Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Değişiyorum...

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Değişiyorum...

    günaydın arkadaşlar.
    uzun süren çalkantılı depresyon dönemlerimden sonra değişim dönemlerimi sizinle paylaşmak istiyorum.
    çocukluğumdan bu yana kendini bir hiç olarak görmüş biri olarak ilk olarak yapmam gereken bunun doğru olup olmadığını öğrenmemdi.ben gerçekten bir hiç miyim?bunun üzerinde çok düşündüm.hayır cevabını aldım çünkü ben yaşıyorum,nefes alabiliyorum,diğer insanlar gibi gülebiliyorum ağlayabiliyorum,düşünebiliyorum...peki o zaman bu hiçlik duygusu nerden çıktı.bu başkalarının bana yakıştırmasıydı,onların gözünde bir hiçtim,belki beni sevmiyorlardı,belki objektif değerlendirmiyorlardı,belki beni kendime düşman yapmak istiyorlardı ben neden bu oyuna geleyim ki...neden onların ekmeğine bal süreyim ki...ben bir kişinin sözleriyle hiç olacaksam özgüvenim hep yerlerde olacaktır demektir çünkü herkesten her zaman güzel şeyler duyamam kendimi kötü sözlere de hazırlamam ve bu sözlere inat dik durmam gerekiyor.ben kendimi bırakırsam kimse beni koruyamaz ve ayakta zorla tutamaz.güçlü olmalıyım.kendimi sevmeliyim.bende diğer insanlar gibiyim ve onların yaşadıkları gibi yaşamayı bende hakediyorum bu zulüm nedennn?bu işkence neden??kendime yaptığım kötülüklerin karşılığında elime ne geçiyor kii...kendime ve insanlara olan nefretim büyüyor sadece...kendimi seveceğim çünkü bunu hakediyorum...çünkü herkes bunu hakediyor.özgüvenimi başkalarının insiyatifine bırakmamalıyım.değiştirebileceklerim benim kontrolümde olmalı.
    ilk zamanlar insanlar bugün çok kötü görünüyorsun dediklerinde hemen moralim bozulurdu ve gerçekten kötü göründüğümü düşünürdüm.sonralarda öğrendim ki başkalarının söyledikleri benimle ilgili düşünceleri beni bu kadar olumsuz etkilememeli.böyle yaparak kendime zarar veririm olumlu şeyler düşünmeliyim kötü görünüyorsun dediklerinde ona göre kötü görünüyorum bu onun düşüncesi herkes aynı şeyi düşünmüyor neden olumsuz şeyleri ayıklayıp inanıyorum ki...hem kötü göründüğüme inanmamın bana ne faydası olacak ki o zaman bana fayda sağlamayan benimle ilgili düşüncelerden uzak durmalıyım...
    ”Bir insanın hayattaki en önemli faaliyeti, ruhuna gereken özeni göstermesidir.”

  • #2
    doğru :arrow: :?: :!:

    Yorum


    • #3
      hayatı başkaları için yaşıyormuşum bu güne kadar...çevremdeki insanların benden bekledikleri hatta beklemedikleri şeyleri bile yapardm.ne yaşayacağıma ne düşüneceğime olaylar karşısında nasıl hareket edeceğime hep arkadaşlarım ve ailem karar veriyordu.beni yönlendirmelerine izin veriyordum çünkü yanlış bir bilinç vardı o zamanlar...ben yanlış düşünüyorum.ben doğru yapamam.doğru düşünemem.onlar benim yerime karar versinler en azından onların onayını alırım düşüncesi vardı.başkalarından da benim için birşeyler yapmalarını istemişim her ne kadar dile getirmesemde.beni hep korumalarını isterdim.her an beni desteklemelerini beklerdim onlar olmadan ben bir hiçtim öyle düşünüyordum.ama anladım kii onların hiçbirşeyine ihtiyacım yokmuş aradığım o cevher benim içimdeymiş...içimdeki gücün farkına vardım.ben istemediğim sürece kimse beni üzemez.demek ki ben beni üzmelerine müsade ediyormuşum müsade ederkende başka bir seçeneğim olmadığını düşünüyorum.ben onların beni üzmelerine müsade etmeliyim...adeta bilinç altıma böyle bir mesaj vermişim ve bana yapılan herşeye boyun eğip,benden tamda istedikleri bekledikleri en kötü şeyi yapmışım hiçbir direniş göstermemişim olması gerekenin üzülmek olduğuna inandırmışım kendimi.artık kimsenin beni üzmesine üzün vermiyorum,ben istemediğim sürece kimse beni üzemiyor.eskisi gibi hemen dolduruşa gelip ağlamıyorum,hayata küfretmiyorum,annemi babamı suçlamıyorum.ALLAH kıl fikir vermiş ve ben bunu kullanamıyormuşum.herkesi olduğu gibi kabul etmeye başladım doğrusuyla yanlışıyla...eskiden olsa sürekli eleştirir,karalamaya çalışırdım beni karaladıkları gibi çünkü olması gerekenin bu olduğuna inanıyordum.''sana davranıldığı gibi davranacaksın''öyle düşünüyordum.bana suçlamalar yapılırdı bende başkalarını suçlardım.bana iftira edilirdi bende başkasına iftira ederdim.bana haksızlık yaparlardı bende başkasına haksızlık yapardım.bunu bana yapanlar ailemdi hayatı bana öğreten ailem ee dolayısıyla hayatın böyle yaşanması gerektiğine inanıyordum,sana ne yapılırsa sende başkasına yapacaksın kuralı vardı.şimdi onu da aştım beni eleştirdiklerinde savunmamı yapabiliyorum,bana haksızlık ettiklerinde onları utandırabiliyorum,bana iftira edildiğinde kendimi koruyabiliyorum.artık bilinçlendim.susmayı bir kenara attım.konuşuyorum ve kendimi koruyabiliyorum
      ”Bir insanın hayattaki en önemli faaliyeti, ruhuna gereken özeni göstermesidir.”

      Yorum


      • #4
        aslında hepimiz için geçerli söylediklerin beyin özgürlüğü.kısıtlanmış öğretilerle hayatımızı yaşamaya çalışıyoruz kurtulmak lazım sevindim adına yaren.(msn de yazamadım dalmışım bi yere)

        Yorum

        İşleniyor...
        X