Duyuru

Collapse
No announcement yet.

beklemekten baska care yok

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • beklemekten baska care yok

    her yoğunlukta ve her derecede yaşadım sanırım bu hastalıkları.27 yaşındayım ve bildim bileli obsesyon depresyon bunaltı 3 lüsüyle ugraşıyorum.ama anladımki bu seneye kadar gercekten hasta değilmişim yeni anladım ve yerimden zıplattı beni bu hastalık senelerce hafif giden seyir yerini bazı ailevi sorunlarında nedeniyle fırtınya bıraktı.6 aydır tedavi oluyorum zaten 10 senedr dr a gitmekteyim ama son yaşadıklarım cok ağırdı.sıkıntıdan titremeden bardaga su bile dolduramaz hale gelmiştim hastalıtın ne oldugu artık önemli degil kawramlar içinde ogulmaktan bıktım .söyleyebilecegim 6 aydır agır ilaçlar kullanmama ragmen iyileşemedim 1 hafa i 1 hafta kötü insan bazen hangisinin kendisi oldugunu karıstırıo .dr sabret dyo baska caremde yok gibi korkum o eski kronik ve hafifi depresyonuma dönememek yeni bir sürecin içinde bu yasadıklarım gecse bile tekrarlarla gececek hayat ve bunu kabukllenmek cok zor.bi türlü rahatlayamıorum vücudum kaslarım süreli gergin umarsız ve bitap bihalde aptal gibi dolaşıyorum düşünüyorum olmuyor daha beter yapıor .beklemekten baska carem olmadıgımı ve aciziyetimi anladım cünkü yapacak hiç bi şey yok hepimizi alah kurtarsın bu diyardan gidemeyeceğimize göre bu deweyi gütmkle mükellefiz allah sabredenlerle beraberdir eyvallah

  • #2
    slm..

    Sevgili neredith,yazını okudukca kendimi okudum sanki,yaşadıklarımı tekrar gözümün önüne getirdi yazdıkların.Sevgili arkadaş seni ve yaşadığın duyguları okadar iyi anlayabiliyorum ki...

    Nedir bizim bu çektiğimiz.Nedir bu panik ataklar ve depresyonlar.Birde sürekli kılık değiştiren,taktik değiştiren bu hastalıklar....

    Birgün hiç unutmam daha doğrusu yaklaşık 4,5-5 ay önce; gün boyu kendimi biraz yorgun ve duygusal hissediyordum ancak babam para verdi bankaya yatır oğlum çekimiz var diye 8.500Tl.Parayı aldım ve bankaya doğru çıktım yola işte sadece bukadar sevgili neredith sadece bukadar.

    Şİddetli bir başdönmesi ve bilinç kaybım ve sonrası ağlama krizi...

    Şimdi soruyorum herkeze 27 yaşındaki bir insan için bu biraz ağır bir durum değil mi..?Bu aileme karşı,babamın emeğine karşı,kendime karşı yitirdiğim özgüvenleri nasıl geri kendime ve çevreme verebilirdim ki..

    Çok ağladım,çok üzüldüm yıllarca,ama kurtulamadım aksine dahada boğuldum..

    Ellerinin titremesi,midemin ağrımasıikarnımın sancısı,yanlızlığım,aileme yük olduğum hissim..Bütün bunları çekmek için biraz genç sayılmazmıyım.Diğer insanlardan benim ne eksiğim,ne günahım varki normal bir insan olamıyorum..

    Sevgili arkadaş ben olaya yitirdiklerimi,kaybettiklerimi geri kazanmaya,geri elde etmeye çabalayarak başladım.Şimdi çok mu iyiyim..?ama çok kötüde değilim.Bekliyorum yeni krizim dahada şiddetli olarak acaba nezaman ve nerede gelecek diye;ancak busefer yanımda bana güç verecek,güven veren,sevdiğim,beni anlayan bana Tanrı tarafından gönderilen bir dost var...

    Sağlık ve mutluluklarla dolu dolu günlerle olman dileğimle arkadaş,sevdiklerin ve dostların hep yanında olsun..

    Yorum


    • #3
      Cok guzel yazmıssın=) ewet Allah sabredenlerle beraberdır.Benımde yasam gucum burdan gelıo sabret arkadasım. MUtlu gunler senın olsn...

      Yorum


      • #4
        olabildiğince güzel ortamlarda bulunmaya çalış güzel bi arkadaş toplanması veya bi haftasonu arabayı alıp gideceğin yeri bilmeden bir yere gitmek ve ya deniz kıyısında bi yerde 1-2 hafta kalmak gibi git kafayı dağıt direnç kazan sonra kaldığın yerden daha dirençli olarak sorunlarını yenmeye çalışırsın

        Yorum

        İşleniyor...
        X