Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Sevemiyorum, Boşanmak İstiyorum

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • #31
    Öncelikle bir evliliğin sadece aşka yada mantığa dayanarak yapılmasına karşıyım. Bir insanla evlenmeden önce bişeyler hissetmeniz, hissediyorsanız görüşmeye devam etmeniz gerekir. Hissetmiyorsanız, "öyle düşündüm, böyle olur sandım, düzelir diye umut ettim" diyerek evliliğe gidiyorsanız bu en başta kendinizi, ardından evlendiğiniz kişiyi kandırdığınızı gösterir. Hem kendi hayatınız mahvolur, hem evlendiğiniz kişinini hayatı.

    Sonralıkla, siz yanlış hislere kapılarak bu kadar önemli bir kararı yanlış verdiniz Önce kendinize , sonra eşinize yazık ettiniz. Kimbilir ne umutları vardı evlilikten. Sizin hatanız yüzünden onun hayatı da alt üst oldu...

    Olan olmuş, bide cabası çocuk. Çocuğun hayatından bahsetmiyorum bile...

    Bundan sonrasına bakacak olursak, böyle bir hayatın devam etmeyeceğini düşünüyorsanız oturun önce ailenizle, sonra eşinizle konuşun. Gerekirse bi psikologtan fikir alın, karar vermenizde yardımcı olacaklardır.

    Mutsuz bir evlilik olmaz....

    Yorum


    • #32
      Orjinal yazı sahibi: Ben Böyle Değildim View Post
      Öncelikle bir evliliğin sadece aşka yada mantığa dayanarak yapılmasına karşıyım. Bir insanla evlenmeden önce bişeyler hissetmeniz, hissediyorsanız görüşmeye devam etmeniz gerekir. Hissetmiyorsanız, "öyle düşündüm, böyle olur sandım, düzelir diye umut ettim" diyerek evliliğe gidiyorsanız bu en başta kendinizi, ardından evlendiğiniz kişiyi kandırdığınızı gösterir. Hem kendi hayatınız mahvolur, hem evlendiğiniz kişinini hayatı.

      Sonralıkla, siz yanlış hislere kapılarak bu kadar önemli bir kararı yanlış verdiniz Önce kendinize , sonra eşinize yazık ettiniz. Kimbilir ne umutları vardı evlilikten. Sizin hatanız yüzünden onun hayatı da alt üst oldu...

      Olan olmuş, bide cabası çocuk. Çocuğun hayatından bahsetmiyorum bile...

      Bundan sonrasına bakacak olursak, böyle bir hayatın devam etmeyeceğini düşünüyorsanız oturun önce ailenizle, sonra eşinizle konuşun. Gerekirse bi psikologtan fikir alın, karar vermenizde yardımcı olacaklardır.

      Mutsuz bir evlilik olmaz....
      ben evlendiği kişiyi kandırdığını sanmam karısı az çok anlıyo ama yinede sürdürmek istiyo umutları var şimdi belki boşanma olmaz ama ilerde uzun zaman sonra olucak bence o zaman toplum baskısı sizin saydığınız sorumluluklarınız olmucak ama o süre gelene kadar kim bilir neler olur
      Hayatta yapabileceğiniz en büyük hata,
      sürekli bir hata daha yapacağımız KORKUSUDUR!

      Hayat budur.Onu hissedin , onu yaşayın ve ondan hoşnut kalın .

