Duyuru

Collapse
No announcement yet.

galiba intihardan başka çarem kalmadı

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Blaszczykowski
    adlı üyemiz galiba intihardan başka çarem kalmadı konusunu başlattı

    galiba intihardan başka çarem kalmadı

    şu an inanılmaz kötü bir psikolojideyim arkadaşlar. fiziksel olarakta, ruhen de çökmüş durumdayım. artık, yaşamak çekilmez bir hal almaya başladı bende. hep böyle mutsuz bir şekilde yaşayacakmışım gibi geliyor. bir türlü istediklerimi gerçekleştiremedim. sanki birileri benimle oyun oynuyor. ve bende bu oyunu bozmaya karar verdim.

    şu an bu yazıyı bile isteksiz yazıyorum. normalde insan içindeki sıkıntıları başkalarına anlatmak ister. hele epey dolmuşsa ilk gördüğü insana içini dökmek ister, rahatlamak ister. ama bende bu bile yok artık. gerçekten şaşırıyorum nasıl bu hale geldim diye. sık sık ağlamaktan yoruldum, soğudum her şeyden. nefret ediyorum insanlardan, bu iğrenç düzenden. düşündüğümde tek tebessüm ettiğim canlı türü masum hayvanlar. tek üzüldüğümde...

    beni bu duruma getiren neden, lisede gittiğim okul galiba. liseyi bitireli 5 sene olmasına rağmen hala etkilerini atamadım. orda, 3 sene okumak zorunda kaldığım yaratıklar benim kişiliğimi değiştirmem de etkili oldu. liseden önce çok eğlenceli biriyken lise 2 den sonra içime kapanık bir insan oldum. insanlarla iletişimim zayıfladı. lise biter bitmez eve kapadım kendimi. günümün büyük bir kısmını bilgisayar başında geçirmeye başladım. yavaş yavaş arkadaşlarımla iletişimi kestim. en yakın arkadaşımı bile aramamaya başladım. o da benim gibi aramasa daha önce bitebilirdi arkadaşlığımız. en sonunda o da benim bu davranışıma tepki koymak için aramamaya başladı. haklı da, bunun için kızamam ona. 1,5 senedir görüşmüyorum onunla. ne o beni aradı ne ben onu. diğer görüştüğüm bir kaç arkadaşla da aynı nedenden görüşmüyoruz. şu an çok yalnız hissediyorum kendimi. buna rağmen insanların bulunduğu ortamlara girmemeye gayret gösteriyorum. insanlarla muhattap olmak zor geliyor bana. lisedeki tek nöronlu yaratıklar beni insanlardan soğuttu... bununla ilgili çok fazla detaya girmek istemiyorum, yazıyı olabildiğince kısa tutmak adına. tek diyeceğim kötü insanlardı. iyi bir ortamda okumadım yani. keşke diyorum beni ders çalıştırmaya yönlendirecek bir ailem olsaydı, biraz umursasalardı beni. o zaman belki de bir anadolu lisesinde olacaktım. ve şu an büyük ihtimal bir üniversitede olacaktım. ama olmadı malesef

    sorunlarım keşke bunlarla sınırlı kalsa. daha başka dertlerim de var. şu an 22 yaşındayım. her sene sınava çalışmadan girdim ve kazanamadım sınavı. içimde istek olmasına rağmen bir türlü başlangıcı yapamadım. dile kolay 5 sene arkadaşlar. geriye dönüp baktığımda boşa giden senelerimi görüyorum ve çok üzülüyorum. aslında geçen sene kazanmıştım bir bölümü ama oradan kaydımı sildirdim. iyi bir bölüm değildi çünkü. ama kaydımı sildirmemin en önemli sebebi bu psiklojik çöküntümdü. ve yine gelmiştim hapishaneme. ama bu sefer daha da kötüye gittiğimi fark ettim. sinirlerim baya bir yıprandı. gelmeseydim, biraz daha dayansaydım belki de düzelecektim. iyi arkadaşlıklar da kurmuştum aslında... birileri benimle oyun oynuyor cümlesini bunun için dedim. benim için hangi seçenek kötüyse nedense ben hep o kötüyü buluyorum. yine tek dostum bilgisayarımla baş başa kaldım. beni en iyi tanıyan oydu.

    ailemle de iletişimim bozuk. çok kez kavga ettim onlarla. küçüklüğümden beri iletişimimiz iyi olmadı zaten. onlarla muhabbetim 3 5 cümleyi geçmez genelde. bu durum insanlarla muhattap olduğumda, çok konuşmak zorunda kaldığımda bana şöyle yansıyor; biraz konuştuğumda hemen sesim kısılıyor. hasta mısın diye sorduklarında evet ediyorum. bilseler az konuştuğumdan ses kondüsyonunu kaybettiğimi. trajikomik bir durum.

