Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Arkadaşlar Lütfen Yardım Edin, Bıktım Böyle Yaşamaktan :(

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Arkadaşlar Lütfen Yardım Edin, Bıktım Böyle Yaşamaktan :(

    Merhaba,
    Arkadaşlar ben 21 yaşındayım ve sosyal fobiliyim, gerçekten sosyal fobili olmak çok can sıkıcı bir şey, bazen insan öyle sıkılıyorki intahar etmek bile istiyebiliyorsunuz. Benim sosyal fobili olmama ailemin baskıcı davranmaları sebeb oldu sanırım. Ben ilk okuldayken birsürü arkadaşım vardı, hiç dışarıdan içeriye girmeyen baya aktif bir çocuktum, derslerimde haliyle çok kötüydü. Derslerimin çok kötü olmasından dolayı annem ben eve gelir gelmez beni eve kapatır ödevlerimi yapmamı ve derslerime çalışmamı isterdi, ödevlerimi yaptığım halde beni dışarı çıkarmaz arkadaşlarımla vakit geçirmemi engellerdi. Yani çocukluğum annem yüzünden hep eve kapanarak geçti, annemin bu davranışları beni içine kapanık, sessiz, arkadaş edinmekte zorlanan, sosyal anlamda birşey bilmeyen bir insan yaptı.Şuan Üniversite 2 'deyim, okuduğum bölüm sayısal alanında en iyi bölümlerden bir tanesi. Artık bir çevre ortam edinip gerçeten üniversite hayatını yaşamak istiyorum :RpS_bored:

    Çoğu zaman konuşurken heycanlanırım, hele kızlarla konuşurken kendimi tam bir aptal gibi hissediyorum.Bazen sebebini bilmiyorum ama içimde aktiflik oluyor, konuşurken içimde bir heves oluyor, esipiri yapıyorum , hiç tanımadığım insanlarla bile bir muhabbet açıp konuşabilme cesaretim olabiliyor. Ama bu çok nadir oluyor, çok tuhaf birşey. Normalde bir sosyal fobilinin bütün özelliklerini taşırken bazı günler çok nadirde olsa içimde bir özgüven doğuyor.Kendimi çirkinde buluyorum:RpS_unsure:

    Babam çok sinirli bir insandır, en ufak bir soruna bile beni azarlar ve aşağılardı. Kendisinin özel yaratıldığını ve mükemmel bir insan olduğunu düşünür, başkasının yanlışlarını asla kabul etmez, ama kendi yanlışlarını görmemezlikten gelir. Benim şuana kadar hiç babamla baba-oğul ilişkim olmadı, hep başkalarının babasını gördüğümde keşke benimde böyle iyi bir babam olsaydı derdim.Emin olun gördüğünüz en sinirli insandan bile daha sinirlidir, daha birçok şey anlatmak isterdim yaşadıklarım hakkında ama burası yeri değil ..
    Last edited by mavikaplan; 02-10-2010, 10:09 PM.
    imza

  • #2
    Bir psikoloğa gitmek isterdim ama ücretler bildiğim kadarıyla çok pahalı öğrenci olarak bunu karşılayamam, psikolog konusunda babamdan yardım isteyemem çünkü sosyal fobili ve sorunlu bir insan damgası yemek istemiyorum.Ayrıca psikoloğa tek başıma gidecek kadar özgüven sahibi bir insan da değilim
    imza

    Yorum


    • #3
      Orjinal yazı sahibi: Robin
      kendini çirkin bulman sosyal fobinin klasik belirtilerinden sadece biri ve konum olarak çok iyi bi yerdesin bence tadını çıkar sonra çok özlersin şunları bunları yapsaydım diye ama iş işten çoktan geçmiş olur
      Bende iş işten geçmeden önce birşeyler yapmak istiyorum. Bunun için böyle bir başlık açıp çözüm arıyorum.
      imza