      Yorum


      • #33
        Abi yorumlara bi baktımda korkularınızı kullanıyor , ona karşı çıkın , söz geçirin gibi şeyler okudum.Ben pek tavsiye etmem sonuçta o bi kadın.Hassas olur kadınlar,çocuk yapmışsın o kadar bi zahmet bak.Bu saatten sonra boşanmak olmaz.Ayrıca abi erkek dediğin duygusal olmaz.Olucan da sen iyice abartmışsın , çocuğu önüne koymuş ağlamışsın.Bence bu kadar duygusala bağlama.Çocuğun o senin anlıyorum,onun senin önüne koyması seni sevdiğini gösterir , çocuğu önüne koymuş gitme diye , neden ? Çünkü seni kaybetmekten korkuyor , kız senin için değişmiş bile sert huylarından vazgeçmiş.Huydan vazgeçmenin ne kadar zor olduğunu bilirim çok uğraştım sapıkça espri yapma huyumdan kurtulmak için , ayrıca bence devam ettir garanti ısınırsın hatta seversin.Sevmezsen bile çocukların için yap.Telefonla arıcak tabi merak ediyor seni kadın , telefonu alıp trip yapma o kızların işi.Ne yemeği yapıcam diye sorduğunda bende hissederim öyle şeyler insanları kullanmayı pek sevmem , yani seni anlıyorum öyle durumlarda , ' Sen benim hizmetçimmisin ? eve gelelim birlikte yaparız , olmadı sinemaya gideriz ' gibi şeyler söyle.Her ne kadar istemesende söyle elbet alışçaksın , baktın hiç olmuyor , onu sevgili yerine hayat arkadaşı olarak düşün.Sadece eve gelip birlikte takıldığınız ve ihtiyaçlarınızı gördüğünüz biri gibi.Biriyle yaşamak için illa sevmene gerek yok.Sakın onu sevmediğini belli etme , anında trip atar.
        Kafandaki her şeyi yapabilirsin.

        Yorum


        • #34
          Orjinal yazı sahibi: deneme1 View Post
          Cinsiyetim erkek. Yaşım 29 3.5 yıldır evliyim. Bir oğlum var.
          Mantık evliliği yaptım. Eşimi sevmeden evlendim. Severim diye düşünüyordum. Ama olmadı.
          2 yıl önce boşanmak istediğimi söyledim. Zaman verelim dedi eşim. Peki dedim. Zaman verdim. 2 yıl geçti. Ama ben hala sevemiyorum.
          Eşimin yüzüne bakmaya utanıyorum. Ona karşı suçluluk hissediyorum. İşten eve gitmeyi istemiyorum. Telefon çalıyor, arayan eşim olunca açmak, konuşmak içimden gelmiyor. Offf neden arıyor diyorum. Beni aramasını istemiyorum. Ama onu kırmak da istemiyorum. Telefonda ne yemek istersin diye soruyor. Ben hiçbirşey istemiyorum. Benim için birşey yapmasını istemiyorum. Tatlı yapayım diyor. Benim için hiçbirşey yapmasını istemiyorum. Onu bir hizmetli gibi kullanmış hisediyorum o zaman. Akşam benle konşuyor. Ancak benim içimden konuşma isteği gelmiyor. Beraber film izlemek istiyor. Ben o üzülmesin diye izliyorum. Bereber dışarı gidelim diyorum. O üzülmesin diye gidiyorm. Ama onunla zaman geçirmek hiç istemiyorum. Hiç zevk almıyorum. Çok üzülüyorum. Böyle olmasını istemiyordum. Kim ister ki yuvasının bozulmasını. Kim ister evladından ayrılmayı. Ama ev sanki benim için bir işkenceye döndü. Hiç kavga etmiyoruz. Gayet uyumlu anlaşıyoruz. Ona karşı hiç şidddet kullanmadım. Kırıcı olmamaya çalıştım. İstediği zaman dışarı çıktık. İstediğinin yapmaya çalıştım. Cinsellik istemediğim halde o üzülmesin diye yaptım. O herşeyin düzeldiğini sanıyor. Benim artık boşanmak istemediğimi sanıyor. Ve buna çok üzülüyorum Oysa ki benim için ev bir ızdırap oldu. Maalesef mutsuzum.
          Eşim geçen aylarda ikinci çocuğı istedi. Ben de istiyorum başka çocuğum olmasını. Ama eşimle de beraber olmak istemiyorum. Ben eşimle çocuk yapmak istemiyorum. Birinci çocuğumuzu da istememiştim. Yapmayalım dedim. ama dinletemedim. O zorla istedi, zayıflığımdan faydalandı ve oldu çocuk. Çocuk fikri beni çok korkuttu. Aklımda ayrılma düşüncesi varken nasıl çocuk yaparım. O ısrar etti çocukta. Ne yapacağımı bilemedim. Ben çocuk düşüncesinden sonra daha da ayrılmayı istedim. Bir iki aydır her hafta ayrılmayı düşündüm. Defalarca eve gitmemeyi düşündüm. Bugün yine ayrılmayı dşünüyorum. Ama, hata yapmaktan korkuyorum. acaba sevebilir miyim diye hala düşünüyorum. Ama ben seviyor olmayı bile istemiyorum. İçimde hiç istek yok malesef.

