Duyuru

Collapse
No announcement yet.

benim yaşadığım durumlar ve kendini yitiren ben

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • benim yaşadığım durumlar ve kendini yitiren ben

    arkadaşlar ben çocukluğumdan beri ilgi gören biriyim hem kızlar hem erkekler tarafından seviliyorum. arkadaşlık sitelerinde ilgi falan görüyorum dışarda da öyle ama hiç mutlu değilim
    tabi ilgi gösterenler olduğu gibi göstermeyen kişilerde çok dalga geçen falan. ikincisi ele avuca sığmıyorum. üçüncüsü delinin tekiyim. bazı şeyleri kafaya çok takıyorum. eğer birisinden bi laf yersem onu dünyaya gelmemiş yapıyorum. sonra güzel bir sesim vardı dedim şarkıcı olcam ama beni sevenler olduğu gibi sevmeyenlerde olunca kendimi aşağılanmış dışlanmış gibi hissediyorum. yani gerek sanalda gerek reelde. böyle olunca mesela birisiyle itişsem laf yapsam mesela bi ajans sahibi ile facede dalaştık benim güzel söz, yazılarımı çalmış bende onun ne olduğunu arkadaşlarına hayranlarına gösterdim. kızın biri ''hiç aynaya baktın mı o kim sen kim'' diye laf yaptı yani sadece bir örnek. kızı bi dövmediğim kaldı. ne örneklerim var yanide hani böyle işte.

    oturuyorum bazen yaa bu insanlardan bana fayda gelmez bazıları küçümsüyor, bazıları dalga, bazıları laf. kavgalar.. olmuyorum şarkıcı falan böyle insanlaramı söyleyecem şarkı diyorum bağırıyorum, sinirleniyorum evde annem ''yapma yavrum kendine yazık ediyon elin insanları için'' falan yapıyor. hani keskin sirke küpüne zarar derler ya o hesap. ama ilgi görmem bana bazen güven veriyor. ortaya çıkmalıyım diyorum kendimi göstermeliyim.
    en çokta arkadaşlık kurmasını istediğim erkek ve kızlar bana ilgi göstermeyince onlara bir şey yapmıyorum her zaman ama kendi kendime kafama takıyorum. sonra bazen o kişi çok yakınsa ''kendini beğenmiş, gösteririm ben sana'' diye ya açık açık ya içten tehditler gidiyor benden

    yani böyle çok şey. ama psikolojik sıkıntılarım var gibi. yalnız işte bunlar oluncada daha çok kendime eziyet yapıyorum yıpranıyorum. sanaldan bile yapıyorum. facede bi kız herkesi ekleyip beni kabul etmese lafı çakıyorum. sonra twitterda bazı kişiler takip etmese ''herkesi ediyor beni etmiyor'' diyip böyle deliriyorum yine annem birşeyler söylüyor. sanalı boşver dışarı önemli diyor. onlar seni tanımıyor diyor. yani çok.

    ama var ya üzüle üzüle bi deri bi kemik kaldım. ondan yazdım. bi laf duysam sen bana bunu nasıl söylersin diyip en ufak şeyleri büyütüyorum. o ajans sahibi çocuğun bi erkek arkadaşı vardı bu olay olunca ''bu faceboku senin başına yıkacaz'' diye mesaj atıp engellemiş. bazen engeli kaldırıp bana yine yazıyor. böyle tutup destan gibi yazıları gönderiyorum hepsine. küfürdü hakaretti tehditti küçümsemeydi.. herşey..

    twitterda ego sahibi iki hanfendiyi yerle bir ettim. biri en son ''la ankaralı ankaraya sığmazsın la sen'' dedi gitti harbide öyle yani sığmıyorum. patlamaya hazır bir volkan gibi. biri sataşsın, işte kendini beğensin, ne bilim yada bana öyle gelsin falan ipler kopuyor bende. ama işte kendime zararlarıda çok dokundu. psikoloji yerle bir.

    twitterda güzel bir kız beni takip etmedi resimlerini aldım birgün onu kızdırmak istiyorum, üzmek.. tabi bunları her zaman yapmıyorum her zamanda olmuyor ama çoğu vakit böyle..

    acaba nasıl bir yol izlemeli. bi sorun var demi. kendine güvensizlik olabilir mi. ben hep böyleyim ya ama bazı insanlarda kendini çok beğenmiş. beni o kadar beğenen insan varken ego sahibi olmadım bazılarında bi hava bi hava. gıcık kapıyorum yaa.

    ben olanları yazdım. annemde ben seni doktora götürcem diyor ama ben insanlardan nefret ettim. evden dışarı çıkmak bile istemiyorum. çok üzgünüm. çokta kırıldım.

    nasıl değerlendirersiniz artık
İşleniyor...
X