye başlayacaktır emin ol . Sadece geleceğini düşünüp ona göre yaşamanı öneririm .

          Yorum

          İşleniyor...
          X