Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Bütün sorun Ailem:(

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Bütün sorun Ailem:(

    ...........................................
    Last edited by yaren25; 05-05-2010, 11:40 AM.
    ”Bir insanın hayattaki en önemli faaliyeti, ruhuna gereken özeni göstermesidir.”

  • #2
    Kaç yaşındasın ve çalışıyor musun gibi soruların cevaplarını bilmiyorum ama sana söyleyebileceğim tek şey bunların geçeceğini düşünerek umudunu kaybetmemen belki güzel bir işe girersin yada evlenebileceğini ve mutlu olabileceğini düşün ailen böyleyse bu güne kadar değişeceğini sanmıyorum sen bunları kafana takmamaya çalış unutma ruh ve beden sağlığın çok önemli onlar olmasa başka şeylerin de önemi kalmaz...

    Yorum


    • #3
      ...........................................
      Last edited by yaren25; 05-05-2010, 11:41 AM.
      ”Bir insanın hayattaki en önemli faaliyeti, ruhuna gereken özeni göstermesidir.”

      Yorum


      • #4
        Hatanın sende olduğunu mu düşünüyorsun yani?Ailenin seni işe yaramaz bir insan olduğunu söylediğini yazmışsın,bence sende bir sorun yok,imkanın varsa ailenin yanından taşın bence.2-3 kız ev tutarsınız.Ailen de sen uzaklaşınca kıymetini anlar bence.

        Yorum


        • #5
          Gerçekten işe yaramaz biri olduğumu düşünüyorum artık...
          ”Bir insanın hayattaki en önemli faaliyeti, ruhuna gereken özeni göstermesidir.”

          Yorum


          • #6
            Orjinal yazı sahibi: yaren25 View Post
            26 yaşındayım ve bir işimde var. Bunların geçeceğini düşünmüyorum,kendimi işe ayaramaz eksik bir insan olarak görüyorum. Ailemin değişeceğini düşünmüyorumama ben değişseydim onların bana olan davranışlarını değiştirebilirdim belki...
            benim babam hiç manevi destegini görmemişimdir annemse cok fazla üzerime düser babamdan ve annemden bunlardan adam olmaz yapamasın yapmamalısın sözlerini baskalarıyla kıyaslama sözlerini onlar öyle sen niyedeyilsin sözlerini cok duymusumdur annem sugün olmuş kücük cocuga ögütler verir gibi ögüt verir bana karsıdan karsıya dikatli geç gibi bi yerde çalışmak istesem yapamassınki yorulursun senin masa bası iş bulman lazım açlıktan öldünmü bulursun elbet iş gbi söyler işitiyorum e tabi artık bende böyle alıstım ekmek elden su gölden yasamaya özgüvenim yok gibi kısaca takma hiçbişi yaşa istedini akıl ve mantık eşliginde bn yapamıom sen yap

            Yorum


            • #7
              İnsanları olduğu gibi kabul etmek lazım, onlar da öyle deyip eksisi ve artısı ile sevmek lazım.

              Ailemle ne cocukken ne de büyüdüğümde oğlummm deyip sarılmamışlardır. Hep aramızda mesafeler vardır. Kiracılarımızın cocuklarına, onların bisikletlerine, babaları ile diyaloglarına beraber motosikletle birbirlerine sarılıp, baliga gitmelerine cok özenmişimdir. Küçükken tam 3 yaz ağladım bisiklet istiyorum diye, (kesilinceye kadar, soluk alıp veremeyecek kadar ağlardım). Annem kızardı babama bu çocuğa ağlamaktan birşey olacak bir bisiklet alıver derdi. 3 sene sonunda Allah tarafından bir mucize gerçekleşmişti inanılmayacak derecede ucuza neredeyse bedavaya o zamana kadar benim ve çevremdekilerin hiç görmediği muhteşem bir bisikleti babama teklif etmişler o da almıştı. Cocuklugumda piknige bile gitmemişizdir. Cocuklugumda babamla paylaştığım en güzel şeyler 1)işten gelince 1 tane isgara içerdi o sigara içerken kucagina otururdum. maalesef sigarayi 2 sene kadar sonra bıraktı 2)elektrikler kesilince balkonda ailecek çay içmek. ((Haklarını yememek lazım 1 defa teyze oglunun nisanı icin yakınlarda bir ilçeye bir defa da 5-6 yaşlarında iken babamın çalıştığı işyerine baglı adanada deniz kenarına tatile gitmiştik.

              Şimdilerde değişen birşey var mı pek yok. Babamla aynı şehirdeyim, kendi işimi kurdum ihracat yapıyorum. İşimi kurduğum dönemden bu zamana kadar (6 sene) ofisime gelmemiştir. (ofis küçük bir şehir merkezinde) 2 sene önce ofisi satın aldım, hayırlı olsun falan demek icin bile gelmedi. Piyasaya göre de çok iyi kazanıyorum, istediğim bir şey de yok kendisinden. Etrafımdaki kişilere bakıyorum, oğullarıyla cocuklarıyla grur duyarlar yaptıkları 1i 1000 olarak anlatırlar cocuklarının. Bizimkisi gelip hayırlı olsun bile demez.

              Bununla birlikte kendisini (iş yerinde) her hafta en az 1 defa ziyaret etmemi ister, yaşlandığından çocuk gibi ilgi bekler.

              Akıllara kötü bir davranışım falan mı var diye gelebilir. Ne babama ne de çevremize karşı herhangi kötü bir davranışım olmadığı gibi babama ve etrafıma hayırlı bir kişi evlat olmaya çalışırım.

              Yapacak bir şey yok olduğu gibi kabullenmek lazım insanları, artısıyla eksisiyle. Onlarda öyle demeli, değiştirmek imkansız çünkü.

              Yorum

              İşleniyor...
              X