Tweet
Dibi bulmak hafta sonu gittiğin bir seminer değildir diyor tyler durden.
Sosyal fobiyi yendim. Sırf size yardımcı olabilmek ve belki de bir yol göstermek için yazıyorum. Burada beylik laflar edecek değilim. Her neyse.
Sosyal fobiyle 3 yıldır boğuşuyordum. Sınıfta; söz alıp şunu desem insanlar güler mi, kafamı kaldırıp kıza baksam, ondan hoşlandığımı anlar mı vs tarzında bir çok saplantılı düşünceyi taşıyordum. Hayatı yaşayamıyordum artık. Hayatı onlar yaşıyor ben izliyordum. Ben sadece oyunu seyreden bir seyirci gibiydim.
Sonra bir gün fight club filmini izledim. Tyler'ı tanıdım. O bana ilham oldu. Dibi bulmak konusu üzerine günlerce düşündüm. Analizledim. Sentez ettim.
Sonra bir gün matematik dersinde çok iyi olduğum bir konuda her soruda hocaya '' cevap kesinlikle şu'' tarzında (cevabın o olmadığını bilerek) çıkışlarda bulundum. Hoca her seferinde yanlış dedi. Üsteledim. İmkansız dedim. Kendimi küçük düşürmek için elimden geleni yaptım. Sınıftakiler güldü. Kızardım. Yılmadım. Her soruda aynı komikliğe(!) devam ettim.
Başka bir gün okulda: nöbetçiyken rastgele bir sınıfa girip, x öğretmenine hocam müdür yardımcısı y bey sizi çağrıyor diye çağırdım.( sınıfta öyle bir müdür yardımcısı yoktu.) herkes güldü. Gene üsteledim. Sizin adınız z değil mi tarzında.(halbuki adı x'ti) herkes güldü. Daha sonra gelip dalga geçenler bile oldu. Sonunda ne oldu. Yaptığım saçmalıklar okuldan mezun olunca o okulda kaldı. Hiç bir arkadaşımı üniversitede görmedim. Şimdi ise sosyal fobi namına bir şey kalmadı ben de. İnsanların bana gülmesi, kendi egolarını tatmin etmek için beni bozma çabaları üniversitede de devam etti. Fakat ego-süperego üzerine, nefs ve terbiyesi üzerine çok okumuştum. Onların bu beni bozma çabalarını, ellerine yüzlerine bulaştırdım. Sonra gidip herkesin içinde özür diledim.
Hülasa; Dibi gördüğünde normal hayat bir lüks halini alıyor. Bir bakkala gittiğinde yaptığın saçma bir hareketimin lise de ki saçmalıklarının yanında bir hiç olduğunu daha ötesi herkesin bir pencereden hayatı yaşamasına mütevellit gerçek gücün onlarda olmadığı gerçeği sizi değerli kılıyor. Kime karşı mı? Kendinize karşı.
Sosyal fobiyi yendim. Sırf size yardımcı olabilmek ve belki de bir yol göstermek için yazıyorum. Burada beylik laflar edecek değilim. Her neyse.
Sosyal fobiyle 3 yıldır boğuşuyordum. Sınıfta; söz alıp şunu desem insanlar güler mi, kafamı kaldırıp kıza baksam, ondan hoşlandığımı anlar mı vs tarzında bir çok saplantılı düşünceyi taşıyordum. Hayatı yaşayamıyordum artık. Hayatı onlar yaşıyor ben izliyordum. Ben sadece oyunu seyreden bir seyirci gibiydim.
Sonra bir gün fight club filmini izledim. Tyler'ı tanıdım. O bana ilham oldu. Dibi bulmak konusu üzerine günlerce düşündüm. Analizledim. Sentez ettim.
Sonra bir gün matematik dersinde çok iyi olduğum bir konuda her soruda hocaya '' cevap kesinlikle şu'' tarzında (cevabın o olmadığını bilerek) çıkışlarda bulundum. Hoca her seferinde yanlış dedi. Üsteledim. İmkansız dedim. Kendimi küçük düşürmek için elimden geleni yaptım. Sınıftakiler güldü. Kızardım. Yılmadım. Her soruda aynı komikliğe(!) devam ettim.
Başka bir gün okulda: nöbetçiyken rastgele bir sınıfa girip, x öğretmenine hocam müdür yardımcısı y bey sizi çağrıyor diye çağırdım.( sınıfta öyle bir müdür yardımcısı yoktu.) herkes güldü. Gene üsteledim. Sizin adınız z değil mi tarzında.(halbuki adı x'ti) herkes güldü. Daha sonra gelip dalga geçenler bile oldu. Sonunda ne oldu. Yaptığım saçmalıklar okuldan mezun olunca o okulda kaldı. Hiç bir arkadaşımı üniversitede görmedim. Şimdi ise sosyal fobi namına bir şey kalmadı ben de. İnsanların bana gülmesi, kendi egolarını tatmin etmek için beni bozma çabaları üniversitede de devam etti. Fakat ego-süperego üzerine, nefs ve terbiyesi üzerine çok okumuştum. Onların bu beni bozma çabalarını, ellerine yüzlerine bulaştırdım. Sonra gidip herkesin içinde özür diledim.
Hülasa; Dibi gördüğünde normal hayat bir lüks halini alıyor. Bir bakkala gittiğinde yaptığın saçma bir hareketimin lise de ki saçmalıklarının yanında bir hiç olduğunu daha ötesi herkesin bir pencereden hayatı yaşamasına mütevellit gerçek gücün onlarda olmadığı gerçeği sizi değerli kılıyor. Kime karşı mı? Kendinize karşı.
Yorum