      Yorum


      • #4
        zamanla umarim bu durumu asarsin... benim ablamda senin gibi bi yasamdan gecmisti

        Yorum


        • #5
          Aşamıyorum arkadaşım işte, aşsam böyle bir başlık açmazdım :S
          imza

          Yorum


          • #6
            bence uzerine git. soyle dusun hatta bunu yazarak da yapabilirsin. diyelimki biriyle muhabbete girdin ve istedgin gibi gitmedi ne olur? aptal durumuna dusersin. diyelimki dustun. ne olur? kötü hissedersin. oldu hissettin ne olur? sadece kötü hissetmiş olursun elbette gecer ölmezsin ve hayatına kaldıgın yerden devam edersin. bu sekilde calısmalar yaparak korktugun seylerin sana ne hissettirecegini, hislerin gecici oldugunu ve sonunda aslında o kadar korkulacak seyler olmadıgını görebilirsin. ( iyi hissetmek kitabından bir yontem)
            I'm "CrAZy" but you like it....! :RpS_cool:

            Yorum


            • #7
              bende çok aktif değildim ama aktifdim diyebilirim. beni hep bu hale annem getirmiştir halada dewam ediyor ısrarla..
              çok baskı yaptı yıldırdı çok dayak yemişimdir ki öle böle değil.. birde ilokokulda bi öğretmenim vardı oda korkuturdu beni.. o da döverdi.. şimdi 29 yaşına geldim hayatla bi bağım yok internette facebookta takılıyorum sürekli arkadaş bulmaya çalışıyorum milletin listesine bakıyorum 300 ler 400 ler 1000 ler liste full arkadaş.. bizdede ancak kendi tanıdıklarımız akrabalarımız işde kurstan falan eski arkadaşlar.. millet yaşıyor, çalışıyor, sevgili, arkadaş buluyor eğleniyor diye içime sıkıntı verip kendi kendimi yiyorum akşama kadar.. dışarı adım atsam işe girmeye korkacam. bi yerde birşey yapsam düşürecem yapamayacam millet bana gülcek gibi şeyler var,, arabam olsun çok istiyorum teyzemin torunu ve onun halasının oğlu.. hemen hemen beraber büyüdük onlarla ikisinden de büyüğüm ben.. yeri geldiğinde abi diyolardı teyzemin torunu hala diyor, ama ikisininde arabası var.. biri evlendi birinin sevgilisi var benim ise hiç birşeyim.. arabayla geliyolar bazen gurur yapıyorum yanlarına pek sokulmuyorum.. dışarda araba süren işe giden arkadaşlarıyla gezen insanları görünce '' ben yapamam benim hiç olmayacak diyorum'' içimden.. olmayacakda...

              Yorum


              • #8
                seni iyi anlıyorum bende benzer şeyleri yaşadım ama ben bu durumdan kurtulmayı başardım ailemi model almıyorum onların yaptıklarını kimseye yapmıyorum insanlarla iletişimimde dikkat ediyorum.sosyal faailyetlere katılmalısın dans kursları falan işe yarayabilir insanlardan kaçmadan bunu çözebilirsin bence

                Yorum


                • #9
                  Benim gibi birçok insan varmış.Özgüven ve arkadaş edinememe olayları bende de var.Sosyal Anksiyete teşhisi konuldu banada.Kullandığın bir ilaç varmı onu sormak istiyorum?

