Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Bendeki sorun nedir?

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Bendeki sorun nedir?

    İyi günler öncelikle bizler için online danışmanlık yaptığınız, sorunlarımızı dinleyip çözüm üretmeye çalıştığınız için teşekkür ederim. ben 19' yaşından üniverste öğrencisiyin benim sorunum aslında çok derinede inmekte olup tam olarak nereden başlayacağımı bilmiyorum,kendi kendimi ifade etmekte çok zorlanıyorum. onun için biraz özetleyerek yazıyorum,öncelikle konuşma ile ilgili bir problemin var kolay kolay kimse ile tam anlamıyla konuşamıyor uzun süreli*muhabbet edemiyorum, her*daim içimde bir huzursuzluk seziyorum bunun nedenide bilmiyorum*şuan sadece bir arkadaşım*var gerçek anlamda konuştuğum onunla sürekli konuşmuyor sadece bir gün içerisinde 1-2 saatlik bir konuşma faslı geçiyor aramızda. onun dışında yakından tanıdığım bir çok kişi var hepsi hakkında gerekli bilgiye sahibim*ama gel gelelim konuşmaya gelince dut yemiş bülbüle dönüyorum. sadece bir kelime*edebiliyorum fazlası çıkmıyor ağzımdan*söylediğim*şeyde*karşı taraftakini konuşturmaya yetiyor.*kısa süreli olsada benim*bu konuşmayla*ilgili kusurumu ört pas ediyorum.ailem ile'de aynı şekilde konuşamıyorum nitekim konuştuğum zaman hep eleştiri alıyorum buda benim moralimin bozulup susmama neden oluyor ailemde bile yakından uzun uzun konuştuğum kimse yok derdimi açabilceğim birisi yok annem bile buna dahildir. sorunun ne oldugunu gercekten bilmiyorum ama böyle gidersede benim için çok kötü olacağını düşünüyorum.
    *
    Hayat hikayem;*16 yaşından beri hep dinleyici olmuşumdur*devamlı*başkaları bişeyler anlatmış ben dinlemişimdir.
    hayatımın altı yıllık bir bölümü sürekli internet kafelerde geçti.Bundan 4 sene önce lise'de ikin bir internet kafeciyle tanıştım onun yanında takılmaya başladım az çok bir bilgisayar bilgisini sahibim normal bir kullanıcı olarak değilde teknik servisini yapacak seviyede burda hem internet kafenin bilgisayarlarını hemde gelen müşterilerinin bilgisayarlarının bakımını yapmaya başladım 4 sene boyunca hep bu internet kafedeydim dışarı*fazla çıkmadım ordaki abim geniş bir hayat bilgisine sahip çok akıllı*ve çok kaliteli bir ticaret adamı*sürekli*onunla diyalogta oldum ama ben*pek söz almadım hep o konuştu ben dinledim gerek başından geçen bir olay olay olsun gerek bize verdiği öhütler olsun hep o şekilde dinleyerek geçtim tabi söylediklerini onalaylayacak birkaç birşeyde söyledim*. orda bir arkadaşım da benimle birlikte*takılıyordu ben ona kendimi ona çok yakın hissediyordum onunla konuşurken çekingen olamıyorum rahat rahat konuşuyorum ama yetmiyor sürekli ataktan olan o arkaşım oluyor ben yine bir dinliyici rolune burünüyorum. bu arkadaşımın evine*rahatlıkça girip çıkıyorum beraber kalıyorum annesi babasını*kendi anne babam gibi görüyorum hatta kendi annemle konuştugumdan daha rahat konuşabiliyorum. uzun lafın kısası internet*kafede müşterilerle olsun patronla olsun arkadaşımla olsun çat pat konuşabiliyorum derken 18 yaşına girdim ve evdekiler günümün çoğunu internette boş çalıştığımı düşünüyordu ama*öyle değil ordan para kazanıyordum yeteri kadar olmasada cep harçlığımı*çıkartıyorumdum da gelde bunu evdekileri anlat dinlemediler kendi bildiklerini öne sürdüler ve bulunduğum