Duyuru

Collapse
No announcement yet.

çok sinirlilik hali

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • çok sinirlilik hali

    evde çok sakin bir insanım bazen annemle tartışıyoruz oda sinirleniyo. ama ben dışarda bi acayip oluyorum.

    babam hastanede yatıyo. yanında kalıyorum geceleri. yalnız 2 gündüz hafifde olsa hastalandım. yanımızda kalan hasta ve yakınları 'aman sen babana yaklaşma, sen grip mi oldun...' falan derken bi tane hemşire var böyle biraz havalı ve sözleri sanki okkalı. yürüyüşüne bile dün annem yorum yapıyor

    neyse ya işte odadakiler gitti ona söylediler ya da duyurtmayamı çalıştılar. hani kendi hastalarıda var ya. aslında orda kalmam da doğru değildi gerçekten çünkü babam dahil hepsi kanser hastası. ama sadece bi kaç defa hapşırdım birazda sesim falan değişmişti.
    ağzıma gargara yapıyordum bu hemşire hanım beni yanına çağırdı, gittim. sen hastaymışsın? öyle çok birşeyim yok dedim. hapşırıyormuşun. yo değil dedim ben duydum dedi. (ne kulak varmış o kadar ses ve insanın arasında benim sesimi hapşuruğumu, nasıl algıladıysa)

    sonra şöyle yapıyorsun annen kalsın sen git... annem yok gitti dedim. o zaman dışarda koltukların üzerinde yatıp sabahta erkenden gidiyorsun.

    bir anlık hemen sinirlenmeye başladım bide bende az anksiyete ve sf var daha ne cevap vereceğimide bilemedim. ellerimi açtım odaya geldim ama bende sinir tavan yapmaya başladı.

    odadaki ablaya '' valla çok kötü çarpacam yani illa efendilikten çıkaracaklar beni, ben onun babasının oğlu değilim, bana öyle emri vaki konuşmalar yapmasın'' diye bi sürü şeyler söyledim. abla benle konuşmaya başladı. ordaki bi teyze var oda söylüyor bişiler bana.

    abla ise 'tamam sen haklısın ben onla konuşurum şimdi' gitti ne dediyse konuştular. güldüğünü duydum. gıcık oldum. sonra benim ağzımda maske varken ablaya 2 tane daha mı ne maske verdi. abla getirip ''bunu takıp burda yatıyorsun'' yatmıyorum abla giidp dışarda yatcam. dedim

    yatağımı kaldırdım. ama sanki aklım başımdan da gitti. babamda ''o maskeyi taktın ondan oldu'' dedi. o kızgınlıkla maskeyi de çıkarıp fırlattım. çıktım odadan o bekleme salonuna gittim. orda oturuyordum. abla aşağıya sigara içmeye gidiyormuş. bende senle gelim dedim. gel dedi beraber aşağı inerken bu konuyu konuşmaya başladık. hemşire için ''güzel ve şımarık'' falan dedi. kızlar böyledir benim kızımda böyle dedi. bende böyleyim abla dedim. neyse konuştuk ettik.

    çıktım yukarı yine bekleme salonunda yatmaya karar verdim ama orda da yatılmaz ki. anneme telefon açtım ''anne ben odada yatmıyorum'' dedim. niye dedi. biraz hastayım ya az sorun çıktı dedim ''ya sen orda yatamazsın orda yatarsan kötü hasta olursun sen. ne olmuş hemen ordakilerimi bulaştırmışssın. bilmiyorum dedim. dur ben orayı arayım. yok dedim. ben bu saatte gelemem ki nasıl gelim dolmuş yok. sen gizliden gir yat ben seni yine ararım dedi. uyuz hemşire dışarı çıkmıştı arkamdan geçtiğini gördüm ama bana birşey deseydi var ya ağır hanfendi...

    aslında nerdeyse 9 aydır onu görüyorum bazen konuşuyoruz. gerçektende güzeldi hoşumada gitmişti ama evliydi onun için bizim odaya her girişinde benle konuşurken ben yüzümü yere eğiyordum yada hiç bakmamaya çalışıyordum. ama samimi falan olmadık tabi konuşmakla. yalnız başkalarını değelendirip ölçüp biçiyordu. mesela dikkat ettim bana bi keresinde ''al bakalım'' dedi. başkasına daha mütevazi ve saygılı davranıyo sanki başkalarıyla konuşurken bunu gördüm, kıyasladım. herkese aynı davranmıyo.

    herneyse annem geldi sabahın köründe dün gece konuştuklarından daha farklı konuşuyor. yani beni haksız duruma soktu. sen sinirlenemezsin bura hastane, senin yüzünden bu gece yerime yatmadım.. falanda filanda. onlada ayrı kavga ediyorum arkadaş.

    gece yatarkende ne aksırdım ne hapşurdum ne lavaboya kalktım... bekleme salonunda yatsaydım şifayı tam kapmıştım. şu anda evdeyim sadece sesim çatallı çıkıyor.


