Duyuru

Collapse
No announcement yet.

sorunlar ve insanlar beni yoruyor

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Metin06
    adlı üyemiz sorunlar ve insanlar beni yoruyor konusunu başlattı

    sorunlar ve insanlar beni yoruyor

    size birşey anlatacam şimdi.

    bende tamamen özgüven sorunu var. yaptığım tek şey ise evde oturmak şarkı söylemek bide spora yazıldım şimdi gidip geliyorum ama çok mutsuzum. annem babam yanımda ama ikiside yaşlanıyor üstelik baba hasta.

    bu mutsuzluklar benim iştahsızlığımdan tut saçlarımının dökülmesine kadar yol açtı. yani oturup kara kara düşünüyorum. çünkü iş güç olmadığı gibi bide hasta. bazen takmıyorum ama çoğu sabah uyandığımda '' benim sonum ne olacak '' falan yapıyorum.

    geçenlerde saçlarım için doktora gittim oktor psikatri gibi sorular sormaya başladı. anamla gittik. oda benle beraber içeri girdi. bende işte sorularına yarım yamalak cevap verdim bazen benim annem benim yerime annem verdi falan. saçlarımım ve cildimi muayene etti. çalışmıyorsun dedi. yok dedim. niye dedi farklı nedenlerden dolayı dedim. peki tamam dedi. sonra cild hastalığımın streeslede ilgisinin olduğunu söyledi. iş döndü dolaştı benim ona vereceğim cevaplar psikolojik bakımdan hasta olduğumu söylememe geldi.
    beni muyanene etti hatta sırtıma saçlarıma boğazıma bile baktı çok streslin sen diyordu.

    ben üstümü giyerken koltuğuna oturup anneme ''korkuları var galiba'' dedi. gerçektede vardı ama doktor karşısına çıkınca neler olduğunu doğru düzgün söylemiyordum bazende ifade edemiyordum.

    bende ank ve sf vardı şu an ne derecede bilmiyorum.

    doktor bana saçların için takip edecez. ikincisi senin birşeyle uğraşman lazım yani bi uğraş lazım. ne yapmaktan hoşlanırsın dedi bende diyecektim ''şarkı söylemekten'' ama demedim tabi. bunla uğraşmayı seviyordum. demediğim gibi böyle sessiz bir şekilde onu dinliyordum. o soruya annemin aklında geçende oymuş demiş ki şimdi diyecek ''şarkı söylemekten'' ama söylemedim tabi. neden böyle yaptığımıda bilmiyorum.


    ama gerçektede onu seviyordum sesimde güzeldi de ne saç kaldı ne ses kaldı yani bitik. dedim doktor şimdi diyecek git şarkıcılık yap o zaman. hani belki derdi içini bilemem. sonra bana bi arkadaşının psikatriyci olduğunu söyleyip kart verdi oraya gelmemi söyledi.
    bazen kendi kendime benden şarkıcı olmaz ki falan dediğimde oluyor. ikincisi korkularım var evet. insanlardan korkuyorum. şarkıcılık yaptığımı hayal ediyorum bazende yok ya çok zor o benim için falan yapıyorum.
    insanların beni eleştireceğini bazılarının sevmeyeceğini düşünüyorum. bazen bu hastalıklar yüzünden rezil olacağımı. hani şarkıcılık yapsam ne özgüven var ne ses var işte bunlarıda düşünüyorum.

    yani daha neler neler

    twittera bile takılıyorum erkekler fazla değil bazen bazı kızlara bakıyorum aslında ben onları kız değil insan olarak algılıyorum ama bakıyorum konuşmuyorlar işte ne bilim egoları yüzünden küçümsüyorlar. geçen takibe girdim bakıyorum bazı kızlar bayanlar beni engellemiş yani bu kişi bana ulaşmasın diye. kendilerini tanımıyorum bile. aman engelerse engellesin diyorum

    yani insanlar değişik. hadi gittik olmayan sesimizle şarkıcılıkla uğraştık ben bu beni sevmeyen engelleyen insanlaramı şarkı söyleyecem. aslında ben sevilen bir insandımda ama elit ve sosyal kesim çok havalı helede para varsa. yani korkularım var ama evde kendi başıma şarkı söylemek daha iyi.

    insanlar beni kabul etmez red edilirim gibi düşüncelerde oluşuyor. hani birazda utangacım. bunlar özgüvenin oluşmasına engel hele birde saçlarım döküldü tipime bakıyorum saçlar gitti boy pos orta boy. tıfıl bi delikanlı kendi halinde yani.
    birde sevdiğim kızla psikolojik sorunlar yüzünden kavga ettğim zaman olmuştu. onlarıda katıyorum. sonuç olarak ev çok güzel evde şarkı söylemek evde yaşamak sadece spora gidip gelmek gibi falan.. kendin gibi insanlarla konuşmak yani ne bilim anladınız heralde..
    yani galiba kendimi küçümsüyorumda.. bilemiyorum..