          Eşimi neden sevemiyorum derseniz. Kendimle yüzleşmeye çalıştım.
          Birincisi eşimin karakteri bana çok sert geliyor. Uyum hissetmiyorum onunla. Ben yumuşak huylu biriyim. eşim biraz daha sert, dik duruşlu biri. Evliliğin başlarında çok üzdü beni. Onunla ciddi ciddi davranışları üzerinde konuştum. O konuşmadan sonra çok değişti. 2 yıldır melek gibi oldu. Ekisi ile yenisi arasında çok fark var. Ama hala ben sevmiyorum. Eşimin bu uyumlu, yumuşak, itaatkar davranışını sanki sahte, yuvayı devam ettirmek için oluşmuş bir değişiklik olarak görüyorum. Kalben onu samimi bulamıyorum, ona kendimi yakın hissedemiyorum. Sevemiyorum, ısınamıyorum.
          İkinci sebep ise nişanlanmadan önce eşimi yakından ilk kez gördüğümde; ilk buuştuğumuzda, onun yüzünü, güzelliğini, bakışını çok itici buldum. O an o bakışlar o yüz o sima bana o kadar itici geldi ki. Kaçıp gitmek istedim. O an ve o andan sonra eşimi hiç istemedim. Onu çirkin ve itici buldum. Aslında çirkin birisi değil eşim ama ben itici buldum işte. O anki o inancım, düşüncem hiç bitmedi. Asla sönmedi. Ama ilişkiye devam ettim. Evlenmem lazım diye düşünüyordum. Bir yuva kurmam lazım diyordum. Bu kızı ileride severim diye düşünüyordum. Sonra nişan oldu. Ben tanışmamızdan bu yana eşimle hiç candan ilgilenmedim. O da bunu hissediyordu bence. Ve bu ilgisizliğime için için kızıyordu ve benim ilgimi kazanmaya çalışıyordu. İlgisizliğime kızdığı için bana karşı sert davranıyordu. anlayışsız davranıyordu. Bunu sonradan anladım. Ama ben ilgi göstermeyi hiç istemedim. Hiç içimden gelmedi.
          Yaklaşık Bir yıl nişanlı kaldık. Nişanlı iken iki defa nişanı attı, ailelerin haberi yoktu ama, kendi aramızda attı. Sebep benim ilgisizliğim idi sanırım. Ama sonra gene istedi beraberliğe devam etmeyi. Evlenmeden bir hafta önce çok düşündüm. Bitirmeyi istedim. Evlenmekten vazgeçmeyi istedim. ama korktum. İnsanlar ne der diye korktum. Cesaret edemedim.

          Ve şimdi düşünüyorum. Acaba eşimi sevebilirmiyim. Acaba kalbim değişir mi. Acaba ısınabilir miyim. Hata yapmaktam korkuyorum. Çok mutszuzum. Dengem bozuldu. Ev benim için bir işkence haline geldi.
          Bilmiyorum.. Sizce duygularım değişir mi. Isınabilir miyim. Beklemelimiyim daha? Açıkça fikirlerinizi söyleyebilirsiniz.
          (((Şimdi gene aradı. O arayınca içimde bir huzursuzluk oluyor. Bir an önce telefonu kapatmak istiyorum. Konuşmayı hiç istemiyorum.... Ama onu kırmak da istemiyorum, sırf üzülmesin diye konuşuyorum. Allahım yardımcı ol ya.. Günaha girmek de istemiyorum.. Ne olcak bilmiyorm. )))
          Değişir .SAbır kardeşim...Çok yakın tanıdığım biri bayan kendisi..Eşi alkoliğin tekiydi.Uyumsuzluk hat safada vs.. Bayan nerdeyse 15-16 yıl sabretti.Sonra erkeğin değiştiğini bizzat gördüm Alkolü falan bıraktı. Toparladı kendini. Bayan din'ninde biriydi.Herşey düzelince Erkek'te dine yöneldi.Şuan gül gibi yaşıyolar. kısaca anlattım..Kusura bakma

          Özet'le sabır kardeşim...Sevmeye çalış...Allah korkun varsa biraz sabret ve eşine ilgi göster.

