Duyuru

Collapse
No announcement yet.

İnsan ilişkileri zormuş..

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • İnsan ilişkileri zormuş..

    İnsanlardan beklenti içinde olmanın ne kadar yanlış olduğunu günden güne daha iyi anlar oldum.Yani hayatımızda huzur istiyorsak eğer bunu sadece kişi kendi sağlayabiliyor.Mevcut şartlara uymakla mümkün oluyor herşey.Birileri bizi mutlu etsin diye beklemek en büyük yanlış.Sizler huzur ve mutluluğunuzu nasıl sağlıyorsunuz?Hayat denen bu sahnede başrolde sadece ben varım her durumda.. :roll:
    Karşımdakiler ben iyi isem iyiler,ben vermezsem bir karşılık yok.Peki zaten yabancılarla bile ilişkilerimiz böyle yürümüyor mu?O zaman ne anlamı var aile olmak kavramının,evliliğin,aşkın,...Herşey karşılıklı ve stratejiler üzerine kuruluysa herşey ben kendimi nerede özgür bırakabileceğim..Evimde,yuvamda bile bu işler böyle yürürse eğer hayat bizi çok zorlayacak demektir. :cry:
    Bu durum ilk başlarda içimi acıtsada galiba alıştım,artık eskisi kadar yıpranmıyorum,hırpalanmıyorum.Bu iyi mi,yoksa kötü mü bilmiyorum ama.Hissiz olmak,ruhsuz olmak nasıl iyi olabilir ki.. :roll:

  • #2
    Re: İnsan ilişkileri zormuş..

    Orjinal yazı sahibi: toramini
    İnsanlardan beklenti içinde olmanın ne kadar yanlış olduğunu günden güne daha iyi anlar oldum.Yani hayatımızda huzur istiyorsak eğer bunu sadece kişi kendi sağlayabiliyor.Mevcut şartlara uymakla mümkün oluyor herşey.Birileri bizi mutlu etsin diye beklemek en büyük yanlış.Sizler huzur ve mutluluğunuzu nasıl sağlıyorsunuz?Hayat denen bu sahnede başrolde sadece ben varım her durumda.. :roll:
    Karşımdakiler ben iyi isem iyiler,ben vermezsem bir karşılık yok.Peki zaten yabancılarla bile ilişkilerimiz böyle yürümüyor mu?O zaman ne anlamı var aile olmak kavramının,evliliğin,aşkın,...Herşey karşılıklı ve stratejiler üzerine kuruluysa herşey ben kendimi nerede özgür bırakabileceğim..Evimde,yuvamda bile bu işler böyle yürürse eğer hayat bizi çok zorlayacak demektir. :cry:
    Bu durum ilk başlarda içimi acıtsada galiba alıştım,artık eskisi kadar yıpranmıyorum,hırpalanmıyorum.Bu iyi mi,yoksa kötü mü bilmiyorum ama.Hissiz olmak,ruhsuz olmak nasıl iyi olabilir ki.. :roll:
    Aynen katılıyorum.Bu bizim şanssızlığımız.Apartman çocuğu diye nitelendirilen şanssız kuşağız biz.hissiz olmaya mahkumuz.Yutulmamak için yutmak zorundasın diyorlar buna.
    Aşk kuşatır sizi kaçışsız çepeçevre

    Yorum


    • #3
      Önce kendini mutlu et, olduğun gibi davran ve beklenti içine girme..En büyük yanlış karşıdakinden bir beklenti içine girmektir..Herkesi olduğu olduğu gibi kabul etmelisin..Yani hayatı, insan ilişkilerini biraz akışına bırakmalısın..Hiç kimseyi değiştiremezsin..
      Öyle bir düşe daldım bir baktım ki aa sahiden ben

      Yorum


      • #4
        Orjinal yazı sahibi: MaLTtTt
        Önce kendini mutlu et, olduğun gibi davran ve beklenti içine girme..En büyük yanlış karşıdakinden bir beklenti içine girmektir..Herkesi olduğu olduğu gibi kabul etmelisin..Yani hayatı, insan ilişkilerini biraz akışına bırakmalısın..Hiç kimseyi değiştiremezsin..
        Teşekürler..Sahiden de beklenti içine girmemek lazım.Eleştirmemek,yagırgamamak,gereğinden fazla önemsememek.

        Yorum


        • #5
          sizi bilmiyorum, ama ben bugune kadar tum kiz arkadaslarimi fanatikce bi sevgiyle katiksiz askla sevdim, aslinda gercekten sevdigim herseyi bu standartlar dahilinde severim.

          benim zerre karsilik beklemeden benim icin cok sey yapacak dostlarimda var, ayni sekilde dusunmeden karsilik beklemeden ugrunda buyuk fedakarliklar yapabilecegim insanlarda.

          biliyorum sizlere turk filmlerinde kalmis seyler gibi geliyo bunlar, ama var hala. zira hayati "tek basina takilanlarin" sag kalamayacagi yerlerde yasadim ben. 21 yasimdayim ugradigim ihanetin sayisida 100k i bulmustur o ayri. ama hala guvenebileceginiz bi suru insan var metak etmeyin. turk toplumunun %85 i korkak, %90 i serefsizdir, ama artanlar yeterde artar bile .
          Innocence proves nothing.