                  Yorum


                  • #10
                    Orjinal yazı sahibi: babyface06 View Post
                    bende çok aktif değildim ama aktifdim diyebilirim. beni hep bu hale annem getirmiştir halada dewam ediyor ısrarla..
                    çok baskı yaptı yıldırdı çok dayak yemişimdir ki öle böle değil.. birde ilokokulda bi öğretmenim vardı oda korkuturdu beni.. o da döverdi.. şimdi 29 yaşına geldim hayatla bi bağım yok internette facebookta takılıyorum sürekli arkadaş bulmaya çalışıyorum milletin listesine bakıyorum 300 ler 400 ler 1000 ler liste full arkadaş.. bizdede ancak kendi tanıdıklarımız akrabalarımız işde kurstan falan eski arkadaşlar.. millet yaşıyor, çalışıyor, sevgili, arkadaş buluyor eğleniyor diye içime sıkıntı verip kendi kendimi yiyorum akşama kadar.. dışarı adım atsam işe girmeye korkacam. bi yerde birşey yapsam düşürecem yapamayacam millet bana gülcek gibi şeyler var,, arabam olsun çok istiyorum teyzemin torunu ve onun halasının oğlu.. hemen hemen beraber büyüdük onlarla ikisinden de büyüğüm ben.. yeri geldiğinde abi diyolardı teyzemin torunu hala diyor, ama ikisininde arabası var.. biri evlendi birinin sevgilisi var benim ise hiç birşeyim.. arabayla geliyolar bazen gurur yapıyorum yanlarına pek sokulmuyorum.. dışarda araba süren işe giden arkadaşlarıyla gezen insanları görünce '' ben yapamam benim hiç olmayacak diyorum'' içimden.. olmayacakda...
                    Seni çok iyi anlıyorum, yaşadıklarını bende senin gibi bir sf 'li olarak çok iyi tahmin ediyorum. Sosyal fobi çok berbat birşey gerçekten, kanser olsan doktor sana 3 aylık ömrün kaldı dese artık umudunu kesersin ama sosyal fobi hiçbir hastalığa benzemiyor, bazen umudun oluyor bazen olmuyor. Bazen sanki SF 'yi yenmişsin gibi hissediyorsun, birden bir olay oluyor bu sefer SF en sancılı biçimiyle kırbacını vuruyor ve hayatın tekrar alt üst oluyor. Yalnızlığın o soluk ve titreten nefesini nerdeyse damarlarında hissediyorsun, o anda yok olup gitmek istiyorsun ama olmuyor olmuyor olmuyor. Hayat seni bir türlü bırakmak istemiyor, insanın başına gelebilecek en kötü hastalıktan birisi. Allah sana, bana ve tüm SF li arkadaşlarıma yardım etsin:RpS_sad:

                    Orjinal yazı sahibi: iyi_beslen_iyi_yasa
                    devlet hastanesinde bir psikologa git en azından ciddi bir problemmi değilmi öğrenmiş olursun. sf teşhisini kendinmi koymuşsun anladıgım kadarı ile git ve öğren.baban cok sinirli ise annenle gitmeyiı dene yada teyze dayı kuzen vs kendini yakın hissettiğin biriyle git ve konus.en azından ben senin yerinde olsam öyle yapardım.
                    Evet bir SF linin bütün özelliklerini taşıyorum, bir uzman tarafından SF li teşhisi konulmadı bana, internette sosyal fobi belirtilerini ve yaşadıkları durumları epey bir okudum, ve benim yaşadıklarımla birebir örtüştüğü için bir sosyal fobiliyim.

                    Orjinal yazı sahibi: osqejik View Post
                    seni iyi anlıyorum bende benzer şeyleri yaşadım ama ben bu durumdan kurtulmayı başardım ailemi model almıyorum onların yaptıklarını kimseye yapmıyorum insanlarla iletişimimde dikkat ediyorum.sosyal faailyetlere katılmalısın dans kursları falan işe yarayabilir insanlardan kaçmadan bunu çözebilirsin bence
                    Dans kursu sosyal fobi hastası için bir gökdelenin tepesinden atlamak gibi birşey sanırım :RpS_rolleyes:. Dans kursu gibi aşırı sosyal beceri isteyen bir aktivitede alay konusu olmam benim için intahar gibi birşey olur sanırım. Ama haklısın bunu insanlardan kaçmayarak yapmalıyım, çünkü insanlardan kaçınca daha çok içime kapanıyorum, sessizleşiyorum...

