Duyuru

Collapse
No announcement yet.

galiba intihardan başka çarem kalmadı

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Buğra
    replied
    Bak, sana şu kadar söyleyeyim: Eğer ölürsen, haberinin bile olmadığı ve hayatın sana getireceği bütün güzelliklerden mahrum kalacaksın.

    Adamın birini bir aslan kovalıyormuş, yakaladığı yerde adamı yiyecek. Adam kaçarken uçuruma düşmüş ve tam aşağı düşecekken bir ağacın dalında takılı kalmış. Aslan yukarıdan bakıp ağaca ulaşmaya çalışıyomuş. Aşağısında ise yüzlerce metre uçurum varmış. Yani adam için ölüm muhakkak. Ya aslana yem olacak, ya da yüzlerce metreden düşüp ölüsü akbabalara...

    Adam bir anda dalına takıldığı ağaçtaki eriği fark etmiş. Ve gülümseyerek eriği alıp yemeye başlamış ve kendi kendine söylenmiş. "Ulan biraz sonra öleceğim ama erik de suluymuş ha..."

    Olay budur... Herkes zor şeyler yaşıyor ve kimse istediği yerde değil. Fakat ölüm ap ayrı bir şeydir ve bana göre hayatın sana vereceği güzellikleri daha görmeden red etmektir.

    Leave a comment:


  • Blaszczykowski
    replied
    Orjinal yazı sahibi: judeokretien
    çare çok var taşın altından bile çıkarırız sen ölüm saçmalıklarını geç yeterki
    bu kadar hata yapan adama bir çare olduğunu sanmıyorum. ölmeyi hakediyorum.

    Leave a comment:


  • Blaszczykowski
    replied
    bitmişadam

    malesef hayattayım hala. ama bir kaç günüm kaldı. senin durumuna da üzüldüm abi herkesin bir derdi var malesef. ne güzel senin hala yaşaman için nedenlerin var demekki. umutlusun ilerde
    iyi şeylerin olacağından ama bende o umut yok işte. çünkü şu an tarif edilemez bir haldeyim. içimdeki sıkıntıyı fiziksel olarak hissedebiliyorum.

    abi sen 31 yaşındasın benim yaşımda olmak için her şeyi veririm diyorsun. bende 14 yaşında olmak için her şeyi verirdim. 50 yaşındaki insanda 31 yaşında olmak
    için derdi. burada önemli olan psikolojik durumun bence. içinde yaşamak için bir nedenin yoksa kaç yaşında olursan ol önemli değil. ben 50 yaşında olayım
    ama şu an ki halimden kurtulayım, razıyım. eğer insanın içimnde yaşama sevinci olursa, hedefleride olur. kaç yaşında olursa olsun önemli şeyler başarabilir.


    Riera

    sıfırdan yeni bir yaşam derken ne yapmalıyım mesela?

    Leave a comment:


  • Blaszczykowski
    replied
    ilgilenip mesaj atan herkese teşekkür ederim.


    Olric

    evet dostum belki fiziksel olarak sağlamım ama iç dünyam yıkıldıktan sonra fiziksel durumun pek önemi kalmıyor.
    o filmdeki insan ben olsaydım belki bunun tam tersini söylerdim. o durumda olmadan bu yorumu yapmak ne kadar doğru
    bilmiyorum. ama diğer insanların kusurlarına bakarak şükretmek bana yanlış bir mantık gibi geliyor. onlarda olmayan
    özellikler bende var diye sevinemem. bu davranış onlara saygısızlık olur bence. ben şu an sadece kendi durumuma
    bakıyorum ve iyi bir durumda olmadığımı görüyorum. her geçen gün daha kötüye gittiğimin farkına varıyorum.
    her gün intiharı düşünerek yaşamak zor. bu psikolojide yaşamakla, ölüm arasında bir fark yok.

    benim durumum ciddi. keşke numara yapsaydım. çok kez intiharı düşündüm ama ilk kez bu kadar fazla düşündüm. ölürsem ne olur, ölmessem ne olur
    diye uzun uzun düşündüm. bu kadar düşündükten sonra vazgeçmek korkaklık olur. bu sefer kararımdan dönmücem. 22 yaşında öleceğimi bilmek
    bana acı veriyor ama bu kadar fazla hatanın bedeli de ölüm olmalı. hatalarıma rağmen yüzsüz bir şekilde yaşamak istemiyorum. hata yapmadan
    başarılı olamassın sözüyle yaşadım belki bugüne kadar ama ben hep aynı hataları yaptım. ve hiçbirinden ders almadım. nasıl bir
    psikolojiye bürünmüşsem bir türlü istediklerimi gerçekleştirmek için girişimde bulunamadım. hatalarımı telagi etmek için bir çaba sarf etmedim.
    içimdeki düşünceleri bir türlü dışarıya aktaramadım. beynimde çok düşünce, çok hedef var ama dışarıya aktaramadıktan sonra onların bir
    önemi yok. üzerimde ölü toprağı var sanki. bir türlü toparlayamadım kendimi.