    şu ana kadar kimseye anlatmadığım dertlerimi buraya yazıyorum. bu sefer yazmak zorunda hissettim kendimi, isteksiz olsamda. en azından ölürsem bilgisayarımı incelediklerinde, neden öldüğü bilsinler diye. çünkü tam bir kapalı kutuyum. benimle ilgili öldüğümde fikir edinecekler, ne kadar acı...

    son 5 6 senem insanlardan kaçarak geçti. hep yalnız kalmak istedim. bir türlü beni bu durumdan kurtaracak bir kişi çıkmadı karşıma. gerçi bunda benimde payım olmuştur; çünkü hep kaçtım insanlardan. kızlardan da kaçtım, arkadaşlarım gay misin dediler. değilim dedim, ama neden kaçtığıma dair mantıklı bir gerekçe sunamadım. söyleyemedim sorunlarımdan kaynaklı olduğunu. şimdi farkına vardım, tam bir yabani gibi davranıyor muşum.

    şu anki durumumdan bahsedeyim. beni intihara her zamankinden daha çok yaklaştıran durumumdan. üniversiteden kaydımı sildirdiğimde aileme çok ders çalışıp seneye tekrar sınava gireceğimi söyledim, iyi bir üniversite kazanma sözü verdim. ama sözümü tutamadım malesef. aslında 1 hafta iyi çalışmıştım ama sonra tekrar eski halime döndüm. yine bilgisayarla çok vakit geçirmeye başlamıştım. doğal olarak sınavdan da düşük bir puan aldım. ve kazanamadım. ama bunu aileme söyleyemedim. daha fazla üzmek istemedim onları. duygusal davranıp yalan söyledim annem sınav sonucu açıklandığı zaman heyecanla yanıma gelip sonucu sorduğunda kazanamadım diyemedim. 3 gün sonra beni üniversite için başka bir şehire gideceğimi sanıyorlar. ama galiba mezara gidicem. bu yalan bana ağır geldi. bunun altından kalkamıcam. gerçeği açıklayacak bir psikolojiye de sahip değilim şu an. gerçekten zor bir durumdayım.

    artık kendimi ciddi ciddi sorgulamaya başladım. düşünün 5 senedir üniversite işleriyle uğraşıyorum. sadece kısa bir süre bir işte çalıştım. 5 rakamı, çökmüş psikolojim ve son olay beni inanılmaz sinirlendiriyor. ben ne yaptım diyorum. hem de her sene bu sefer çok ders çalışıcam dememe rağmen. sinir sistemim bozuldu bunları düşünmekten. hatalarımdan ders almamışım. artık bu kadar hatayla yaşamamın doğru olmadığına karar verdim. aslında daha önce, 17 yaşında intihara kalkışmıştım, 10 15 tane ilaç yutmuştum ama şiddetli baş ağrısı olmuştu sadece. bunu sadece bir arkadaşım biliyor. hala nasıl ölmediğime şaşıyorum. içtiğim ilaçlar ağrı kesiciydi hem de. ama o ilacın etkileri hala devam ediyor. en küçük şeyde midem bulanıyor. eğildiğim de bile. keşke o gün her şey bitseydi de şu an bu sıkıntılar içinde boğuşmasaydım.

    şimdi soruyorum sizlere intiharın dışında bana bir çözüm önerebilir misiniz? siz de bu yazılanları okuduğunuz zaman eminim bana hak vereceksiniz.

    şu yazdıklarımı okuduğum zaman intiharın tek çözüm olduğunu tekrar gördüm. gerçekten ben bitmişim. pazartesi günü siyanür alıcam, salı günü büyük ihtimalle ölüyüm. okuyan arkadaşlara teşekkürler.