şehirde büyük bir alış veriş merekezine(*market)*girdim benle beraber inter kafedeki arkadaşımda beraber geldi tabi ikimizde aynı günde başladık yine beraberdik hiç yabancılık çekmedim yine ikimiz takılıyorduk işim bitince onun yanına gidip muhabbet ederdim onunda işi bitince benim yanıma gelirdi öyle böyle derken 2 ay ortama ısındım yaklaşık bünyesinde 25 çalılşan vardı maketin artık diğerleri ilede konuşabiliyordum fazla muhabbet edemesemde ayak üstü az laflıyorduk. öyle böyle derken orda bir kız bana çok yakın davranmaya başladı bu yakınlık beni mutlu etmişti daha önce hiç bir kıza kendimi bukadar yakın hissetmedim sanırım ondan hoşlanmıştım. ve düşüncelerimi belirttim oda biraz zaman istedi ve daha sonra kabul etti onla takılmaya başladığımda kendime güvenim artmıştı bundan böyle daha fazla konuşabiliyordum insanlarla konuşmaktan çekinmiyor utanmıyor korkmuyordum ama herkesle değil kafe dengi gördüklerimle diğerleri ile konuşamıyordum birebir iletişime giremiyordum zorlanıyordum konuşurken suskunlaşıyorum. ama toplulukta konuşabiliyordum. kız arkdaşımla ilk 1 hafta çok güzel geçti her buluşmamızda konuşayorduk derken bir hafta sonra onun yanındada dut yemiş bülbüle döndüm. bunun için çok konuşup açılmam gerektiğiniği düşündüm vede öyle yaptım aradan 2 ay kadar bir zaman geçtiçok mutluydum ömrümde tattığım ilk mutluluktu bu tabi çünki bende konuşuyordum insanlar benimle konuşmaktan zevk alıyor beni arayıp soruyorlar övgüle yağdırıyorlar. zamanla ordaki bir kaç arkadaşıma kendimi ifade etmeye çalıştım *vede kızla aramdaki durumları anattım busefer dalga geçmeye başladılar bende birşey söyliyemiyordum ve iyici sacma sapan konuşmaya başlamıştımm bunun bnde farkındaydım kendimi kaybettim resmen. söylediklerimi sanki aklımdan değilde*ezbere söylüyordum sürekli düşünür oldum dalgınlaştım*kız arkadşımlada*konuşamadığım için sürekli kavga edip duruduk fazla sürmedi*4 ay sonra ayrıldık* saygı duyulan bir kşilik iken dalga geçilen bir kişilik haline geldim. sonra fark ettimki ordaki insanların çoğu konuşmayı iiyi bilen seven ve hayatındaki herşeyi anlatan iyikötü herbişeyini paylaşan insanlardı ama ben öyle değilim suskun kendi halinde biriydim bununda farkına vardım ve zamanla o ortamdanda çok soğuktum ordanın insanlarıda çok acımasız merhametsiz ve çıkarcılardı buda beni rahatsız edip huzurumu kaçıryordu çok güzel bir işim vardı diğer elemanlarında benim makamında gözü vardı sürekli işi kötülerler şöyle böyle derlerdi ben tamamen sogudum dayanamıyordum çok baskı alıyordum insanlar benden epey uzaklaştılar derken çareyi çıkmakta buldum çıktım bir ay sonra kendimi çok dağıtttımın farkına vardım ve kendime azda olsa çeki düzen verdim daha sonra iyice içime kapandım kimseyle tek kelime etmemeye başladım 3 ay boş bş gezdikten sonra tekrar çıktıgım yere girmek zorunda kaldım bu sefer farklı bir şubesine girdim burda insanlardan hep kaçmaya çalıştım ama hep yakınlaşmak istediler ama olmadı kaçamadım yanıma geldiklernde moralim bozuluyor aptallaşıyordum kimseyle konuşmayıncada aynı derecede aptallaşıyordum iyice bulanılma girdim işimdeki verimim düştüğünü hayata olan bağımın koptuğunun farkına vardım çok aciz ve acınacak bir durumdaydım az konuşan öz konuşan biri iken saçma sapan konuşan biri haline geldim beynim durdu akıldan yana hiç birşey kalmadı öyle ne yaptıgımı bilmeden boş boş yaşıyor düşenemiyor konuşulanı anlayamıyor ve fikir üretemez hale geldim.çok dalgın ve AŞIRI UNUTKAN*Bir hale geldim yaptımğım konuştugum herşeyi*unutuyorum ve ne yaptıgımım farkında olmadan yapıyorudm