          Yorum


          • #35
            sevgi insanin kendi elinde olan bir sey. Insan istedikten sonra ve Allah´tan diledikten sonra hersey olur. Kücücük bir seyden bile insan mutlu olabilir. Ama tabii aklinda baska bir sey yoksa. Bastan beri zannedersem siz kendinizi esinizi sevmediginize odaklamisiniz, ve bunu sürdürmüsünüz.
            Bana kalirsa bunca yili cok farkli ve mutlu bir sekilde gecirebilirdiniz.
            Hem sunuda göz önünde bulundurun. Evliligin baslarinda eslerin birbirlerine alisabilmeleri bir hayli zaman alir. Ve esler bu dönemde hatalar yapabilir. Ama önemli olan, hatayi anlayip o hatadan dönmektir. Sizin esiniz sert huyunu degistirmis. Bunun yanlis oldugunu anlamis.

            Birde esiniz size ilgi gösterdigi icin belki böyle tavir aliyorsunuz. Egerki esiniz sizinle ilgilenmese ve sizi hic umursamasa siz bu kez ilgilenmeye baslarsiniz. Hatta kaybetme korkusu sarardi sizi.

            Hep o üzülmesin diye sunu yapiyorum bunu yapiyorum demisiniz. Inanin sevmeseniz, hic umrunuzda bile olmazdi. Seviyorsunuz, ama duygu kendi hislerinizden beklentileriniz cok diye düsünüyorum.

            Her seyi önceden süper bir sekilde hayal edip, hayal kirikligina ugruyorsunuz. Inanin, bu esinizden bosansaniz baska biri ile evlenseniz yine ayni sorunlari yasayacaksiniz.

            Bence sizinde biraz degismeniz lazim. Bakis acisiniz olsun, beklentileriniz olsun, Bu konularda degismeniz lazim...
            Last edited by cennetulmeva; 28-03-2013, 12:09 AM.

            Yorum


            • #36
              mesaj iki defa yazıldığından ... silinmiştir...
              Last edited by deneme1; 01-04-2013, 09:09 AM.

              Yorum


              • #37
                Orjinal yazı sahibi: cennetulmeva View Post
                ben yeni üye oldum. Google´den arama yaparken bu forumu buldum. yaziniz ilgimi cekti.
                Benim hayatimla benzerlikler var. Ama oraya gecmeden önce bir seyler sormak istiyorum.
                Ibadetlerinizi icinizden gelerek yapiyormusunuz?
                Annenize babaniza veya es haric baska birine karsi sevginizi gösterebiliyormusunuz?
                merhabalar.
                ibadetlerimi bazen içten yapabiliyorum. çoğu zaman aklım karmakarışık, kafamda düşüncelerle beraber ibadet yapıyorum. öyle olunca tabi faydası az oluyor. ama içimden gelmese de namaz vakti gelince mecbur yapıyorum.
                Anneme babama karşı sevgimi göstermiyorum. Bu günlerde bunu sorguluyorum. Onlara karşı içimde bastırılmış kızgılık duyguları var zannediyorum. Hiçbir isana karşı sevgimi gösteremeiyorum. Ama bazı ,isdanları sevebiliyorum. ancak sevdiğim bu kişilere de sevgimi göstermeye korkuyorum, çekiniyorum....

                Yorum


                • #38
                  Orjinal yazı sahibi: Bedbin View Post
                  Değişir .SAbır kardeşim...Çok yakın tanıdığım biri bayan kendisi..Eşi alkoliğin tekiydi.Uyumsuzluk hat safada vs.. Bayan nerdeyse 15-16 yıl sabretti.Sonra erkeğin değiştiğini bizzat gördüm Alkolü falan bıraktı. Toparladı kendini. Bayan din'ninde biriydi.Herşey düzelince Erkek'te dine yöneldi.Şuan gül gibi yaşıyolar. kısaca anlattım..Kusura bakma

                  Özet'le sabır kardeşim...Sevmeye çalış...Allah korkun varsa biraz sabret ve eşine ilgi göster.
                  Sağol kardeşim.. Allah razı olsun. Ayrılmıyorsam, bunun bir kısmı insan korkusu, bir kısmı da allah korkusu. Keşke hepsi allah korkusundan olabilseydi. (:
                  Hafta sonu çıktık, bir yerlere gittik. Gezdik.. sonra yemek yedik. Ben birşey anladım mı dersen. Bilmiyorum. Ancak eşim ve evladım sevindiler..