                    Orjinal yazı sahibi: calypso View Post
                    bence uzerine git. soyle dusun hatta bunu yazarak da yapabilirsin. diyelimki biriyle muhabbete girdin ve istedgin gibi gitmedi ne olur? aptal durumuna dusersin. diyelimki dustun. ne olur? kötü hissedersin. oldu hissettin ne olur? sadece kötü hissetmiş olursun elbette gecer ölmezsin ve hayatına kaldıgın yerden devam edersin. bu sekilde calısmalar yaparak korktugun seylerin sana ne hissettirecegini, hislerin gecici oldugunu ve sonunda aslında o kadar korkulacak seyler olmadıgını görebilirsin. ( iyi hissetmek kitabından bir yontem)
                    Hocam yazdıklarınız gerçekten içimi çok ferahlattı. Arkadaşlar başka bir önerisi olan varmı, özellikle SF li olupta SF 'den kurtulmuş olanlar ne yaptılar, ne gibi destek ve yardım aldılar. Yazarlarsa çok sevinirim.
                    Last edited by mavikaplan; 03-10-2010, 10:31 PM.
                    imza

                    Yorum


                    • #11
                      Orjinal yazı sahibi: Anorexia View Post
                      Benim gibi birçok insan varmış.Özgüven ve arkadaş edinememe olayları bende de var.Sosyal Anksiyete teşhisi konuldu banada.Kullandığın bir ilaç varmı onu sormak istiyorum?
                      Sorunum için bir uzmana başvurmadığım için herhangi bir ilaç kullanmıyorum.
                      Last edited by mavikaplan; 03-10-2010, 10:32 PM.
                      imza

                      Yorum


                      • #12
                        Slm kardeşim

                        Orjinal yazı sahibi: mavikaplan View Post
                        Bir psikoloğa gitmek isterdim ama ücretler bildiğim kadarıyla çok pahalı öğrenci olarak bunu karşılayamam, psikolog konusunda babamdan yardım isteyemem çünkü sosyal fobili ve sorunlu bir insan damgası yemek istemiyorum.Ayrıca psikoloğa tek başıma gidecek kadar özgüven sahibi bir insan da değilim
                        nasıl başlasam sözlerime bilemiyorum ama öncelikle geçmiş olsun diliyorum ve diyorumki bigün mutlaka tüm cesaretini toplayıp devlet hastanesinde görev yapan bi psikiyatriye gidebilirsin inan bana göreceksin bak işe yarayacak ya olmadı votka iç biraz sodayla karıştırıp kokmasın diye yani) cesaret versin diye yanlış anlama yada söyliyeceklerini bi kağıda yaz ve dr istedini anlat inan bana çok iyi olacaksın çünki çare dr gitmekte ayrıca sosyal fobi oldunu kimsenin bilmesine hiç gerek yok anksiyete bozukluğu dersin soranlara yada hiç bişey dr teşisine sf yazmaz zaten tedawiye başladığın an ise bana inan yeniden dünyaya geldim diyeceksin niye daha önceden gitmedim diyeceksin geç klamış sayılmazsın gençsin ve meslek sahibi olacaksın ne güzel ben çok geç farkettim 34 yaşında (( çoktan ewlenmiş ve çocuk sahibi olmuşken ama şimdi okadar iyimki hayat güzzelmiş bee diyorum hala ilaç kullanıyorum ve faydasını hemen gördüm kçib hayt çok güzel başka bugün yok......

