Duyuru

Collapse
No announcement yet.

majör depresyona girmişim.

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • majör depresyona girmişim.

    Selamla başlamak icab eder..

    Efendim selamlar.

    Hallice bellidir forumun "toy" statüsündeyim. Derdimiz vardı. Bilenlerden, karşı gözlerden yorum alalım istedim.

    Olaylar silsilesi şöyle vukuu buldu. 18ime kadar gayet normal biriydim. Okul bitti istediğim puanı alamamama mütevellit tekrar hazırlanmak için dersaneye yazıldım. Sınav stresi falan beni çok yıprattı.Sinirler harap oldu. Ufak detayları da vermek lazım bence. Küçükken bir hayli yanlız ve utangaç bir çocukluk geçirdim. Baba yurtdışına kaçak işçi olarak gidip 14 sene gelmedi. O güne kadar sadece 5 yılda bir gördüğüm insandı. Para biriktirme nedeniyle hayli kısılıyordu tabi bütçe zayıftı.. Birde babamın fena halde cimri olması da etken tabiki. 17 yaşında yazın birgün bir geldim evde babam. düşünün babanızı onca sene sonra tanıyorsunuz. 14 senelik yokluk birden hazmedilemedi tabi bünyeye. Baba sevgisi zerk etmedi bünyeye hala. Hep aklımda bi adam olarak görürüm. Aşırı samimiyetimiz yoktur. Para iste versin bişey iste yapsın konumu. Tabi öyle büyük şeyler isteyemiyorsun. Adam cimri. Kendi bile kabul ediyor.

    Bir de ufak ailemi tanıtmak istiyorum izninizle. Demiştim Baba cimri. Hızlı sinirlenen bir adam. Adam takıntılı. Paraya takıntılı. Alışveriş yapar gelir evde bir saat fişi inceler. Araba aldı daha bir kere sürdürmedi. Tümseklerden geçince ağlayacak resmen.Annem desen beni çok sever aşırı hatta. Herşeyiyle kontrol delisi. Onun söylediği birşeyden hariç kimse bişey yapamaz.Kesinlikle ailenin dağılmasını istemiyor. Şehir dışından iş teklifi geldi kadın uyuyamadı 2 gün. zaten üniversitede dışarda idin yanımızda dur diyor. Abla tamamiyle yaşam koşturmacası. Hem işte çalışıyor hem Açıköğretimden okul bitirmeye çalışıyor hem çocuğuyla ilgileniyor. Anlayacağınız aile tamamen deli. benim normal olmam beklenemez.


    İstanbul bakırköyde yaşamımızı sürdürürken ankara da özel üniversite tam burslu inşaat mühendisliği kazandım.İngilizce ağırlıklı dersler vardı o yüzden oturduk bir de hazırlık okuduk.Yani 1. sınıfa başladım 2 sene geç şekilde ama herşey güzeldi. Hayat birden değişti tabi. Birde uzaktan akraba ama yakından tanışıklık olan abimizde sağolsun derslerden sonra gel takıl kasaya bak falan dedi Restorantında çalıştık ailenin haberi yok. hem onlar hem devlet bursu hem çalışma beraber iyi param vardı. yazın geziyor tozuyordum. Üniversite anılarım hep o pırıl pırıl fotograflar gibiydi. Son sınıfta 2. sınıflardan bir kızla tanıştım. Birlikteliğimiz hala devam ediyor.