                  Yorum


                  • #39
                    Orjinal yazı sahibi: HipHop-59 View Post
                    Abi yorumlara bi baktımda korkularınızı kullanıyor , ona karşı çıkın , söz geçirin gibi şeyler okudum.Ben pek tavsiye etmem sonuçta o bi kadın.Hassas olur kadınlar,çocuk yapmışsın o kadar bi zahmet bak.Bu saatten sonra boşanmak olmaz.Ayrıca abi erkek dediğin duygusal olmaz.Olucan da sen iyice abartmışsın , çocuğu önüne koymuş ağlamışsın.Bence bu kadar duygusala bağlama.Çocuğun o senin anlıyorum,onun senin önüne koyması seni sevdiğini gösterir , çocuğu önüne koymuş gitme diye , neden ? Çünkü seni kaybetmekten korkuyor , kız senin için değişmiş bile sert huylarından vazgeçmiş.Huydan vazgeçmenin ne kadar zor olduğunu bilirim çok uğraştım sapıkça espri yapma huyumdan kurtulmak için , ayrıca bence devam ettir garanti ısınırsın hatta seversin.Sevmezsen bile çocukların için yap.Telefonla arıcak tabi merak ediyor seni kadın , telefonu alıp trip yapma o kızların işi.Ne yemeği yapıcam diye sorduğunda bende hissederim öyle şeyler insanları kullanmayı pek sevmem , yani seni anlıyorum öyle durumlarda , ' Sen benim hizmetçimmisin ? eve gelelim birlikte yaparız , olmadı sinemaya gideriz ' gibi şeyler söyle.Her ne kadar istemesende söyle elbet alışçaksın , baktın hiç olmuyor , onu sevgili yerine hayat arkadaşı olarak düşün.Sadece eve gelip birlikte takıldığınız ve ihtiyaçlarınızı gördüğünüz biri gibi.Biriyle yaşamak için illa sevmene gerek yok.Sakın onu sevmediğini belli etme , anında trip atar.
                    Bir şekilde sabır ederim aslında. Ama içimde sevgiyi yaşama isteği var. Yani karşı cinsten birini sevme isteği var içimde. Onu sevdiğimi söyleme, onla ilgilenme, onla hoşa giden sohbetler, zamanlar geçirme isteği var. İçimde bu arzuyu çok yoğun yaşıyorum. Buna engel olmak çok zor. Eşimle bu duyguları yaşayamıyorum. İşte burada çıkmaza giriyorum. Keşke bu duygularımı söndürebilsem. Yok edebilsem. Ama elimde değil. Haram olmasa başka bir bayanla gizli ilişki yaşardım ve bu ihtiyacımı giderirdim. Ancak bunu yapamam, haram, zina. ama bu duyguları yaşama isteği sürekli beni tehdit ediyor ve sürekli bir mücadele içindeyim. Ve günaha girmekten korkuyorum. Bu beni çok düşündürüyor. Bu duygularımla, bu arzularımla, isteklerimle başa çıkamamaktan korkuyorum.

                    Yorum


                    • #40
                      Orjinal yazı sahibi: cennetulmeva View Post
                      sevgi insanin kendi elinde olan bir sey. Insan istedikten sonra ve Allah´tan diledikten sonra hersey olur. Kücücük bir seyden bile insan mutlu olabilir. Ama tabii aklinda baska bir sey yoksa. Bastan beri zannedersem siz kendinizi esinizi sevmediginize odaklamisiniz, ve bunu sürdürmüsünüz.
                      Bana kalirsa bunca yili cok farkli ve mutlu bir sekilde gecirebilirdiniz.
                      Hem sunuda göz önünde bulundurun. Evliligin baslarinda eslerin birbirlerine alisabilmeleri bir hayli zaman alir. Ve esler bu dönemde hatalar yapabilir. Ama önemli olan, hatayi anlayip o hatadan dönmektir. Sizin esiniz sert huyunu degistirmis. Bunun yanlis oldugunu anlamis.