    *birde şöyle birşey gündüzleri beynim hep davul gibi oluyor geceleri biraz biraz düzeliyor kendime geliyor gibiyim ve geceleri konuşmaktan zorlanmıyorum anlamakta zorluk çekmiyor,*sıkılmıyor ve güle biliyorum ama gündüzleri aklıma hiç birşey gelmiyor beynim çalışmıyor. yanımda biri oldugunda sussuyorum konuşacak birşey bulamıyor kelam yapamıyorum.* birkaç sefer baş ağrısından doktora başvuyrdum ama bi netice çıkmadı birkaç ilaç verdi ama faydası olmadı citoles adında bir ilaç kullandım ama fayda göremedim. dün piskiyatriye gittim odan ripnex* miydi böyle bir ilaç verdi 15 gün sonra tekrar gel dedi ama sorunumu anladığını sanmıyorum son zamanlar internette yaptıgım araştırmalarda benim şikayetlerimin "sosyal fobi" hastalığına uygun oldugunu düşünüyorum.
    *
    Şunuda söylemek isterimki;akrbalarım hiçbiri ile konuşamıyorum ziyaretlerine gitmiyorm gidince konuşacak birşey bulamıyorum bu yüzden aranan kişi olamıyorum. aslında çok kibar bir dilim var herkesin hayran kaldığı bir şekilde konuşuyorum bunun nedeni ise 2 sene önce bir forum sitesi açmıştım ve 6.000 kişiden oluşan üylerin hertürlü sorunları ile ilgileniyordum hertürlü konu hakkında düşüncelirimi en iyi şekilde aktarıyordum ve sürekli yabancı içerikli forumlardan haber, makele , çevirisi yapıyordum bundan ötürü kelime dağalcığım çok geniş yazmasına yazıyor ama konuşmasına konuşamıyorum. vede en önemli husus ise BİRİYLE 10 dk uzunca konuştuktan sonra açılıyor bülbül gibi ötmeye başlıyorum konuştukça açılıyorum. biraz biraz topluyorum kendimi.
    *
    Benim sorunum Sosyal Fobi mi? yoksa Farklı bir hastalık mı? öğrenmek istiyorum ve nasıl yenebilirim bu sorunu? fobi ise genetik olma olasılığı varmıdır? nitekim aileminde de suskunluk var babam yabancılarla pek konuşmaz küçük abimde aynı derecede büyük abim ise diğerlerine göre biraz daha konuşkandır işinden dolayı olsa gerek fakat kız tarafı çok konuşkandır benim düşüncem genetik birşey olabilir kız anneye çekmiş erkek tarafı ise babaya biz baba'mızın yapısına sahip olabilirmiyiz? öyle ise yine ben bu yapıyı bozmak istiyorun ben suskun bir kişilik olamam diğer insanlardan eksiğim yok fazlam var biliyorum ama bunu kanıtlayamıyorum! düşünün hem grafiker'im hemde bilgisayar bilgisine sahibim aptal olabilirmiyim?
    Susdukça boğuluyorum buna tahamül edemiyorumum?

    Sonuna kadar üşenmeden okuduğunuz için teşekkür ederim.

  • #2
    Söyledikleriniz doğruluk payı var tabi evet nette çok fazla vakit geçirmeninde bir parmağı var bu işte ama şöyle derin bir düşünüp geriye baktığımda nette takılmama sebep olan şeyin bu olacağını düşünüyorum insanlarla geçinemiyorum bu nedenlede yanlızlığı seçmiş olabilirim.
    doktor konusunda birkaç doktora baş vurdum fakat sorunumu anladılar daha doğrusu anladıklarını savunup bir kaç ilaç verdiler ama bu ilaçlarının benim problemine iyi gelceğini düşünmüyorum 2 dk'lık bir dinlemeyle kesin kanaat'e varmalarını biraz sacma buluyorum tamamen dinletmem gerekiyor kendimi.

    Yorum

    İşleniyor...
    X