    Olayın 2. kısmına gelindiğinde ise bendeniz iyice yıkıntılar geçirdim. Okul bitti baba ve anne emekli oldu. Bastılar benim kararımı bile almadan büyükçekmecenin bile sonunda bi bahçeli ev aldılar. Tüm gençlik bitti merkezden inanılmaz uzaklaştım. Taşındığımız yerde emekli sitesi tabi. Etrafta 20 yaş üstü insan hakikaten az. İşe girdim ufak çaplı bir firmada Proje mühendisi diye. 1 ay çalıştım maaşımı aldım.Hemen gidip araba aldım kendime ucuz bişey. Çünkü eski patronun işler iyi gibi. Sahipleniyor. Kart bastırıyor şirketin sahibi gibi davranıyor. İlk maaşımdan 45 gün sonra patrona bağırarak maaşımı ver dedim. Bana çok yumuşak bi dille söz verdi vereceğini falan söyledi. Arabanın kredisini borçla ödedim bende. Ertesi gün bi geldim patron borçlarıyla birlikte tam 600bin dolar dolandırıp yurtdışına tüymüş. Düşünün bendeki psikolojiyi. Yıkıldım falan fişman. Lafı uzattım kusura bakmayın. Tam aralık başında işsiz kaldım. İşler kitlendi kış aylarında kimse eleman almıyor. Falan fişman.Zar zor borçları kapattım. Ailem destek olmadı. Tabi ilk işimde de böyle bi durumla karşılaştım tanıdık vasıtasıyla iş aramaya başladım. Bir yandan şehirden uzaktayım arkadaşım yok. Bi kurs bi etkinlik yok. İyice kötüleştim. Gereksiz sinir stres. Uzmana göründüm. majör depresyonmuşum. neredeyse 2-3ü hariç tüm belirtileri gösteriyorum. iştah kaybı ve intihar eğilimi yaşamadım. Uzmanla konuşmakda çok iyi geldi.

    Şimdi kafamda tabi belli yollar var tabi ne kadar akıllıca idrak edemiyorum onu.

    1.yol: Bulunduğum bölgede yaşamaya devam ediceğim. İş arayacağım. Yani bu durumuma devam edeceğim.
    2.yol: Yurtdışında (genellikle 3. dünya ülkeleri; Irak,Afganistan,Arabistan,Kazakistan) gidip yüksek maaş düşük standartla bir kaç yıl çalışıp döndüğümde askerlik artı evlilik
    3.yol: Merkeze yakın ev tutup işe girme(Mart ayından sonra işler açıldıktan sonra anca) hayata burda devam etme(annem özellikle evden ayrılmamı istemiyor.ağlıyor sızlıyor küsüyor. )
    4.yol: İngiltereye gitme yaşamı orda devam ettirme fikri. Efendim dayımın ingilterede evli olması orda okuyup yerleşmesi dolayısıyla orada iki sene yüksek lisanstan sonra çalışma fikri var.

    İlk 3 seçenekte şuan birlikte olduğum kız arkadaşımla devam etme fikri gözüküyor. Ama son seçenek bambaşka bir hayat. Bambaşka hayaller.

    Kafamın karışıklığı bu 4 seçenek arasında kalmış olmam. Gecem gündüzüm sabahım akşamım böyle geçiyor. Tüm gün evdeyim. Dışarı çıkıyorum olmuyor insanlar gruplar halinde gezince iyice sinirleniyorum. Bi aktivite yok. Çevre yok. İşe gireyim mesleğimle alakalı olmasın farketmez dedim. Ona da ailem bi ton laf söyledi. En son tanıdıktan haber bekliyorum. 15 gün sonra belli olacak. Ya olmazsa o iş? Her halükarda bu dönemlerde beklemem gerek.Yine bekleyiş yine çaresizlik yine depresyon.

    Napılır bilinmez. Ama beklemekten başka çare gelmiyor elden...


    Kusura bakmayın biraz uzun. Okuyana teşekkürler.

  • #2
    Yaşamınızda zorlu yollardan geçmişsiniz ama bakıldığında aslında genelde Türk ailelerinde yaşanan durumlar. tabiki aradaki istisna durumlar hariç. size düşkün ve düşünceli yapılı anneye sahip olmak her zaman en büyük artıdır. ailenizi bilemem ama bence annenizden ayrı bir yaşam kurup başka ülkede yada şehirde iş seçmeniz annenizi üzceği kadar ilerde sizide yıpratabilir. şu dönemde ani kararlar almayın derim. aşk konusundada kesin ve net bu bayanla ilerde evleneceğim diyemediğinize göre bence ordada bazı eksiklikler var. bunuda tartmakta fayda var sonuçta evlilikte hayatın en önemli kararı ve kimle yapacağınızda çok önemli şimdiden tam anlamıyla buna sahip çıkıp bu kişi olacak diye kesin konuşmuyorsanız zaten orda kopukluklar başlamış demektir.umarım bu durumları çabucak atlatır sağlıkla huzurla yaşamınızı sürersiniz.
    Denizdeki damlaları sayın desem sayar mısınız? Canlar damladır, sonunda aynı denize damlayacağız.

