Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Sizce sorun nedir?

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Sizce sorun nedir?

    Bugün nöroloğa gittim. Şikayetlerim unutkanlık durumu ve diğer psikolojik sebeblerdi.

    Doktor unutkanlık için b12 vitamin iğnesi, folboil 5 mg ve nootropil 800mg denen ilacı verdi.Verdiği diğer ilaçlar: Paxera 10 mg, Dideral 40mg,cedrina 25 mg. Diğer sorunlarıma gelecek olursak.

    Çok küçük şeylerde aniden sinirlenen bir insanım.

    El titremesi var özelliklede heycanlandığımda( örneğin biriyle önemli bi konuda tartışırken) el titremelerim gözle görülür artış gösteriyor. Ve gergin bir insana dönüşüyorum.

    Yalnız bir insanım sadece 2 tane arkadaş diyebileceğim insan var etrafımda.Ancak bu durumdan şikayetçi değilim.Çevrem şikayetçi soğuk ve odun olduğum konusunda ısrarcılar.
    Ayrıca yeni biriyle tanışma isteğim 0 insanlarla iletişim kurmuyorum. Tabi üniversitede derslerde hariç. Derslerde aktif olmaya çalışıyorum ancak konuşurken cümlelerimin birbirine dolaşması sebebiyle biraz çekingenim o konudada.

    Ailemden kopuğum aynı evde olmamıza rağmen hep odamdayım kardeşlerimle 3 yıldır babamla 7 yaşımdan beri doğru düzgün konuşmuyorum şuan 19 yaşındayım.

    İnsanları sevmiyorum. Tarafsız olarak bakarsam belki bunda ailemden geçmişte gördüğüm şiddet olayları( dayak) etkili olabilir.

    Sosyal aktivetelerim nerdeyse hiç yok.Genellikle kitap okur, müzik dinlerim ve zihinsel uğraşlarda bulunur bu şekilde zaman geçiririm.Bu durumdan bir şikayetim olmamakla beraber bazen insanlara kırıcı davranabiliyorum ve sinirliliğim, unutkanlığım var. Zaten nöroloğada unutkanlık yüzünden gittim. Diğer sorunlarıda anlatttım. O iki arkadaşımın nöroloğa gitmemde etkisi oldu.

    Bir konuyu daha belirteyim. Sürekli şüphe durumundayım. Çevremdeki insanlardan şüpheleniyorum gereksiz yere. En yakın arkadaşımdan dahi şüpheleniyorum. bana numara yaptıgını, beni kullandığını düşünüyorum. Böyle bir durumun olmadığnı biliyorum ancak sürekli etrafımdaki insanlardan şüphe etmeden duramıyorum

    Tüm bunlara nazaran sosyofobik bir yapım olduğnu düşünmüyorum çünkü toplum içinde rahat bir insanım. Belli bir gurubun önünde konuşma yapmak hariç(heyecan oluşuyor)

    Bu konuyu açmamın sebebi ise nöroloğun sorunum hakkında pek bişi belirtmemesi ve bir Psikoloğa gitmem gerektiğini sölemesi

  • #2
    geçmiş olsun yazdıklarını okuyunca kendimi gördüm...
    bende senin gibiyim hatta ailem bana asosyal insan der benimde öyle fazla arkadaşım yok kolay kolay bende kimseyle samimi olmam annem babam desem onlar ayrı sıkıntı ... Allah sonumuzu hayır etsin...

    Yorum


    • #3
      Bir zamanlar ki kendimi aynada gördüm

      Unutkanlık: Unutkanlığım had safhadaydı, insanlar isimlerini söyler hemen hepsini unuturdum. Bununla baş etmek için hatırlatıcı kullanmayı alışkanlık yaptım işe yarıyor. Bir de detaylara unuturum diye bakınca kesin unutuyordum yani tembellik, tersi gözle bakmaya başladım ben bunu unutmam diye telkinlerde bulundum. Tabii B2+B6+B12 aldım bir süre.

      Ani öfke: Saatli bombaydım, şaka değil. Şu an huzur içinde yaşıyorum ister inan ister inanma

      El titremesi: Sol elim şiddetli olmak üzere her zaman ellerimde titreme olur. Bazen vücudumda da olur. Beni görenler ya çok sinirli olduğumu, ya da çok heyecanlandığımı düşünür. Çözüm bulamadım.

      Arkadaş sayısı: uzun bir süredir çok az sadece 1 adet.

      Odaya kapanma, kardeşle babayla soğukluk: Çocukluğumda ve gençliğimde, evlenene kadar, herkesten kaçtım kendi odamda saklandım, eve gelenler beni göremezlerdi. Kardeşimle sıcak ilişkim olmadı, çoğunlukla zorunlu olmadıkça konuşmazdık. Bu durumdan kurtuldum.

      İnsanları sevmemek: Herkes bana güvenilmez ve soğuk gibi gelirdi, kimseyi sevmezdim. Tam tersi bakıyorum hayata.

      Sosyal aktivite: Sıfırdı. Bilimsel kitapları okur, bilgisayarla uğraşırdım. Kendi kendime yetip, mutlu oluyordum. Orta okulda, lisede arkadaşlarım kızların peşinde koşarken ben evrenin sırlarını merak eder, bilgisayarda kod yazardım (dikkat sene 1985). Şu an müşteri ilişkileri yöneticisiyim; çalıştığım firmayla müşterileri arasında soğuyan ilişkileri düzeltmek görevim İşim gücüm dedikodu.

      Şüphe: Başımın belası şüphe ve kaygıydı. Sanki ben evrenin merkezindeyim herkes bana oyun oynuyormuş gibi gelirdi. Başıma hep kötü bir şey gelecek korkusuyla tetikte yaşardım. Karşıdan karşıya geçeceğim zaman arabaların inatla gaza basacağını düşünüp 3-4 kat önlem alırdım. Şu an her şeyi oluruna bırakmış vaziyetteyim. Ne oyun oynamalar ne de kaygıyı gerektirecek olaylar benim huzurumu kaçırabilir

      İnsan değişir mi? beni tanıyanlar bunun mümkün olduğunu söylüyorlar ama ben halen çabalayıp duruyorum değişmek için.

      Yorum


      • #4
        Peki yapmam gereken nedir? Bu normal bişey mi?

        Yorum

        İşleniyor...
        X