Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Evlilik bana ne yapti?

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Evlilik bana ne yapti?

    Hiç iyi değilim,kendimi çok mutsuz,çaresiz ve yalniz hissediyorum.ruhuma can çekiştirdiğime inaniyorum artik. Nitekimde durum bu aci çekiyorum. Kisaca anlatmam gerekirse. 8 aylik bir evliliğim var 2 aylik bir tanişma sürecinden sonra nişan ve 1 ay sonra evlilik.herşey evet hizli gelişti bununlada kalmadi son surat devam. Evliliğim ilk 1 ay'i eşimle cinsel bir birliktelik yaşamadim çünkü korkuyordum jinekolog vs. Derken dişimi sikkmayi öğrenmiştim sadece hiç bir keyif yoktu bunda tam anlamiyla bir birleşme yaşayamadan hamile kaldim. Bu durumu yari yariya istediğimi farkettim daha yeni evliydim cinsellik adina birşey bilmiyorken anne olmak kolay kabullenilicek bir durum değilmiş gibiydi.cinsellik adina aşamadiğim korkularimla vücudumu bile tanimiyorken nasil o bebeği doğurucaktim üstelik tam oturmuş bir evlilik bile değildi bu. Eşimin ailesiyle yaşadiğim sikintilar ve hala hayatima müdahale ediliyorken yanliş zamandi.1 ay sonrasinda doktorumun bebek gelişmiyor kurtaja girmen gerek demesiyle 2. Darbeyi almiştim bile. üzüldüm kendimi kötü hissettim ne olduğuna bile alişamadan, bilmeden. Ama dedim ya bir tarafim iyiki olmadi demeyide bildi. Sonra bu kayibin ardindan sikintilairm dahada artti ailesindan yana aslinda kocasinin aileisni çekiştirip büzüştüren tiplerden olmak istemiyorum ama artik bu elimde değil. Sürekli hayatimiza dahil olmalariydi beni en çok rahatsiz eden aslinda ve eşimin buna izin vermesi. Bunu geç farkettim. 3. Darbeyi kurtajdan 1 ay sonra tekrar hamile kaldiğimi öğrenerek yemiştim bile. Komik çok komikti bu ben hiçbir zaman bunu yaşamadim. Ben kadin olmadim. Bunda da gene karmaşik duygular vardi gene yari yariya istemek ve istememek. Tek fark eşimin ailesinin müdahaleci tavirlari beni ona daha çok bağlamişti.bu hangi duyguyu getirdi bana o hiç tanimadiğim, sadece kalp atişlarini gördüğüm bebeği kimseyle paylaşamama. O kadar müdahale ediyorlardi ki ve eşim o kadar sessiz kaliyordu ki bu bende bebeğimi benden ayiricaklar duygusunu bile yaşatti bana. şimdi çok komik geliyor ama tekrar yaşasam bunu gene ayni şeyi düşünürüm. Ve 2 aylik olduğunda doktorun bana kalp atişlari artik yok demesiyle yeniden kurtaj başladi. Bebeğimi onlardan koruduğumu düşündüm onu kaybettiğimi değil. Tüm yaşadiğim tüm hissettiğim sadece buydu. şimdiyse nasilmiyim tüm yaşadiklarimdan eşimi suçluyorum bir insani affedememek ne bunu öğreniyorum. Herşeyin sorumlusu olarak görüyorum onu. Onun ailesimiydi sorunum hayir değil, tek sorun o. Benim ve ailesinin arasindaki dengeyi kurabilirdi. Bizim artik bir aile olduğumuzu o ve ben sadece bu olduğumuzu idrak etmiş olsaydi şuan bu kadar aci çekiyor olmazdim.sadece yanimda olsaydi,ailesi istediği herşeyi yapsaydi bana hiç umrumda olmazdi ki. Biz hiçbirşey yaşamadik ve ben yaşamadiğim şeylerin sonucuna katlanmak zorundaydim. Artik en ufak laf, bakiş, herşey rahatsiz ediyor beni.kafamda jurgulamaktan alikoyamiyorum kendimi, kandirilmiş,aldatilmiş hissediyorum. Ona her bakişimda,hareketlerimde hep bir nefret var ve bir o kadarda çaresizlik. Evet çaresizim kaybetmekten korktuğum kadar onu kaybetmek yok etmekte istiyorum. Duygularimi kontrol edemiyorum. Bu yaşadiğim şey ne depresyonmu yada daha farkli bir durummu her neyse bu halimden bir an önce kurtulmak istiyorum. Kendimden sikilmaya ben bile soğumaya başladim. Ama onunda bu halinden kurtulmasini,beni anlamasini istiyorum. Onunla yaşiycak aslinda o kadar çok şeyimiz var ki. Bu halimdeve onun o halinde bunlari frenlemek zorunda kaliyorum.

  • #2
    allah kolaylık versin
    sabrını artırsın...

    Yorum


    • #3
      Yaşadıklarını ilk defa bu mesajında gördüm hale.Daha önceden pek bir bilgi vermemiştin yanlış hatırlamıyorsam.Bir insanın bunalıma girmesi için gayet net sebepler bunlar.
      Orjinal yazı sahibi: hale46
      Yaşadığımız şeyler benzer şeyler . Ben evli değilim ama ilk cinsel birliktelik hamilelik ve kürtaj bunların hepsini yaşadım ki bu durum daha zor inan . Asıl sorun ne biliyor musun ? Evleniyorsun ya da aşık oluyorsun ama karşında ki insana bir şekilde güvenmiyorsun . Aileiyle aranda problemler var ve eşin aranızda bir köprü olamamış . Sen zaten evlenince cinsel korkular yaşamışsın . Bunu eşine anlattığında dişini sıkmak yerine zamanla bir psikolog yardımıyla bunun üzerine gitmeliydiniz . Ve ortada ailesinin yarattığı stres olmamalıydı vs . Üzerine hamilelik yaşamışsın ki bir de kürtaj . Bunu yaşayan bilir . Bir kadın için yani duygusal ve hassas bir kadın için berbat birşeydir . Aslında senin hiç suçun yok biliyor musun ? Yanlış insan var karşında hepsi bu . Hem karşındakini kaybetmekten korkman hemde nefret etmen borderline olabilir ki bende böyle . Umarım değildir sadece yaşadıklarının travmasıdır . Bence en kısa zamanda yol yakından işini iyi yapan bir pskyatriste gitmelisin . Nevzat Tarhanı şiddetle öneririm . Bence bu ülkede işini ciddiye alan ender doktorlardan . Allah merhamet versin hayatımızdaki insanlara . Kötü ve vicdansız insanların içinde yaşamak çok zor .

      Yorum

      İşleniyor...
      X