Duyuru

Collapse
No announcement yet.

hayata olumlu bakmak-hikaye

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • hayata olumlu bakmak-hikaye

    Hayata Olumlu Bakmak
    Jerry, çevresindekilerin çok sevdiği insanlardan biriydi.
    Keyfi her zaman yerindeydi. Her zaman söyleyecek olumlu
    bir şey bulurdu. Hatta bazen etrafındakileri çıldırtırdı bile.

    Bu adam, bu halde bile nasıl iyimser olabiliyor? Birisi nasıl
    olduğunu sorsa; ''Bomba gibiyim” diye yanıt verirdi hep.
    “Bomba gibiyim.”
    Jerry bir doğal motivasyoncuydu.

    Yanında çalışanlardan biri, o gün, kötü bir günündeyse,
    Jerry yanına koşar, duruma nasıl olumlu bakılacağını anlatırdı.

    Bu tarzı fena halde düşündürüyordu beni...Bir gün Jerry’ye
    gittim. Anlayamıyorum dedim.Nasıl olur da, her zaman,
    her koşulda bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun?
    Nasıl başarıyorsun bunu?

    Her sabah kalktığımda kendi kendime Jerry bugün iki
    seçimin var: Havan ya iyi olacak, ya kötü. derim.
    Havamın iyi olmasını seçerim. Kötü bir şey olduğunda gene iki
    seçimim var: Kurban olmak, ya da ders almak.

    Ben başıma gelen kötü şeylerden ders almayı seçerim.
    Birisi bana bir şeyden şikayete geldiğinde, gene iki seçimim var.
    Şikayetini kabul etmek ya da ona hayatın olumlu yanlarını
    göstermek. Ben hayatın olumlu yanlarını seçerim.

    Yok yahu, diye protesto ettim. Bu kadar kolay yani?
    Evet.Kolay dedi Jerry.Hayat seçimlerden ibarettir.
    Her durumda bir seçim vardır. Sen her durumda nasıl
    davranacağını seçersin. Sen insanların senin tavrından nasıl
    etkileneceklerini seçersin. Sen havanın, tavrının
    iyi ya da kötü olmasını seçersin.
    Yani sen, hayatını nasıl yaşayacağını seçersin!..

    Jerry’nin sözleri beni oldukça etkiledi. Onu, uzun yıllar
    görmedim. Ama, hayatımdaki talihsiz olaylara dövünmek
    yerine, seçim yapmayı tercih ettiğimde hep onu hatırladım.

    Yıllar sonra, Jerry’nin başına çok tatsız bir şey geldi. Soygun
    için gelen hırsızlar, paniğe kapılıp, Jerry’yi delik deşik etmişler.
    Ameliyatı 18 saat sürmüş, haftalarca yoğun bakımda kalmış.
    Taburcu edildiğinde, kurşunların bazıları hala vücudundaymış.

    Ben onu, olaydan altı ay sonra gördüm.
    Nasılsın? diye sorduğumda, Bomba gibiyim dedi
    Bomba gibi. Olay sırasında neler hissettin Jerry dedim.
    Yerde yatarken, iki seçimim var diye düşündüm..
    Ya yaşamayı seçecektim, ya ölümü.Ben yaşamayı seçtim.

    Korkmadın mı, şuurunu kaybetmedin mi !..
    Ambülansla gelen sağlık görevlileri harika insanlardı.
    Bana hep İyileşeceksin merak etme dediler.
    Ama acil servisin koridorlarında sedyemi hızla
    sürerlerken, doktorların ve hemşirelerin yüzündeki
    ifadeyi görünce ilk defa korktum.Bu gözler
    bana; Bana adam ölmüş diyordu. Bir şeyler yapmazsam,
    biraz sonra ölü bir adam olacaktım gerçekten.

    Ne yaptın? diye merakla sordum..
    Kocaman bir hemşire yanıma yaklaştı ve bağırarak
    herhangi bir şeye alerjim olup olmadığını sordu..
    Evet diye yanıt verdim.. Var.. Doktorlar ve hemşireler
    merakla sustular.. Derin bir nefes alarak kendimi
    toparladım ve bağırdım: Benim kurşunlara alerjim var !..

    Doktorlar ve hemşireler gülmeye başladılar. Tekrar bağırdım..
    Ben yaşamayı seçtim. Beni bir canlı gibi ameliyat edin.
    Otopsi yapar gibi değil.

    Jerry, sadece doktorların büyük ustalıkları
    sayesinde değil, kendi olumlu tavrının büyük
    katkısı ile yaşadı. Yaşaması bana yeni ders oldu.

    Hergün, hayatımızı dolu dolu yaşamayı seçme şansımız
    ve hakkımız olduğunu ondan öğrendim.
    Ve her şeyin kendi seçimimize bağlı olduğunu.

    Bu yazıyı okudunuz. Şimdi iki seçiminiz var:

    1. Unutup gitmek.
    2. Kesip saklamak,
    fotokopisini çıkarıp, dostlarınıza dağıtmak.

    Ben, ikincisini seçip bunu sizlerle paylaşmayı tercih ettim.

    Francie Baltazar-Schartz
    Ne çok sustun böyle...

  • #2
    Güzel bir hikaye. Teşekkürler.
    Follow the white rabbit

    Yorum


    • #3
      eskiden böyle hikayeleri okuduğumda içimde bir umut oluyodu artık o umutta kalmadı.etkilemiyo artık çok üzücü

      Yorum


      • #4
        çoook beğendimmmm=)

        Yorum


        • #5
          harika bir bakış açısı...lakin içimdeki şeytan buna izin vermiyor..beceremyorum...ne mutlu becerebilenlere...

          Yorum


          • #6
            güzelmiş ..gerçekten anafikir olarak güzel..

            ama hikaye işte.. delik deşik edilmiş biri ,sahneyi göüzmde canlandırdım da, benim kurşunlara alerjim var diyemez..

            Yorum


            • #7
              harika ne demiş jim rhon sen bakışaçını değiştirdiğinde insanlarda değişecektir..

              Yorum


              • #8
                Çok doğru her sey bakış açısına bağlı.herkes güne olumsuz başladığı için öyle düşünüyor ve öyle devam ediyor her sey
                Ne çok sustun böyle...

                Yorum


                • #9
                  Orjinal yazı sahibi: ayşeglk
                  hayata umutla bakmak sadece hikayelerden ibarettr...

                  ayşegül ka
                  böyle düşündüğün için.denemeden bilemezsin.
                  Ne çok sustun böyle...

                  Yorum

                  İşleniyor...
                  X