Duyuru

Collapse
No announcement yet.

yaşamaktan soğudum

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • nickkalmamış
    adlı üyemiz yaşamaktan soğudum konusunu başlattı

    yaşamaktan soğudum

    uzun zamandır içimde büyük bir sıkıntı var kimseyle paylaşamıyorum yazarak rahatlamayı deniyorum son çare.

    ailemle ve arkadaşlarımla olan ilişkim gayet güzel gidiyordu.soğuk biri gibi dursam da tanıdıkça çok sevilen ,canayakın , esprili ,güleryüzlü , kendimce hayat dolu bir insandım..arkadaş grubum vardı çok eğleniyorduk çok bağlıydım onlara gerçek dostlarımı bulduğumu düşünüyordum arada ufak tefek sorunlar olsa da...

    geçen sene ailemde büyük fırtınalar koptu ( uzun uzun anlatmak istemiyorum. tam anlamıyla olmasa da aldatma olayı veya şüphesi diyelim)
    çok zor zamanlar geçirdik güven yok oldu zor atlattık bu durumu ama atlattık her şey düzeldi...

    ben de atlattığımı düşünüyordum arada aklıma gelip veya annemle konuşup ağlaşsak da sürekli bu olayı düşünmüyordum yine arkadaşlarımla güzel vakit geçirmeye devam ediyordum ve bu olayı onlara kesinlikle anlatmadım.anlatmaktan çekindim kötü bir durumdu tam olarak güvenemedim.ufak tefek kavgalarımı anlatırdım.sonra onların bana hiç aile problemlerini anlatmadğını hep her şey güllük gülistanlıkmış gibi gösterdiklerini farkettim.iyi ki de anlatmamışım dedim.

    bu şekilde 1 yılı geçirdik her şey normal gidiyordu. sadece arada ruhsal çöküntüler yaşıyordum hiç bir şeyden zevk almama isteksizlik durup dururken ağlamalar filan.ama kısa sürüyordu atlatıyordum hemen.

    sonra bir arkadaşımla aramızda tartışmalar yaşandı.araya soğukluk girdi sorunlar geçmiş aramız düzelmiş gibi dursa da her şeyin yapmacık olduğunu hissediyorum ve yapmacık olmaktan nefret eden,olmak zorunda kaldığımda da çok soğuk davranan biriyim maalesef...

    şu anda ailemle aram iyi sorunumuz yok maddi konular dışında.ama bazen babama karşı tarifi olmayan bir nefretle doluyorum.yaptığı hareketler batmaya başlıyor ters davranıyorum konuşmamak için içime kapanıyorum başka şeylerle uğraşıyorum falan.annemi çok seviyorum onunla hiç bir sorunum yok tek dostum annem.sonra bir ara babama olan nefretim gidiyor normale dönüyorum.bu bir kısır döngü kısaca..

    arkadaşlarım konusuna gelirsek.. bahsettiğim arkadaşımdan ve sebepsiz yere diğerlerinden de resmen soğudum uzaklaştım.o arkadaşla ilişkim görüntüde güzel gerçekte sahte bir şekilde devam ediyor.ama bunu yürütmeye mecbur hissediyorum kendimi çünkü gruptaki diğer arkadaşlarla hiçbir sorunum yok,aynı okuldayız... bazen keşke her şeyi sil baştan yapabilsem diyorum,sanki o zaman sorunlar sıkıntılar bitecek.keşke bu kadar yakınlıık kurmasaydım mesafeli dursaydım diyorum.çünkü öyle olsa bağlantıyı koparmak daha kolay olurdu..

    şu anda kendimi çok yorgun, isteksiz, mutsuz,zar zor gülen, zorla hayata tutunmaya çalışan, hayatın sillesini yemiş biri gibi hissediyorum.ölsem de kurtulsam bile diyorum.hiçbir şeye hevesim kalmamış sanki 100 yaşındayım...sebepsiz yere oturup ağlamak istiyorum.çok geç yatıyorum çok geç kalkıyorum.uyurken dinlenemiyorum sanki saatlerce de uyusam yorgunluğumu atamıyorum.depresyonda olduğumdan şüphelenmeye başladım.artık bu sıkıntı bitsin diyorum çok bunaldım.

    hala bile içimi tam dökemedim.hissettiklerimi anlatamıyorum çok kötüyüm çokkkkkk

  • saf_ak
    replied
    Buradaki bilgiler işini görür. Uygularsan tabiiii.....

    Leave a comment:

İşleniyor...
X