    katılıyorum dostum tüm sorunlarım kendimi eve hapsetmem oldu. 2 tane uğraştığım spor vardı, ikisini de bıraktım.
    ikisinde de büyük hedeflerim vardı ama yarı yolda bıraktım. her işimi yarım bıraktığım gibi... çabuk pes eden bir yapım var.
    ders çalışmaya başlıyorum 1 hafta sonra bırakıyorum. ama nedenini bilmiyorum. kendimi kontrol edemiyorum. ama tembellikten değil,
    buna emin olun. beynimle alakalı olduğunu düşünüyorum.

    dışarı çıkmamamın nedeni kimseyi benden üstün gördüğümden değil dostum. insanların davranışlarından soğuduğumdan desem doğru olur galiba.
    tanıştığım çoğu insan çok çıkarcı oldu. bilmiyorum bana mı denk geliyor hep bunlar. belki de bu ülkenin çoğu böyle olduğu içindir. 2 kız
    tavlamak için şekilden şekile giren insanlar, ortamlarda kendini ispatlamak için garip hareketlerde bulunan insanlar, yapmacık insanlar,
    kendi üstünlüğünü kabul ettirmek için sudan sebelerden kavga çıkartan insanlar vs... beni dışarıdan soğuttu. insanlarla muhattap olmak iste
    mememin en önemli nedenleri bunlar. daha da uzatabilirim bunları. bu ülkede bu insanlardan çok var. nereye gitsen karşına çıkarlar.
    onlar için kendini eve hapsedip bu duruma gelmen daha mı mantıklı dediğinizi duyar gibiyim. evet onlar gibi yapmacık davranıp, çıkar
    ilişkisine dayalı arkadaşlıklar edinebilirdim. belki bunu yapmam benim için daha iyi olabilirdi. en azından kendimi eve hapsetmeyip, sürekli
    bir şeyleri sorgulayıp beynimi kemirmezdim. hatalarımı düşünüp ağlayıp durmazdım. mutlu olduğum dakikalar daha çoğalabilirdi ama ben böyle
    bir insan olamam. olamadığım için zaten bu haldeyim. umursamaz, yüzsüz olmayı becerebilseydim büyük ihtimalle mutluydum. zaten o türlü
    insanlarla konuşurken bile gerilirken benim öyle olmam imkansızdı. o türlü insanlardan nefret ediyorum. elimde olsa hepsini yok ederdim.
    elimde olsa bu dünyayı yok ederdim. sadece hayvanlar için yapardım bunu. her gün işkencelerle ölen milyonlarca hayvan için... sırf
    bunun için be yaşamak istemiyorum. onlar bu şekilde ölürken ben neden mutlu olmaya çalışayım ki? bu dünya düzeni bana göre değil galiba.
    en iyisi kendimi daha fazla yıpratmadan gitmek.

    tebrik ederim dostum. inşallah istediğin bölümü de kazanırsın ben bu psikolojiyle tekrar hazırlanabileceğimi hiç sanmıyorum. hem hazırlanmam
    için önce aileme gerçeği söylemem gerekir. ama bunu yapamam. akrabalarım dahil tanıdıklarımız benim sınavı kazandığımı biliyor. kendimi ve ailemi komik bir duruma sok
    mak istemiyorum. hem de gerçeği söylediğimde ailemin suratındaki o üzüntüyü görmek bana acı verir. onun yerine ölmek daha mantıklı. o zaman
    belki daha çok üzülecekler, biliyorum. ama elimden başka bir şey gelmiyor. kendimi nedense mecbur hissediyorum. belki çok büyütüyorum.
    ama benim yapım böyle. daha kötü durumlar gelseydi başıma o zamanda belki bu kadar üzülecektim. şu anda daha ne kadar çökebilirim ki diye
    düşünüyorum. stresten kalp çarpıntısı başladı, şaka değil. zaten intihar etmesem bile bu stres bana büyük ihtimalle kötü hastalıklar kazandırmıştır. yaşasam
    bile bu günlerde kazandığım şeyler ilerde benim karşıma her zaman çıkacaktır. psikolojik olanları da, fiziksel olanları da. bu yüzden ölmem daha mantıklı
    galiba.