  • enforcer90
    replied
    Orjinal yazı sahibi: Blaszczykowski View Post
    şu an inanılmaz kötü bir psikolojideyim arkadaşlar. fiziksel olarakta, ruhen de çökmüş durumdayım. artık, yaşamak çekilmez bir hal almaya başladı bende. hep böyle mutsuz bir şekilde yaşayacakmışım gibi geliyor. bir türlü istediklerimi gerçekleştiremedim. sanki birileri benimle oyun oynuyor. ve bende bu oyunu bozmaya karar verdim.

    şu an bu yazıyı bile isteksiz yazıyorum. normalde insan içindeki sıkıntıları başkalarına anlatmak ister. hele epey dolmuşsa ilk gördüğü insana içini dökmek ister, rahatlamak ister. ama bende bu bile yok artık. gerçekten şaşırıyorum nasıl bu hale geldim diye. sık sık ağlamaktan yoruldum, soğudum her şeyden. nefret ediyorum insanlardan, bu iğrenç düzenden. düşündüğümde tek tebessüm ettiğim canlı türü masum hayvanlar. tek üzüldüğümde...

    beni bu duruma getiren neden, lisede gittiğim okul galiba. liseyi bitireli 5 sene olmasına rağmen hala etkilerini atamadım. orda, 3 sene okumak zorunda kaldığım yaratıklar benim kişiliğimi değiştirmem de etkili oldu. liseden önce çok eğlenceli biriyken lise 2 den sonra içime kapanık bir insan oldum. insanlarla iletişimim zayıfladı. lise biter bitmez eve kapadım kendimi. günümün büyük bir kısmını bilgisayar başında geçirmeye başladım. yavaş yavaş arkadaşlarımla iletişimi kestim. en yakın arkadaşımı bile aramamaya başladım. o da benim gibi aramasa daha önce bitebilirdi arkadaşlığımız. en sonunda o da benim bu davranışıma tepki koymak için aramamaya başladı. haklı da, bunun için kızamam ona. 1,5 senedir görüşmüyorum onunla. ne o beni aradı ne ben onu. diğer görüştüğüm bir kaç arkadaşla da aynı nedenden görüşmüyoruz. şu an çok yalnız hissediyorum kendimi. buna rağmen insanların bulunduğu ortamlara girmemeye gayret gösteriyorum. insanlarla muhattap olmak zor geliyor bana. lisedeki tek nöronlu yaratıklar beni insanlardan soğuttu... bununla ilgili çok fazla detaya girmek istemiyorum, yazıyı olabildiğince kısa tutmak adına. tek diyeceğim kötü insanlardı. iyi bir ortamda okumadım yani. keşke diyorum beni ders çalıştırmaya yönlendirecek bir ailem olsaydı, biraz umursasalardı beni. o zaman belki de bir anadolu lisesinde olacaktım. ve şu an büyük ihtimal bir üniversitede olacaktım. ama olmadı malesef

    sorunlarım keşke bunlarla sınırlı kalsa. daha başka dertlerim de var. şu an 22 yaşındayım. her sene sınava çalışmadan girdim ve kazanamadım sınavı. içimde istek olmasına rağmen bir türlü başlangıcı yapamadım. dile kolay 5 sene arkadaşlar. geriye dönüp baktığımda boşa giden senelerimi görüyorum ve çok üzülüyorum. aslında geçen sene kazanmıştım bir bölümü ama oradan kaydımı sildirdim. iyi bir bölüm değildi çünkü. ama kaydımı sildirmemin en önemli sebebi bu psiklojik çöküntümdü. ve yine gelmiştim hapishaneme. ama bu sefer daha da kötüye gittiğimi fark ettim. sinirlerim baya bir yıprandı. gelmeseydim, biraz daha dayansaydım belki de düzelecektim. iyi arkadaşlıklar da kurmuştum aslında... birileri benimle oyun oynuyor cümlesini bunun için dedim. benim için hangi seçenek kötüyse nedense ben hep o kötüyü buluyorum. yine tek dostum bilgisayarımla baş başa kaldım. beni en iyi tanıyan oydu.

    ailemle de iletişimim bozuk. çok kez kavga ettim onlarla. küçüklüğümden beri iletişimimiz iyi olmadı zaten. onlarla muhabbetim 3 5 cümleyi geçmez genelde. bu durum insanlarla muhattap olduğumda, çok konuşmak zorunda kaldığımda bana şöyle yansıyor; biraz konuştuğumda hemen sesim kısılıyor. hasta mısın diye sorduklarında evet ediyorum. bilseler az konuştuğumdan ses kondüsyonunu kaybettiğimi. trajikomik bir durum.