    Yorum


    • #3
      Yazdigin yazi uzun ama okumaya değer yanlizmuhendis.kaanatimce major depresyonda diilsin major durumda olsan bu kadar hedeflerinde istikrarli olamazsin ve hedeflerinin olmasi bence cok iyi bir sey bu durumdayken bu kadar aceleci olma tedavini de aksatma bu arada ve bu durumdan cabuk kurtulcagini umuyorum

      Yorum


      • #4
        İngiltereye git, yüksek lisans ve orda çalışma fikri en güzeli , maddi yönden de daha rahat edersin ....
        GİDENE DUR DEMEM ....

        Yorum


        • #5
          öncelikle kız arkadaşının vazgeçilmez olup olmadığına karar vermen gerek..Olsa da olur olmasada durumu varsa, 4.şık iyi bir alternatif gibi duruyor. Onu hayatından çıkarmama kararı alırsan; dediğin gibi seçmek için sadece 3 alternatif kalıyor;
          2.şıkkı seçersen yeni ortam,şartlar seni zorlayabilir,1.şık da ise annenin sana olan düşkünlüğü,evin şehre uzaklığı baba faktörü vs seni boğabilir..
          şu anki psikolojini dikkate alınca 3.şık senin için daha iyi olabilir gibi geldi.Depresyonu tam atlatıp kendini daha iyi hissettiğinde köklü değişiklik yapacak duruma gelirsin ayrıca da kız arkadaşınla da durumun daha netleşmiş olur.
          Ailede saydığın problemler nedeniyle karamsar olma; kendi hayatınla ilgili kararların,bugüne dek yaptıkların ne kadar mantıklı çalışkan ,zeki biri olduğunu söylüyor..
          majör depresyon ise bence ciddiye alınıp tam iyileşme sağlanana kadar takip edilmesi gereken bir hastalık,iyice iyileşene kadar kararlarını doktorunla paslaşarak almanda yarar var.

          Yorum


          • #6
            Orjinal yazı sahibi: KATTRE View Post
            İngiltereye git, yüksek lisans ve orda çalışma fikri en güzeli , maddi yönden de daha rahat edersin ....
            Doğrudur. O da bir düşünce tabi. Hayallerimde hep üniversite okuyup oraya yerleşme fikri vardı.
            Last edited by yanlizmuhendis; 02-01-2013, 07:35 PM.

            Yorum


            • #7
              Orjinal yazı sahibi: Milaa View Post
              Yaşamınızda zorlu yollardan geçmişsiniz ama bakıldığında aslında genelde Türk ailelerinde yaşanan durumlar. tabiki aradaki istisna durumlar hariç. size düşkün ve düşünceli yapılı anneye sahip olmak her zaman en büyük artıdır. ailenizi bilemem ama bence annenizden ayrı bir yaşam kurup başka ülkede yada şehirde iş seçmeniz annenizi üzceği kadar ilerde sizide yıpratabilir. şu dönemde ani kararlar almayın derim. aşk konusundada kesin ve net bu bayanla ilerde evleneceğim diyemediğinize göre bence ordada bazı eksiklikler var. bunuda tartmakta fayda var sonuçta evlilikte hayatın en önemli kararı ve kimle yapacağınızda çok önemli şimdiden tam anlamıyla buna sahip çıkıp bu kişi olacak diye kesin konuşmuyorsanız zaten orda kopukluklar başlamış demektir.umarım bu durumları çabucak atlatır sağlıkla huzurla yaşamınızı sürersiniz.
              Cevabınız için teşekkürler Milaa. Güzel yorumlar etmişsiniz. Öncelikle ilk kelamım. Annemi bende severim ama aşırı bağlılık ve kontrol deliliği beni malesef çığrımdan çıkarıyor. Güzelce konuşunca, uyarınca hiç umursamıyor. Kızdığım zaman ise küsüyor ağlıyor. Onunda var herhalde ruhsal bi sorunu galiba. Malesef ailemle tam bir bağ içinde değilim.. Tam anlamıyla ailem iyi ki var diyemiyorum hiç bi zaman. 5 yıl Ankara'da kaldım inanın bir kere özlemedim ailemi. Zorla geldiğimde ise binbir bahaneyle geri döndüm. Ailemin yanında ruhum daralıyor. Herşey belli kalıplarda. Neyse Tekrardan çok teşekkür ederim.