                      Birde esiniz size ilgi gösterdigi icin belki böyle tavir aliyorsunuz. Egerki esiniz sizinle ilgilenmese ve sizi hic umursamasa siz bu kez ilgilenmeye baslarsiniz. Hatta kaybetme korkusu sarardi sizi.

                      Hep o üzülmesin diye sunu yapiyorum bunu yapiyorum demisiniz. Inanin sevmeseniz, hic umrunuzda bile olmazdi. Seviyorsunuz, ama duygu kendi hislerinizden beklentileriniz cok diye düsünüyorum.

                      Her seyi önceden süper bir sekilde hayal edip, hayal kirikligina ugruyorsunuz. Inanin, bu esinizden bosansaniz baska biri ile evlenseniz yine ayni sorunlari yasayacaksiniz.

                      Bence sizinde biraz degismeniz lazim. Bakis acisiniz olsun, beklentileriniz olsun, Bu konularda degismeniz lazim...
                      Değişmek için çok çabalıyorum. Dolabım kişisel gelişim kitaplarıyla dolu. Psikolojik sorunlarım var, bunu eşimle paylaşıyorum. O da biliyor. Çevremdekilerle de paylaşıyorum bunu. Geçmişimde çocukluğumda yaşamış olabileceğim ve beni olumsuzetkileyen sorunlarım olduğunu zannediyorum.
                      Sevdiğim insanlara sevgimi göstermekten çekinirim, korkarım, sevgimi göstermek sanki zayıflıkmış gibi gelir bana. Sebebini araştırıyorum çözemiyorum. Dış dünyaya karşı içimde bir güvensizlik var. Anneme, babama karşı bilinçaltımda bastırılmış kızgınlıklarım olduğunu zannediyorum. Ve bu kızgınlık duyguları suçluluk ve değersizlik duygularına sebep oluyormuş diye okumuştum. Anneye ve babaya duyulan yaşanmamış bilinçaltına atılmış bastırılmış düşmanca duygular ileride bütün insdanlara karşı hissediliyormuş diye okudum.. O kadar çok problemim var ki. Duygularım(kızgınlık, kıskançlık, korku, coşku vs.) , duygularımı hiç yaşamadığımı farkediyorum. Duygularım olduğu zaman bu duygularımdan dolayı utandığımı suçluluk duyduğumu farkediyorum. Bunları çözmek çok ama çok zor.. Çevremdeki çoğu insana ısınamam. Çoğu insanı sevemem. Ancak bazı kişilere ısınırım ve severim.

                      Ancak şu var ki eşimi sevemiyorum. Hiç sevemedim. hiç ıısnmadım ve hala da ısınamıyorum. Bu şekilde konuşmak bencil, kibirli, küstah gibi geliyor biliyorum. Allah günahımı affetsin. ancak inanın kalbimdekiler bunlar. Kalbimdekileri reddetmekle bir yere varamadım hiç.
                      Yani demem o ki değişsem bile acaba sevebilecek miyim. Isınacak mıyım bilemiyorum.

