Duyuru

Collapse
No announcement yet.

annemden nefret ediyorum gerçekten siddetle yeter artık

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • annemden nefret ediyorum gerçekten siddetle yeter artık

    sürekli beni birileriyle karşılaştırıyor nefret ediyorum ondan ve daha çoğu

  • #2
    Annelerin babaların en çok ve en büyük yaptığı hatalardan birisi, çocukları kıskandıkları kişinin ya da akrabaların çocukları ile kıyaslamak. Çocuğa çok büyük zarar veriyor, dediğin gibi anne-babadan nefret etmesini sağlıyor. Annene bunun yanlış olduğunu farkettirmeye çalış. Annenle konuşması için teyzeni ya da annenin saydığı başka birini aracı olarak kullanabilirsin. O kişi senin ne kadar zarar gördüğünü, görebileceğini anlatsın, isterse netten ya da kitaplardan faydalanabilir.
    Her şey güzel olacak...

    Yorum


    • #3
      ben de annemden nefret ediyorum ama benim sebeplerim başka.
      annemin bana köle gibi itaat etmesini istiyorum ama o çok isyankar.

      Yorum


      • #4
        bu mu annen den nefretine sebeb..annelerinizden nefret etmek için daha geçerli nedenler bulun.bende annemi sevmem ama çok daha başka sebeblerim var.canımı çok acıtan sebepler.keşke beni kıyaslasaydı.
        Last edited by panik; 17-10-2010, 02:00 AM.

        Yorum


        • #5
          Dün akşamda konuşmuştuk seninle huzurprensesi.Bu anlattıkların annenden nefret etmene sebep değil unutma annelerimiz dünyanın en değerli varlıklarıdır.Benim annemde beni kıyaslıyor daha başarılı olan kişilerle , napayım yani şimdi bendemi annemden nefret edeyim.Yanlış düşünüyorsun arkadaşım .

          Yorum


          • #6
            bende sevmedigim halde ölüm şekli içimi acıtmakta iki sene gecmesine ragmen ,neticede anne ve anne ,gösterdiniz sebeplerde sebep degil aslında sebep olması için gercekten ruhunuza zarar vermesi lazım.

            Yorum


            • #7
              Mantıken, sen 18 yaşına gelip üniversiteyi kazanana kadar annene ve babana muhtaçsın. Bunu unutma ve inkar etme!

              "Dereyi geçene kadar ayıya dayı derler" bu cümleyi de biliyorsundur kesin, tekrar hatırlatayım. Sen mesleğini eline al, kendi ayaklarının üstünde dur o zaman nefret ettiğin veya sevmediğin kişilere karşı GÜCÜN OLUR...

              Ve bilimin söylediğine göre insan hayatı en fazla 75 hele Türkiye'deki oranlara bakarsak bu 60 ı geçmiyor. Boş ver annen söylensin. O yaşlanıyor, günü bitiyor. Tabi ki kimin ne zaman öleceğini ALLAH'tan başka kimse bilemez. Ama bilim insanların ömrünün hastalıksız, sağlıksız bir biçimde 75 yaş olarak onaylıyor. Annenin bir ayağı öteki dünyada , onun yaptıklarını mazur göreceksin YA DA KENDİ AYAKLARININ ÜSTÜNDE DURACAKSIN...!
              Do I really want this
              Sometimes I scare myself I just can't let it go
              Can you believe it
              Everything happens for reasons I just don't know
              I don't care about anyone else but me
              I don't care about anyone

              Yorum


              • #8
                "objektif" çok yanlış yönlendiriyorsun . senin annen sana muhtaçmıydı ki bu yaşa getirdi sana baktı.şuan bir anneden bahsediyoruz sıradan bir insandan değil o yüzden köprüden geçene kadar ayıya dayı de gibi kelimelerini yanlış buldum. unutma bir gün seninde çocukların olacak sende ebeveyn olacaksın ve belkide sende huzurprensesinin annesi gibi davranacaksın o zaman senin çocuklarında sana muhtaç olduğu sürece saygı göstersinler sana ondan sonra istedikleri gibi davransınlar.

                Yorum


                • #9
                  Sen bağışla lütfen anneni. Benim annem de ve babam da ilk okul zamanları hemde sürekli başka çocuklarla beni karşılaştırıp dururlardı. Her dönem taktir ya da teşekkür getirirdim ama gene yaranamazdım. Bir süreden sonra kendi karakterim olduğunu, benim ben olduğumu anladılar. Hatta senelerdir verdiğim hiç bir karara itiraz etmediler anlayışla karşıladılar bile diyebilirim. Konu sen değilsindir büyük bir ihtimalle, anne babalar, birşeye sıkıldıklarında bu tür şeyler çocuklarına böyle yansıyor.

                  Beni ne zaman biri ile karşılaştırsalar, ben anne ve babamın hoşlanmayacağı insanları örnek verip abartmadan ve sabırla bak böyle insanlarda var, benim gibi evladı bulmuşsunuz halinize şükretmelisiniz, daha da kötü olabilirdim gibi örnekler vermişimdir. Olayı bir çatışmaya dönüştürmek çok yanlış olur. Anne ve baba insanın karakterindeki olgunlaşmasında en önemli faktördür.

                  Anne ve babamdan nefret ettiğim anlarım olmuştur ama bu o onları çok sevdiğim ve bana istediğim özenle bakmayı öğrenemedikleri içindi. Bağışlayıcı ol, onlar olgunluk gösteremiyorsa sen hoş görmeyi öğren onları. Onlar senden mutlaka örnek alacaktır. Bazı seni delirten kemikleşmiş huylarından da vazgeçiremeyebilirsin. Çok şey bekleme, sana yetecek olan kadarı için çabala ve kısa bir zaman içinde olmasa bile zamanla herşeyin iyiye gittiğini göreceksin.
                  Last edited by Sen'jin; 17-10-2010, 09:01 PM.