              Yorum


              • #8
                Orjinal yazı sahibi: Fanus View Post
                Yazdigin yazi uzun ama okumaya değer yanlizmuhendis.kaanatimce major depresyonda diilsin major durumda olsan bu kadar hedeflerinde istikrarli olamazsin ve hedeflerinin olmasi bence cok iyi bir sey bu durumdayken bu kadar aceleci olma tedavini de aksatma bu arada ve bu durumdan cabuk kurtulcagini umuyorum
                Teşekkür ederim Güzel cevapların için. Tabi yazı uzun olduğu için çok detaya girmedim. Sıkıntılarımın %10unun özeti burda yazanlardır. Daha takıntılarım, kız arkadaşım ile durumum falan var. uygun yerlere açmayı tercih ettim konuyu.Teşekkür ederim iyi niyetleriniz için.

                Yorum


                • #9
                  Orjinal yazı sahibi: svncpls View Post
                  öncelikle kız arkadaşının vazgeçilmez olup olmadığına karar vermen gerek..Olsa da olur olmasada durumu varsa, 4.şık iyi bir alternatif gibi duruyor. Onu hayatından çıkarmama kararı alırsan; dediğin gibi seçmek için sadece 3 alternatif kalıyor;
                  2.şıkkı seçersen yeni ortam,şartlar seni zorlayabilir,1.şık da ise annenin sana olan düşkünlüğü,evin şehre uzaklığı baba faktörü vs seni boğabilir..
                  şu anki psikolojini dikkate alınca 3.şık senin için daha iyi olabilir gibi geldi.Depresyonu tam atlatıp kendini daha iyi hissettiğinde köklü değişiklik yapacak duruma gelirsin ayrıca da kız arkadaşınla da durumun daha netleşmiş olur.
                  Ailede saydığın problemler nedeniyle karamsar olma; kendi hayatınla ilgili kararların,bugüne dek yaptıkların ne kadar mantıklı çalışkan ,zeki biri olduğunu söylüyor..
                  majör depresyon ise bence ciddiye alınıp tam iyileşme sağlanana kadar takip edilmesi gereken bir hastalık,iyice iyileşene kadar kararlarını doktorunla paslaşarak almanda yarar var.

                  Öncelikle sayın SVNCPLS teşekkür ederim güzel cevabınız için.

                  Yazı uzun olmasın diye takıntılarım, hastalıktan önce ve sonrası oluşan durumlar, Kız arkadaş problemlerimi yazmadım. Kız arkadaşımla durumum iyi. yanlız şöyle. Kendisinin öğretmenlik okumasına müteakip önünde uzun yıllar olduğunu söylüyor. Benimle evlenmek istediğini ama minimum 4 sene sonra bunun olabileceğini söylüyor. İçinizden eminim "seviyorsan beklersin" düşünceleri savruluyordur.Tabi şunu da göz önünde bulundurmak lazım bulunduğum durumda vereceğim her karar sanki ona haksızlıkla sonuçlanacakmış gibi hissediyorum. Ya onunla devam etmek ister ve pişman olursam? ya devam etmeyip pişman olursam? Anlayacağınız şuanki ruh halim büyük bir karar vermemi engelliyor.

                  Yaşım 25 hayatta eğitimlerimi başarmaktan başka bir başarım yok. birde burdan kalkıp ingiltereye tamamen farklı ortama girme fikri beni korkutuyor. 2 sene daha okuyup öyle bir işe girebilirim. 27 yaşında akranlarım ev bark eş cocuk sahibiyken ben yeni iş başı yapıyor olmak çok ağrıma gider gibi. Ama bunun yanında her zaman hayallerimi süsleyen geleceğin geç de olsa gelebileceği güzel bir hayal.

                  Şuan içinde bulunduğum durum bana sağlıklı düşünme şansı tanımıyor malesef.

                  Yorum

                  İşleniyor...
                  X