    ben şimdi o piskatriye gidim mi gitmeyim mi bilmiyorum. kaç senedir evde oturuyorum. böyle lap diye dışarı çıkıp insanların arasına nasıl karışım. yani spor falan yapıyorum salonda bi sürü konuştuğum var ama hani gel şarkıcılık yap deseler mesela hepsini gözden geçiririm yani. ohoo çok ekmek yememiz lazım sanki.
    yada başka işler için..

    doktorun dediği gibide korkularım var yani. bi doktora giderken bile annem benle geliyor. dışarı çıksam kimseyi tanımıyorum. bi plak şirketi benim şarkıcılık ilgili bi yazımı gördü bi yerde heralde. faceden bana ''metin bey istanbula yolunuz düşerse ofisimizde detayları konuşuruz'' diye mesaj atmıştı. ya ben ankarada uzaklara gidince akşam eve nasıl döneceğimi düşünüyorum istanbula gitsem kaybolurum. i' sini bilmem. üstelik gözlerimde miyop astiğmat uzağı göremiyorum. mesela o doktora gittğimizde gece eve dönecez otobüs geliyor ama burnumun dibine gelmeden hangi semt olduğunu okuyamıyorum. gözlüğüm var ama onu takmayı sevmiyorum aptal gibi hissediyorum kendimi. lazer yaptıracaktım onada bi doktor derecesi az diye izin vermedi ve lens takmamı tavsiye etti. onada bulaşmak istemedim. böyle idare ediyoruz.

    yani sıkıntılarımın yüzünden bi bunalımdayım ki ölüyorum. insanlarda bi tuhaf arkadaş. twitterda bile bile laf yapıyon hemen sana 5 kişi aynı anda cevap yazıyor. geçen fenerin şikesi ile ilgili birşey yazdım kendi takipçim beni salak etti. adam resmen bana salak diyo. al işte. kavga etsen olmaz etmesen gururun salak lafını kaldırmaz.

    şu twitterda var ya 17.000 takipçim var nerdeyse kimseyi ayırmıyorum 7 yaşındaki ilede konuşuyorum 70 yaşındaki ilede. takipleşiyorum falan. bazı markalar ise dünyayı onlar yarattığı için bizi odun görüyorlar. e belkide bizde biraz odun zaten. hiç muhattap olma yapıyorum ama bazısı çıkıp twittera saygısız ve tahammülü olmayan insanlar odunlar şunlar bunlar girmesin diyor. gıcık kapıyorum. ''ay sana soracaktı millet zaten'' diyip adrese teslim sözler yapıyorum. bazıları iki söze hemen alaka.. yada deliler beni buluyo galiba.

    ondan sonra efendlikten çıkıyoruz abi.

    valla inanın resmimi alıp dalga geçenler bile var. tesadüf o ki denk geldi, kıza etmediğimi bırakmadım. kız dediğimde 23-24 yaşında evlendirsen anne olur. hiç saygı yok hiç. ergen kafası. hemde hem suçlu hem güçlü bana diyor ki ''metin hiç yakıştaramadım bu sözlerini kopyalayıp aynen savcılığa gidiyorum'' ulan sen benim resmimle orda bulda dalga geçerken ben savcılık demiyorum sen iki sözle savcılığa koşuyon.


    ben şarkıcılık yapsam deliyken iyice delirtliler beni valla. bide ezik lafı takıyorlar lafı vurunca. kaliteli insanlar lazım. herşeyde kalite. erkek olsun kız olsun yani.. ama kişisel olarak özgüvensiz olmakda çok kütü aslında :.( ne yapacağımı şaşırdım ya ya da kafayı çok takıyorum.
    Last edited by Metin06; 21-01-2014, 02:49 PM.

  • dreamer8
    replied
    Uzun bir yazı olmuş metin. ama az çok yaşantın hakkında fikir sahibi oldum. Saçlarını fazla kafaya takıyorsun. Kel olup da büyük işler başaran, özgüven abidesi insanlara bak..Evcil bir insansın. Kendine PC de meşguliyetler bulmuşsun, ev hayatına alışmışsın. Günde 8-10 saat PC de geçen bir ömür. Kişisel elbette ama bana harcanmış gelen bir zaman.. Üst katımda 32 yaşında bir eleman var binamızda. Tıpı 2. sınıfta bıraktı ve 10 senedir evden çıkmıyor. Kendini eve kapattı. Tek arkadaşı benim. Ama hayatından son derece memnun olduğunu söylüyor. Beynimde yaşıyorum diyor. PC de araştırmalar, programlar, yabancı dil çalışmaları, uzay araştırmaları vs. yapıyor. Bir iş şart bence. İyi kötü bir işe girsen hiç de fena olmaz. Şarkıcılık pek sana müsait değil ama. Amatör olarak kalman daha mantıklı.

    Leave a comment:


  • .::yabancı::.
    replied
    ne ile geçim sağlıyorsunuz ?

    Leave a comment:

İşleniyor...
X