Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Görünmez olmak

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Görünmez olmak

    Merhaba.
    Uzun süredir çözemediğim bi' problemim var. Kalabalıklar arasında görünmez gibiyim.
    Kendimi bildim bileli çekingen ve sessiz bi' insanım; ama aşırı seviyede değil. İnsanlarla gerektiği kadar konuşabildiğimi düşünüyorum. İnsanlar sanırım öyle düşünmüyor. Üniversite son sınıfa geçtim, doğru dürüst arkadaşım yok. Okulda çok fazla insan tanıyorum; ama selamlaşmaktan öteye gidemiyoruz.
    İnsanlarla tanışma kısmında sıkıntım olmuyor. Bi' şekilde konuşmaya girebiliyorum, bir süre vakit geçiriyoruz, sonra insanlar sanırım benden sıkılıyor. Artık 'ne kadar sessizsin', 'biraz da sen konuş' cümlelerini duymaktan çok sıkıldım. İnsanlar böyle yaptıkça iyice sessizleşiyorum ve daha sonra gruplar içinde görünmez oluyorum. İnsanlar beni umursamıyor. Bazen karşımdaki bi' şeyler anlatırken içimden 'banane', 'bana neden anlatıyo', 'hmm iyi' gibi aptalca cümleler kurup yalancı bi' gülümseme takınıyorum. Sonra yine iç sesim konuşmaya başlıyor ve 'seninle sohbet etmeye çalışıyor, karşılık ver, bir şeyler anlat' diyorum. Aslında karşımda biri varken bile iç sesimle konuşuyorum. Aklıma söyleyecek bir şey geliyor ama anlatmaya değer bulmuyorum. Bunu anlatmam hiçbir şeyi değiştirmeyecek, ilgisini de çekmeyecek diye düşünüyorum. Ben bilgisiz ya da cahil bir insan değilim. Ortalama bir insandan daha fazla okuyup daha fazla bildiğimi düşünüyorum. Konuşacak şeylerim olmalı. Ama bir türlü bu handikapı aşamıyorum. Etrafımda aptal diyebileceğim insanlar var. Ve her zaman anlatacak bir şeyleri oluyor. Arkadaş çevreleri de çok geniş. Bir türlü çözemiyorum, neden adam akıllı arkadaş edinemiyorum. İnsanlar benden sıkılıyorlar, fark ediyorum. Aslında eğlenceli biriyim, tanıştığım kişiyle bir süre vakit geçirip samimiyeti yakaladığımıza inandığım noktada çok da eğlenceli olabilirim. Ama insanlar sıkılgan. Benimle uğraşmak istemiyorlar. Çünkü herkesin başka arkadaşları var. Kimsenin bana ihtiyacı yok.
    Bunun sebebini sorgulayıp duruyorum. Acaba neden böyle davranıyorum diye. Bende özgüven hiç yok. Kendimi biraz kilolu buluyorum. Genelde dışarı çıkmaktansa evde oturmak daha cazip geliyor. Ama bi' taraftan da dışarıda olanlar aklımda kalıyor. Hep ikilemdeyim. Sürekli başkalarının hakkımda ne düşündüğü düşünüyorum. Bunu çok fazla umursuyorum. Kilolarımdan kurtulmak için spora ve diyete başladım. Bu sefer çok hırslıyım. 20 gün oldu. İstediğim görüntüye kavuşursam özgüvenim yerine gelir ve ilişkilerim düzelir mi acaba diye düşünüyorum.
    Farklı fikir ya da öneriler çıkar umuduyla bunları burada paylaşıyorum.
    Herkese sağlıklı ilişkiler

  • #2
    ben de senin gibiyim maalesef..özgüven sorunu yaşıyorum ve bunu aşmaya çalışıyorum..kilo bende de var fakat kilo değil mesele..mesele özgüvensizlik.bunu yenmemiz lazım ama nasıl?

    Yorum


    • #3
      Kim bilir ne muhabbetler ediyorsundur sen kendi iç sesinle. Kitabı yapıldı, filmi çekildi bu fenomenin. Zamanla, insanların yaşantılarını daha da küçümseyecek ve kendini kalabalıklardan daha da dışarı çekeceksin. Bu geri çekiş iş bulmanı, evlenmeni zorlaştıracak. Baskı göreceksin, yaşıtlarınla ve hemncinslerinle kendini kıyaslayacaksın. Hani normal olmayan bazen kazanır derler ya bence normal olmayan her zaman kaybeder.

      Yorum


      • #4
        Ben bu kadar umutsuz değilim.

        Yorum


        • #5
          Ailem de görünmezmişim gibi davranıyor

          Yorum


          • #6
            Buna sevindim. Kendine inanman, haline şükretmen, umut taşıman çok güzel. Umarım herşey yoluna girer.
            Orjinal yazı sahibi: yokoono View Post
            Ben bu kadar umutsuz değilim.

            Yorum

            İşleniyor...
            X