    omen

    sadece üniversite olayından değil omen. en önemli nedeni son 5 6 senedir depresif bir halde yaşamam. bir türlü çıkamadım şu ruh halimden
    zaten bu halimden dolayı ders çalışamadım, üniversiteyi kazanamadım. neden böyle oldum bilmiyorum. ama en büyük suç benim. kendimi
    bu durumdan kurtaracak bir şeyler yapmam gerekiyordu, ama çabalamadım bunun için. aynı tas aynı hamam devam ettim. hatalarımdan ders
    alabilseydim belki de çok başarılı olacaktım. zaten her zaman çok hata yapıpta, hatalarından ders alanlar başarılı olmuşlardır.
    dünyanın en önemli adamları bunu hep üstüne basa basa söyler. einstein ın bir sözü de var bununla ilgili. benim
    yapamadığım şey hatalarımdan ders almaktı. hatalarımdan ders almadığımı görünce kahrolıyorum.
    nasıl bu kadar çok salaklık yaptım diye kendime kızıp duruyorum. bundan sonra hayata bağlanmam zor.

    evet intihar edince daha çok üzülecekler haklısın. ama benim bu duruma gelmemde onların payı büyük. onların tercihleri sonucu bir yere
    kadar geldim. onların benim için yaptıkları hataları telafi etmek istedim ama olmadı. sadece tek bir hareketleri beni kurtarabilirdi.
    sadece kararıma saygı duyup düz lisesine gönderselerdi, bu durumda olmuyacağıma emindim. çünkü o zaman çok gülen, eğlenceli biriydim.
    ne olduysa gittiğim o liseden sonra oldu. herkes hata yapabilir bunun için de onlara çok fazla kızamıyorum. tek kızdığım umursamaz olmaları.
    özellikle babamın. her şeye rağmen annemi gene çok seviyorum, babam için bunu söyleyemem. ama ölmeyi çok istiyorum. annemin üzüleceğini
    bilsem bile bunu yapmak istiyorum. bu bencillikse o zaman bencilim. iş bulmam için önce gerçeği söylemem lazım onlara. ama dediğim gibi
    bunu yapmak istemiyorum. yoksa çalışmak benim için sorun değil. heralde ölmekten daha kolaydır bir işe girip çalışmak. ama gemileri yaktım
    artık.

    Problemm

    bende öyle düşünüyorum. intihar çözüm değildir. ama yaşamam da bundan sonra çözüm olamaz benim için. bunun orta yolu da yok. ya fiziksel olarak ölücem.
    ya da ölü bir şekilde yaşayacam. ikisi arasında bir fark yok.
    poziztif düşünmeye çalışıyorum ama hep geçmişim geliyor aklıma. bir de şu söz geliyor; Yarınlar hep güzel olacak denir. Oysa bugünler, dünün yarınları değil midir?
    hep plan yaptım ama eyleme dökemedim. kendimi yalnız, güçsüz hissediyorum. kendimi mutlu edecek uğraşlarım vardı ama artık onlardan da uzaklaştım.
    nasıl bir psikolojiye girmişsem her şeyden koptum. belki de sürekli düşünmem beni bu hale soktu. düşünceleri çıkarıp atamadım beynimden.

    semiyen

    evet, haklısın. bende en az çok kez düşündüm intiharı ama sadece bir kere denedim. onda da başarılı olamadım. kendi canına kıymak zordur.
    ani ölümden çok farklıdır intihar. şu an bunu yaşıyorum. kendimi öldüreceğimi düşündükçe garip bir psikolojiye bürünüyorum. tarif edilemez.
    ama çaresizim, güçsüzüm. en azından intihar ederken güçlü olmak istiyorum. bari bunda güçlü olayım. bir kere güçlü olmaya ihtiyacım var.
    dediğin o iyi gelişmeler bana hiç uğramadı. düşünüyorum aklıma gelmiyor bir şey. bugüne kadar intihar etmediysem o "gelişmeleri" bekledim, ama bir gelişme olmadı.
    daha ne kadar beklemem gerekir bilmiyorum. 5 senedir bekliyorum. bir 5 sene daha beklersem tımarhanede bulabilirim kendimi.
    katılıyorum insan çok güçlü bir varlıktır ama insanı güçlüzleştiren yaşadıklarıdır. aynı şekilde güçlendiren de yaşadıklarıdır. bazılarını
    güçlü yapar hayat, bazılarını güçsüz. bize sormaz kimse. sakat doğan insanlar hayata güçsüz başlarlar. bazıları ise doğuştan milyarder olarak
    başlar hayata. bazılarına o dediğin "gelişmeler" uğrarken, bazılarına hiçbir şey uğramaz. adalet yok bu dünyada.

