Duyuru

Collapse
No announcement yet.

böyle yaşamak ölümden beter!!!

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • #16
    galiba haklısın umut34 hipomani olsa gerek benimkisi çünkü genelde depresifim yani çoğunlukla depresyondayım yalnız zannediyorumki yaşadığım kararsızlıklar dolayısıyla bana bipolar tanısı kondu... onlarında kendilerine göre haklı tarafları var bunu kabulleniyorum...yalnız bu süreçte annemin acımasız eleştirileri canımı çok acıtıyor...beni anlayamadığından olsa gerek bu da... inşallah en kısa zamanda düzelir bu süreçten kurtulurum... şuara çok aşırı uyuyorum ve de hayattan kopmuş durumdayım tek yaptığım şey uyumak...ve de yine farklı yaşantılar içerisindeyim halüsinasyon sanırsam bunlar hiç tanımadığım insanları görüyorum bu ara çok vahşet içeren şeyler görüyorum kesilen eller öldürülen insanlar kafayı yiyeceğim... çok kötü hissettiriyor bana bunlar kendimi...
    özgür abim çok kötü hissediyorum ne zaman geçecek bilmiyorum nezaman kurtulacağım bilmiyorum...

    Yorum


    • #17
      soruişareti merhabaa..yazdıkların bana o kadar tanıdık geldi ki,benzer şeyleri bende yaşadım ve hala yaşıyorum..bende 3 yıldır bu hastalıkla yaşıyorum.kaç kez vazgeçtim nefes almaktan ,kaç kez umutlarım kayboldu..ama sonra her şeyin yavaş yavaş düzeldiğinide gördüm..terapi ve doğru ilaç çok önemli.
      ailelerimiz konusunda galiba aynı kaderi paylaşıyoruz benimde ailemden hastalıım için kimse yanımda değil.ayda yılda bir annem benimle dokttora geliyor oda çok ısrar etmem lazım.sanki ailemle farklı dillerde konusuyoruz.okadar koptum ki onlardan.isteğim sadece biraz anlayış,destek ,belkide omzumda bir el hissetmek.ama bunlar bazen olmuyor malesef.ama ben yinede ailemin beni hep sevdiğini düşündüm.aksini düşünmek insanı mahveder.sende bu konuda aksini düşünmemeye çalış.sevgiler..

      Yorum


      • #18
        mrb soruişareti yazdıklarını okudum benım eşimde aynı senın gibiydi,bırkaç erkek sesi duyuyordu devamlı onların kendısıne hakaret ettiğini söylüyordu,sabahları akşama kadar uyuyordu,dışarı cıkmak ıstemıyordu,ağzının içinde kendı kendıne konusuyordu,intihar etmek istedi,bunun gibi birçok kötü zamanlar gecırdık,yeri geldi benımle boşanmak istedi,ama ben ilk zamanlar yanasmadım,evliliğimizi ayakta tutmak için 9 ay sabrettım ama olmadı basaramadım,tabi burda aile cok önemlı,biz görücü usulü ile evlendık,benımle nışanlanırken ailesı bizden hastalığını sakladı,evlenene kadar haberımız olmadı fark edemedik,evlendıkten sonra ortaya cıktı,evlılığımızde devamlı bana soğuk davranıyordu,evıyle hiç ilgilenesi gelmıyordu,cok sıgara ıcıyordu,birgun kendısıyle konusurken bana sunu söyledı ( ailemın baskısından kurtulmak için sana evet dedim dedi )yanı ben anladımkı aile cok önemlı,suan mahkemeliğiz ve ondan cok ben üzülüyorum bu duruma,ayrılmasak evlılık böyle yürümüyor,ayrılsak onun için üzülüyorum,gerçekten cok zor bır durumdayız,ben bipolar değilim ama yasadığım tecrubelerden sonra sana bir tavsıye vereyım sakın ama sakın bu durumdayken evlenmeyı dusunme,ne olursa olsun hıcbırseyı kafana takma,namazlarını kılmaya calış allaha yakın ol,bence en guzel böyle rahatlarsın,allah hepinizi bu rahatsızlıktan kurtarsın inşallah
        AKLIMIN ODALARINDA MUHEBBETE MAHKUM PRANGALI DÜŞÜNCELERİM VAR........

        Yorum

        İşleniyor...
        X