          Yorum


          • #6
            arkadaşım şöyle bir test yap kendine. sen kendinle iyi arkadaş olabilir miydin? sen seninle iyi eğlenebilir miydin? güzel vakit geçirebilir miydin? empati kur. eğer evet bunların hepsini kendimle yapabilir, harika bir arkadaşa sahip olurdum diyorsan sorun diğerlerinde. ama yok kendinin çok da iyi bir arkadaş olmadığını farkedersen sorun sende.

            insanların birbirlerine karşı olan tutumlarına strateji gözüyle bakarsan iğrenir, vazgeçersin. ki bu bence doğru bir şey değil. biraz da şunun üstünde dur derim: empati.

            iletişim karşılıklı etkileşimle ortaya çıkar. ben iyiysem diğerleri de iyi oluyor bu haksızlık demişsin. peki sen, seni mutlu edemeyecek, ya da senle güzel vakit geçiremeyecek biriyle sürekli yan yana olmak ister miydin? mutlu olmazdın, konuşmazdın onunla. sonra o da senin şimdi düşündüğünü düşünürdü. iki tarafta birbirine birşeyler verebilmeli. ortak birşeyleri paylaşabilmeli. mesela şu an bana ailenle ilişkilerin nasıl desen, kötü derim. kaç tane gerçek arkadaşın var desen, verebileceğim bir cevap dahi olmaz. fakat ben depresyon hastayım, hayatla bağlarım kopuk denecek kadar zayıf. yani bazı sonuçların benden kaynaklandığının farkındayım. insanlara ve en başta kendime gerekli ilgiyi göster(e)miyorum bununda farkındayım. bence sende benim gibi yap. böylesi hem diğerlerine hem de bana haksızlık etmiş olmuyor. hemde ileride sıkı arkadaşlıklar kurabilmem için bana umut veriyor. şey, ben böyle düşünmeyi seviyorum galiba.

            Yorum


            • #7
              Orjinal yazı sahibi: kinder
              arkadaşım şöyle bir test yap kendine. sen kendinle iyi arkadaş olabilir miydin? sen seninle iyi eğlenebilir miydin? güzel vakit geçirebilir miydin? empati kur. eğer evet bunların hepsini kendimle yapabilir, harika bir arkadaşa sahip olurdum diyorsan sorun diğerlerinde. ama yok kendinin çok da iyi bir arkadaş olmadığını farkedersen sorun sende.

              insanların birbirlerine karşı olan tutumlarına strateji gözüyle bakarsan iğrenir, vazgeçersin. ki bu bence doğru bir şey değil. biraz da şunun üstünde dur derim: empati.

              iletişim karşılıklı etkileşimle ortaya çıkar. ben iyiysem diğerleri de iyi oluyor bu haksızlık demişsin. peki sen, seni mutlu edemeyecek, ya da senle güzel vakit geçiremeyecek biriyle sürekli yan yana olmak ister miydin? mutlu olmazdın, konuşmazdın onunla. sonra o da senin şimdi düşündüğünü düşünürdü. iki tarafta birbirine birşeyler verebilmeli. ortak birşeyleri paylaşabilmeli. mesela şu an bana ailenle ilişkilerin nasıl desen, kötü derim. kaç tane gerçek arkadaşın var desen, verebileceğim bir cevap dahi olmaz. fakat ben depresyon hastayım, hayatla bağlarım kopuk denecek kadar zayıf. yani bazı sonuçların benden kaynaklandığının farkındayım. insanlara ve en başta kendime gerekli ilgiyi göster(e)miyorum bununda farkındayım. bence sende benim gibi yap. böylesi hem diğerlerine hem de bana haksızlık etmiş olmuyor. hemde ileride sıkı arkadaşlıklar kurabilmem için bana umut veriyor. şey, ben böyle düşünmeyi seviyorum galiba.
              Sağol gerçekten.Ben kendmi düşündüğümde evet çok pozitif bir cevap veremesemde,sınırdayım kendimi frenleyebiliyorum,kontrol edebiliyorum.Ama ruhum çok sağlıklı değil bence.Hemde kendimi bildim bileli.Kolay sıkılıyorum,belki çok fazla ilgi istiyorum vs.Yaşadığım durumda karşı taraf benden daha da hasta insanlar,o yüzden ben kendimi hep kontrol altında tutarken,karşı tarafın rahat takılması beni çileden çıkarıyor.Gerçekten çok mutsuz ve huzursuzum.Hep bişeyleri bekliyorum ..Haftasonu,tatil,şu,bu..Ama yok bu benim ruhumda.En sevdiğim şeylerden bile zerre kadar keyif almıyorum artık.Ne yapacağımı bilmiyorum.Sürekli ağlıyor,sürekli sinirleniyorum herşeye. :cry: Çok mutsuzum şu an.Bu benim yaşamak istediğim hayat değil. :cry:

              Yorum

              İşleniyor...
              X