    senin durumunu bilemem, anlatırsan dinlerim ama. herkesin derdi kendine daha büyük gelir. benim dert olarak gördüklerim senin için basit olabilir.
    senin dertlerin de benim için... insan yaşamadan bilemez, hangi dert daha büyük. banada bazı insanların dert olarak gördükleri çok basit gelir.
    ama dediğim gibi herkesin dert kıstası farklıdır. ben çok kırılgan bir yapıda olduğum için bu yaşadıklarımdan dolayı çok yıprandım. beli daha
    ağır dertlerle uğraşsaydım daha erken hayatıma son vermiştim. herkesin güçlü olduğu tarafları farklıdır. benimde güçlü olduğum yönlerim var.
    ama o güçlü yönlerim beni bu durumdan kurtarmaya yetmedi.

    haklısın canlılar nelerle mücadele ediyor. hayvan olarak gelseydim o zaman gerçek sıkınıtyı görürdüm galiba. biz aslında hiçbir şey yaşamıyoruz
    onların yaşadıklarının yanında. hep insanların sorunlarından bahsediyoruz ama asıl sorun onlarda. ben acizim ama intihar edeceğim için değil.
    dünyada her gün yapılan hayvan katliamlarına sessiz kalıp yaşadığım için. asıl acizlik bu. hayatta kalıp savaşmak isterim ama kendimden çok
    o hayvanlar için yaparım bunu.
    ben işin o boyutunda değilim. ben her zaman iyi niyetli olarak yaşamaya çalıştım ama sadece intihar ettiğim için gideceksem cehenneme yanmaya razıyım.
    2 3 sene önce çok namaz kılıp dua ettim ama bir işe yaramadı. Allah yakarışlarımla ilgilenmedi. galiba cehennemde ilgilenecek. bunada razıyım.
    Last edited by Blaszczykowski; 28-10-2012, 11:39 PM.

    Leave a comment:


  • Riera
    replied
    İntihardansa belki sıfırdan yeni bir yaşam veya doğal yaşam gibi alternatifler olabilir aslında hem örnek olmuş olursun senin gibi çıkmaza giren insanlara.

    Leave a comment:


  • bitmişadam
    replied
    eğer hayattaysan bu yazdıklarımı iyi oku 22 aşındaymışsın ben şuan 22 yaşında olsam herşeyimi verirdim ama herşeyim de kalmadı kaybettim gitti. şuan kaldıramaz bir borcun altındayım ve gün geçtikçe o borç beni bitiriyor ama ben her seferinde erteliyorum birşekilde sıkıntı desen sevgiğim kızlar bir bir ellerimin arasından aktı gitti nedenmi param yok arkadaş borsada bitirdim hayatımı bitti sonum bile yok bende düşündüm intiharı ama yaşıyorum emin ol yaşayacağım rezilde olacağım ama yaşayacağım bu ceza benim suçlu benim bu sıkıntıları çekmem lazımki ilerde borcum biterse düzgün bir insan olayım
    dersimi çoktan aldım fakat düştünmü kalkamazsın kalırsın sonra sürünürsün ama hayat bu herşey olabilir neden olmasın
    paran olmadımı hayel bile kuramıyorsun emin ol kuramıyorsun çünkü herşey yanından akıp gidiyor sen 22 yaşındasın bak benim dünya kadar borcum var o yüzden değer biçemiyorum yaşına ama emin ol kolumu verirdim senin yaşında olmak için ciddiyim 31 yaşındayım ayda 200 tl ile geçinmek zorunda kaldım hala diyorum hiçbişey olmasada hala ama arkadaş 22 yaşındasın sadece gayret et gerisi gelir

    Leave a comment:


  • semiyen
    replied
    cogu ınsan belkıde tamamı bır dönem hayatında cok caresız kaldıgında ıntıharı aklına getırmıstır yanı ama bunun cok azı gerceklestırmıstır ıntıhar etmek cok caresız oldugunu gösterır daha dogrusu o battıgın psıkolojıden sıyrılamadıgını gösterır ama sunu unutma hıc bır zaman bu durum ebedı olmaz hayatında öyle gelısmeler olurkı bırden butun dengen duzenın degısır sana gereklı olan ufak bır farklılık kıpırtı ınan senı tesellı etmek ıcın yazmıyorum ınsan cok guclu bır varlıktır tıkandıgı yerde gucunun bıttıgını dusundugu yerde dahada guclenmelı buna mecbursun ya senı bıtırecek zayıflıgın yada sen guclenıp hayatın zorlugunu zayıflatacaksın ıkısınden bırını secmek zorundasın hayat dogustan ölume kadar mucadele demek bunun ıcınde mutluluk var aşk var dert var acı var sefa var cefa var ölum var hepsını tadıyoruz buna mecburuz ne kadar acı cekersen okadar acıya kıfayetsız kalıyorsun hayat yasanmaya degermı degmez belkı ama o degmeyen noktlarda bazı özel sebeblerden onların degerıyle degerlenıyor malesef her zaman ıstedıklerın olmuyor senın beklentılerınle hayatın getırdıklerı cok farklı oluyor ama sana getırdıklerıyle mutlu olmaya bakıcaksın sen hala ölumumu dusunuyorsun yanı kacıyorsun neden sana verılen ömur kaldarıyla savasmıyorsun sakın bana sen benım yerımde olsan ne yapardın deme aslında belkıde sen benım yerımde olsan sımdıye kadar coktan ıntıhar etmıstın senın yasadkların benım yasadıklarımın yanında belkıde devede kulak degıldır ama ben mucadele verıcem mutsuzluga ınad mutlu olmaya calısıcam o benı cok kere yendı ama bende elımden geldıgı kadar yenmeye calısıcam ne durumlarda acı ceken ınsanlar var onları gördukce halıme şükredıyorum sen bu yazdıklarınla mucadele eden tek kısımısın kaınatta bır tek bu sıkıntıları ceken senmısınkı cok caresı bır derdın var gıbı ıntıharı dusunuyorsun mıllet nelerle mucadele edıyor yınede ınatla yasamaya devam edıyor bugunlerının gececegını unutma 3.5 sıkıntı görmeyle ıntıhar edılırmı bukadar acızmısın eger yolun basında bukadar acız oldugunu dusunuyorsan gelecek olanlara nasıl dayanacaksın sımdıden ıntıhar et kurtul bakalım bır sonrakı hayatına hazırmısın hazırlıgın varmı ıananclarını bılmıyorum ama benım ınancıma göre cıkacagın huzur burdan daha çetın tercıh senın

    Leave a comment:


  • Olric
    replied
    Siyanür demek...İçimdeki denizdeki filmin başrolünde oynayan adam kullanmıştı bunu...Ama o tetraplejik hastaydı dostum...Ne olursa olsun hala nefes alabiliyorsun ve hala tüm sağlık sistemlerin çalışıyor değil mi? Tıbbi manada diyorum...Psikolojik manada ise evet çok zor durumdasın belki,farkındayım...İşin dini boyutu en önemlisi zaten...İntihar ettiğin an gideceğin yer belli,müslümansan zaten nasıl bir çelişkide olduğunun farkındayım...

    Aslında burada intihar başlıklı konulara genelde yorum yapılmaz,yapılsa da ''ya bırak üstad numara yapıyor,intihar edecek adam buraya mı yazar'' derler genelde,ama bunu deseler de ben birkaç çift laf etmek istiyorum 'insanlık' adına...


    Her insanın sorunları var tarzında klasik bir cümleyle başlamalıyım...Çünkü gerçekten var,o dışarıda yüzü gülen adamlar var ya eminim onların da içinin kan ağladığı zamanlar vardır...Sorun kaçınılmaz yani,ha seninkiler üst üste yığılmış belki...Ama bunun sebebi de senin tembelliğin ve kendini eve hapsetmen...Dostum çık insanların arasına,hepimiz topraktan yaratıldık,onlar senden üstün değiller,onların da hatalarını göreceksin,neden çekiniyorsun ki?


    Üniversite sınavını 2.senemde kazanmama rağmen istedğim bölümde olmayan bir birey olarak ben de tekrar sınava gireceğim bu yıl,beraber gireriz sınava olur mu?

    5 yıl az değil ama bak iyi kötü bir yer tutturmuşsun ve kalamamışsın...Sorun sınavı kazanabilecek potansiyele sahip olamaman değil,sorun sensin...Tedavi olmalısın önce güzelce,depresyondasın belli ki,artı insanlardan bu uzak kalışların yüzünden sosyal fobin de olabilir...Sana tavsiyem bu yıl hem hazırlan,hem de tedavini ol...İntiharı da at kafandan,yazık anana,babana,arkadaşlarına ve en önemlisi sana yazık...Sen yaşamak için dünyaya geldin,ölmek için değil...Geçmiş olsun,ilk girişinde özelimden yaz bana mutlaka...

    Leave a comment:

İşleniyor...
X