                      Yorum


                      • #41
                        Inanin siz yazinca kendi esimmi yaziyor diye düsündüm bir ara. Sadece bir fark var. Bizde cocuk yok.
                        Bende ayni sorunlari yasiyorum. O yüzden size bir kac soru sordum.
                        Esiminde ayni problemleri var. Ailesinin hatali egitiminden dolayi bu sorunlari yasiyoruz.
                        Babasina karsi icten cok kizgin.
                        Esimde özgüven eksikligi var.
                        Duygularini acikca ifade edemiyor.
                        Icine kapanik biri.
                        Her sorununu paylasmiyor.
                        Ona sadece basarili olursa sevilebilecegini ögretmisler.
                        Mükemmelliyetci bir karakteri var.
                        Kendinden cok beklentileri var.
                        Ayni sizin gibi, sevginin kendiliginden olacagini ve süper bir duygu olabilecegini düsünüyor. Icinin hep kipir kipi olmasini bekliyor. Ama sadece oturdugu yerden birden o hislere sahip olmayi düsünüyor. Bunlari elde etmek icin bir sey yapmiyor.
                        Kac defa ayrilmaya kalkti. Ama geri döndü.
                        Artik bana acidigindanmi, bensiz yapamadigindan mi bilemiyorum.
                        Aile hayatimiz hic yok nerdeyse. Cocuk olmasindan cok korkuyor.
                        Ama sundan eminim. Benden ayrilsada, baska bir bayanla evlenmeye kalksa, yine ayni sorunlari yasayacak. Mutlu olamaz düzelmedigi müddetce.
                        Cünkü sorun esimde.
                        Bende asik olarak evlenmedim.
                        Ama sevginin kücücük fedakarliklarla olusacagini gördüm.
                        Bende istesem esimden sogumak icin dolu neden bulabilirim.
                        Ama ben hep iyi yönlerini görmeye calistim.
                        Psikologlara gittik. Ilaclar kullandi.
                        Esim dindar biri. Ibadetlerini icinden gelerek yapmadigini düsünüyor.
                        Üzücü bir sey olunca üzülemiyor, fazla sevinemiyor.
                        Sevgisini kimseye karsi ifade edemiyor. Aile yapilarida soguk.
                        Yani anlayacaginiz, cok sorunlari var.
                        O yüzen size bazi sorular sordum.
                        Allah sonumuzu hayir etsin.
                        Ben dua ediyorum. Evliligimiz hayirli degil ise, ayrilalim diye.
                        Allah'in hayirli görmedigi bir seyi de yapmak istemiyorum.

                        O yüzen sizede tavsiyem, istihare edip öyle bir karar almaniz. Belkide baska birisinin sizin adiniza istihare yapmasi daha dogru olur.
                        Ama önce kendinize sormalisiniz. Ben bu evlilik icin elimden gelen herseyi yaptimmi?
                        Tedavi gerekiyorsa, tedavi olun. Bence bir kac seans psikologa gitmenizde fayda var.

                        Ve birde söyle bakin olaylara. Allah size daha mutlu bir evlilik nasip edebilirdi. Ama böyle olmasini istediyse, vardir bir nedeni.
                        Belki günahlariniza kefaret.
                        Belki sizi sabirla belli bir seviyeye getirmek istiyor.
                        Bu acidanda bakin olaylara.
                        Sonucta bir imtihan dünyasindayiz.

                        Her sabrin sonu selamettir.

                        Yorum


                        • #42
                          en baştan yanlış başlamış bir ilişki. hem size hemde eşinize yazık. o birgün değişirde duygularınızı belli edersiniz ümidiyle aslında sizin gerçekten onu sevdiğinizi düşünerek yaşıyor sizde hiç heyecan ve sevgi olmadan eziyet gibi bir hayat sürüyorsunuz... keşke demek için çok geç ama bence bitirmek en mantıklısı yoksa siz psikolojikman çökeceksiniz ki zaten çökmüş durumdasınız , eşinizde bir yere kadar bu ilgisizliğe dayanacak ve daha sonra belki o da o duygusal açlığı doyurmak için başka arayışlara girecek. bunların hepsi bir ihtimal tabiki . sevilmek onun sevmekde sizin hakkınız. hem kendi hemde eşinizin hakkını göz ardı etmeyin bence.

                          Yorum


                          • #43
                            Niye katlanacaksin ki çocuk yoksa ayrıl
                            push push. you. can do it!

                            Yorum


                            • #44
                              yazınızı dikkatle okudum. bence istemediginiz bir evliligi sürdürmeyin. mutlu olmaya ihtiyacınız var.. imkanınız varsa biraz uzaklasın kendinizi dinleyin.
                              ve ben ne istiyorum ? bu sorunun cevabınıda kafanızda netleştirin. unutmayın 'neden mutlu degilim bir türlü mutlu olamıyorum ? 'degilde kafanızdaki soru 'nasıl mutlu olurum?' olmalı. soruna degil çözüme odaklı olun. umarım diledigi gibi bir hayatı yaşayan insanlardan olabilirsiniz. bu kolay bir şey degil..

                              Yorum

                              İşleniyor...
                              X