                  Yorum


                  • #10
                    Benim de küçükken derslerim çok kötüydü, babam beni hep akrabaların çocuklarıyla karşılaştırırdı. Başkaların yanında senden hiçbişey olmaz, elin çocuğu kadar çıkamıyon, beni sürekli akrabaların yanında küçümserdi. O yaşlarda küçük olmama rağmen öyle bir hırs ve gurur yapmıştımki 1 sene sonra sınıfın en tembellerinden biriyken en çalışkan öğrencisi olmuştum, matematik sorularını sınıfta ilk çözen ben oluyordum. Hocalar bile kendi aralarında sürekli beni konuşuyorlarmış bu çocuğun dersleri çok kötüyken nasıl bu kadar parlak bir öğrenci oldu diye. Hocam annem geldiğinde okula sürekli beni överdi. Ve şuan üniversitede okuyorum, sayısal alanında türkiye 'nin ikinci en iyi bölümünü. Babamın beni önlerinde küçümsediği ve aşşağıladığı akrabamızın çocukları şimdi 2 yıllık üniversiteye zor girdi ben çok iyi bir bölümde okuyorum, ve babamdan nefret ediyorum..
                    Last edited by mavikaplan; 17-10-2010, 09:19 PM.
                    imza

                    Yorum


                    • #11
                      Mavikaplan, yinede babanı sevmesen, ondan sana karşı doğru bir davranış beklemesen ondan nefret etmezdin. Nefret sevgi ve aşka en yakın duygudur, biraz ipin ucu kaçtımı nefrete dönüşebilir bazı durumlarda. Benim tam tersi oldu, bende inat yaptım notlarımı düşürdüm. Onlarda yine bir değişiklik olmadı. Konu biz değilizdir hiç bir zaman. İnsan umarsızca en sevdiğinden nefret ettirtebilir kendisini.

                      Büyük ihtimalle onun çocukluğunda yaşadığı buna benzer bir şeyler olmasa öfkesini olduğu gibi sana aktarmazdı. Sen bağışlayıcı olmalısın önce kendin için. Nefret bir insanın kalbini çürütür, bir gün senin çocuğun olduğunda bu duygulardan kurtulamamış olursan, üzülerek söylüyorum ki ne kadar asla desende aynı şeyleri kendi çocuğuna aktarabilirsin sende. İçinde bu duygu ile yaşanmaz. Ya affedeceksin ya da aynısını birine yapıp başka birini senden nefret ettireceksin.

                      Güzel olanı yapman dileği ile.
                      Last edited by Sen'jin; 17-10-2010, 09:40 PM.

                      Yorum


                      • #12
                        Orjinal yazı sahibi: objektif View Post
                        Mantıken, sen 18 yaşına gelip üniversiteyi kazanana kadar annene ve babana muhtaçsın. Bunu unutma ve inkar etme!

                        "Dereyi geçene kadar ayıya dayı derler" bu cümleyi de biliyorsundur kesin, tekrar hatırlatayım. Sen mesleğini eline al, kendi ayaklarının üstünde dur o zaman nefret ettiğin veya sevmediğin kişilere karşı GÜCÜN OLUR...

                        Ve bilimin söylediğine göre insan hayatı en fazla 75 hele Türkiye'deki oranlara bakarsak bu 60 ı geçmiyor. Boş ver annen söylensin. O yaşlanıyor, günü bitiyor. Tabi ki kimin ne zaman öleceğini ALLAH'tan başka kimse bilemez. Ama bilim insanların ömrünün hastalıksız, sağlıksız bir biçimde 75 yaş olarak onaylıyor. Annenin bir ayağı öteki dünyada , onun yaptıklarını mazur göreceksin YA DA KENDİ AYAKLARININ ÜSTÜNDE DURACAKSIN...!
                        diyorsun ki , ailenin maddi güçünden yararlan ,ölmeye de az kaldı idare et, öylemi .

                        Yorum


                        • #13
                          Orjinal yazı sahibi: anathema13
                          bu nefret etmeni gerektirmez ki ? kaç kere karşılaştırıldığın kişilere bakıp ders aldın peki ? belki bunlardan herhangi birinde işi yaramış olsaydı annen tekrarlamayacaktı. senin de bir hayatın, karakterin, ilgi alanın var. doğrudur. ama annen de başkalarının çocuklarına bakıp, keşke benim evladım da böyle olsaydı dememeli değil mi ? peki sen bunun olmasını sağlayabiliyor musun ? benim hayatım boyunca komşularımın çocuklarına örnek gösterilmem gibi, akraba çocuklarına örnek gösterilmem gibi bir durum bu. yani ben örnek alan değil örnek olan kişi oldum. bu yüzden benden çoğu çocukluk arkadaşım belli etmese de içten içe nefret ederdi. ama ailemin gururu da paha biçilemez birşeydi. keşke hayat daha farklı olabilse. ama klasik Türk felsefesidir bu, o yaptıysa ben de yaparım düşüncesi yani. annen de o yapıyosa benim kızım da yapar die düşünüodur. bunu yaşayan tek kişi sen değilsin. sadece görmezden gelmeyi öğrenmen gerekir. bu kadar kendine dert edinme bence. çünkü dert edinilcek bir mevzuu değil. tamam anne haklısın ama ben böyleyim diyebilmen gerek. ayrıca dünyada kaybettiğin zaman yerini dolduramayacağın 2 şeyden birisidir anne ki diğerinden 3 kat daha önemli. biri anne diğeri baba.







                          çok guzel bi yorum





                          http://elifnazmmislina.blogcu.com/

                          Yorum

                          İşleniyor...
                          X