    bıktım insanlardan ya. annemden.. babamdan.. babam orda yatarken, öyle tuhaf bi huyu var ki o kadar bunalttı ki beni. poof yapıyorum sadece.. çay koy, domatesi doğra, şunun ağzını kapat. yıkayacağım domatesi bile 2 kere 3 kere tekrar ediyor.
    espirili gülmeyi güldürmeyi seven saygılı efendi biri iken bi tuhaf bi insan oluverdim. kimyam bozuldu valla.

    ona sinirlen buna sinirlen kafayı tak kendi içinde değerlendir, yönetsinler seni. annem eve git diyor ''tamam'' diyor yola çıkıyorum ki zaten her sabah eve geliyorum mecbur. babam ''dur bi çay içde öyle git'' ne yapacağıma bi karar verin..! diyecem... annem bu sefer babam sinirlenip ''sen karışma şuna''

    o değilde çok sinirli oldum, bazen hep söylüyorlar. birde hemşirenin yüzüne birşey söyleyemedim. gittim odada kendi kendime tribe girdim sinirlendim falan abi ayıp olcak diye bayan diye hastane diye şu diye bu diye birşey söyleyemiyorum. bide benim özgüven hasarlı benim. bunlar yüzünden bazen evden dışarı çıkasım gelmiyor. teyze torununa bile bi keresinde sinirlendim sonra hemen ''kalbin kırılmasın sakın'' falan dedim ''çok çabuk parlıyon'' dedi

    bi keresinde düğüne gittik bazen boş şeylere gülüyor diye ''azcık akıllı ol'' dedim. bide karşımda durmadan gülüyor. adam benim gülmeme bile gülüyor.

    hani azcık akıllı ol dedim ya bana diyor ki ''aklı senden mi alıcam'' hani sinirleniyorum ya bende adam bizi nerdeyse deli,akılsız yerinede koyuyor. sonra ''bak aşağıda bakkal varsa ordan alabilirsin.... diye önce dalga geçer gibi sonrada yine lafımı söylüyorum.

    bu sinir yüzünden halamın gelinini dövdüm. millet yakında adımı psikopat takacak. o ki melek gibi adamım aslında ama canavara dönüşüyorum resmen ya. annemde çok sinirliydi önceden ilaç falan kullandı düzeldi. çocukken beni bu müthiş sinirlemelerden acayip döverdi. ''hınçımı alamıyom'' derdi bide. anneme mi benzedim bu konuda bilmiyorum, hala bile sinirleniyor kafası esiyor babama, bana kızıp yanımıza gelmiyor, trip atıyor.

    ama ben kırıcı bir insan değilim ki sadece hata yapıldığını yanlış davranıldığını düşünüyorum. yada gereksiz konuşmalara falan ne bilim. mesela hemşire bana diyor yarın sabah hemen gidiyorsun azcık dikkat etse ben her sabah zaten eve geliyordum gündüz annem gece ben kalıyorum

    off ya acayip kafama takılıyor özgüvensizliğim, sinirlenmelerim, çok tırsak biride oldum, babamın öleceğinden korkmaya başladım. bi gecesi kemoteripiden sonra bayıldı sabaha kadar ağladım gizlice, babasız kalacam diye. bide tek çocuk olmak beni böyle daha etkiliyor. cenaze menaze olsa gitmiyorum etkilenip bi tuhaf oluyorum. e babam ölse ne yapcam
    annemle babamın kaç tane kardeşi var anneleri babaları öldüklerinde acıyı beraber paylaşmışlardır. benim paylaşacak kimsem yok ki, bir insan bu kadar şanssız olamaz yaa. o kadar yakışıklı biriydim ki ben acayip gür saçlar vardı bende. şu an aynaya bakıyorum eski metinden eser yok. saç maç kalmadı kafada. kendime acıyorum resmen.

    acaba ben psikayatriyemi gitsem sizce ya da böyle sinir doktoru falan. ama konuşamayacam herşeyi, kağıda yazim hepsini öyle gidim diyorum hep. çekiniyorum ilk başta ilk gördüğüm insana böyle açılamıyorum gibi. yada o an aklıma gelmiyor. kağıda yazmakta komik olur mu acaba?
    kağıda yazmam zaten özgüvensizlik gibi oluyor demi. abi konuşurken çorba ediyorum konuşmaları hele karşımdaki doktor falansa. ne yapim. eskiden bi kere gittim birşey soruyor bayan doktor ''dur ordan oraya geçme'' diyor bana. oysaki güzel konuşmayada çalışıyorum genelde.
    bu sitede artık pek görünmeyecem. bazı arkadaşlarım için sadece gircem. benimle ilgili bi düşüncesi ve iletmek istediği olan özelden yazsın.

  • #2
    Heh, al benden de bi o kadar kardeşim sinirden neredeyse dünya ya meydan okuyacağım birisi bana dokunmasın karşımdakine ne yapacağımı söylesem inanamazsın,o derece irrite oluyorum.

    Yorum

    İşleniyor...
    X