                        Yorum


                        • #13
                          Orjinal yazı sahibi: mavikaplan View Post
                          Seni çok iyi anlıyorum, yaşadıklarını bende senin gibi bir sf 'li olarak çok iyi tahmin ediyorum. Sosyal fobi çok berbat birşey gerçekten, kanser olsan doktor sana 3 aylık ömrün kaldı dese artık umudunu kesersin ama sosyal fobi hiçbir hastalığa benzemiyor, bazen umudun oluyor bazen olmuyor. Bazen sanki SF 'yi yenmişsin gibi hissediyorsun, birden bir olay oluyor bu sefer SF en sancılı biçimiyle kırbacını vuruyor ve hayatın tekrar alt üst oluyor. Yalnızlığın o soluk ve titreten nefesini nerdeyse damarlarında hissediyorsun, o anda yok olup gitmek istiyorsun ama olmuyor olmuyor olmuyor. Hayat seni bir türlü bırakmak istemiyor, insanın başına gelebilecek en kötü hastalıktan birisi. Allah sana, bana ve tüm SF li arkadaşlarıma yardım etsin:RpS_sad:
                          :RpS_sad: aminn.. :RpS_sad:

                          Yorum


                          • #14
                            Mavikaplan kendimi gördüm anlattıklarında,aynı ailelere ve geçmişe sahibiz harfi harfine,bende sosyal fobi tanı olarak var mı bilmiyorum ama topluluk içerisinde asla rahat değilimdir,hep diken üstü hissederim,üniye gelene kadar da rahatlıkla asosyal olduğumu söyleyebilirim hala sosyal fobi belirtilerinin bazılarını taşıyorum ama büyük ölçüde yendim diyebilirim,eskiye göre çok büyük ilerleme kaydettim üniye girdikten sonra,şu an son sınıftayım.

                            Sana tavsiyem girebbildiğin kadar sosyal ortama katıl,ders bittikten sonra falan mutlaka konuştuğun arkadaşların bi yerlere takılıyodur peşlerine takıl,ders aralarında oturun bişeyler için kısacası kaçma insanlardan,konuşurken de havadan sudan konuşacak bişeyler bul,en azından genel kültürün olsun kitap-müzik-film üçgeninde konuşacak bişeyler bul mal gibi oturma,en önemlisi de rol yapmaya alış, sen içinde aslında sıkılırken karşında ki gülmeni cevap vermeni faalan bekliyor haliyle.

                            Yani kendini zorlamadan olmaz,duygularına göre değil düşüncelerine göre hareket et,mesela ben ilk senemde bi derse geç kalayım hayatta giremezdim,şimdi geç kaldığımda aynı sıkıntıyı gene yaşıyorum belki ama cesaret edip giriyorum,bana inan ki bu tip hareketler zamanla insanda bir özgüven oluşturuyor.

                            Şuan da ise en az 70-80 kişinin olduğu amfi de bile hocaya rahatlıkla soru sorabiliyorum,normal öğrencilerin bile biçoğu anlamadığı bi yer olunca soramaz,fazla da konuşkan bi yapım olmadığından millet asosyal değilde enazından "cool" olduğumu düşünüyor,en azından gelen geribildirimler bu yönde,çok samimi dostlarım haricinde de milletle iletişimim "meraba-meraba".

                            Ha bu tip hareketlerin olmazsa,"pısarsan" da malesef ezik ya da mal damgası yiyorsun,bu da durumunu daha da kötüleştiriyor.

                            Yazı biraz bilişsel psikoterapi tadında oldu ama forumda benim yaşadıklarıma bu kadar yakın başka bir yazı daha görmedim o yüzden başımdan geçenleri biraz detaylandırarak anlatmak istedim umarım faydası olur.

                            Yorum


                            • #15
                              Öncelikle aramıza hoşgeldin mavikaplan. Burda senin gibi olan aynı düşünceleri paylaşan o kadar çok kişi varki, eminim zaman içinde fikir alışverişi yaparak, doktor kontrollerinide aksatmadan bazı şeyleri aşacağına inanıyorum. Çok geçmiş olsun..
                              Evli ve mutlu,çocuklu....sigpic

                              Yorum

                              İşleniyor...
                              X