    şu ana kadar kimseye anlatmadığım dertlerimi buraya yazıyorum. bu sefer yazmak zorunda hissettim kendimi, isteksiz olsamda. en azından ölürsem bilgisayarımı incelediklerinde, neden öldüğü bilsinler diye. çünkü tam bir kapalı kutuyum. benimle ilgili öldüğümde fikir edinecekler, ne kadar acı...

    son 5 6 senem insanlardan kaçarak geçti. hep yalnız kalmak istedim. bir türlü beni bu durumdan kurtaracak bir kişi çıkmadı karşıma. gerçi bunda benimde payım olmuştur; çünkü hep kaçtım insanlardan. kızlardan da kaçtım, arkadaşlarım gay misin dediler. değilim dedim, ama neden kaçtığıma dair mantıklı bir gerekçe sunamadım. söyleyemedim sorunlarımdan kaynaklı olduğunu. şimdi farkına vardım, tam bir yabani gibi davranıyor muşum.

    şu anki durumumdan bahsedeyim. beni intihara her zamankinden daha çok yaklaştıran durumumdan. üniversiteden kaydımı sildirdiğimde aileme çok ders çalışıp seneye tekrar sınava gireceğimi söyledim, iyi bir üniversite kazanma sözü verdim. ama sözümü tutamadım malesef. aslında 1 hafta iyi çalışmıştım ama sonra tekrar eski halime döndüm. yine bilgisayarla çok vakit geçirmeye başlamıştım. doğal olarak sınavdan da düşük bir puan aldım. ve kazanamadım. ama bunu aileme söyleyemedim. daha fazla üzmek istemedim onları. duygusal davranıp yalan söyledim annem sınav sonucu açıklandığı zaman heyecanla yanıma gelip sonucu sorduğunda kazanamadım diyemedim. 3 gün sonra beni üniversite için başka bir şehire gideceğimi sanıyorlar. ama galiba mezara gidicem. bu yalan bana ağır geldi. bunun altından kalkamıcam. gerçeği açıklayacak bir psikolojiye de sahip değilim şu an. gerçekten zor bir durumdayım.

    artık kendimi ciddi ciddi sorgulamaya başladım. düşünün 5 senedir üniversite işleriyle uğraşıyorum. sadece kısa bir süre bir işte çalıştım. 5 rakamı, çökmüş psikolojim ve son olay beni inanılmaz sinirlendiriyor. ben ne yaptım diyorum. hem de her sene bu sefer çok ders çalışıcam dememe rağmen. sinir sistemim bozuldu bunları düşünmekten. hatalarımdan ders almamışım. artık bu kadar hatayla yaşamamın doğru olmadığına karar verdim. aslında daha önce, 17 yaşında intihara kalkışmıştım, 10 15 tane ilaç yutmuştum ama şiddetli baş ağrısı olmuştu sadece. bunu sadece bir arkadaşım biliyor. hala nasıl ölmediğime şaşıyorum. içtiğim ilaçlar ağrı kesiciydi hem de. ama o ilacın etkileri hala devam ediyor. en küçük şeyde midem bulanıyor. eğildiğim de bile. keşke o gün her şey bitseydi de şu an bu sıkıntılar içinde boğuşmasaydım.

    şimdi soruyorum sizlere intiharın dışında bana bir çözüm önerebilir misiniz? siz de bu yazılanları okuduğunuz zaman eminim bana hak vereceksiniz.

    şu yazdıklarımı okuduğum zaman intiharın tek çözüm olduğunu tekrar gördüm. gerçekten ben bitmişim. pazartesi günü siyanür alıcam, salı günü büyük ihtimalle ölüyüm. okuyan arkadaşlara teşekkürler.
    hemen hemen aynı şeyleri yaşamışız. Benim de hayatımı lise bitirdi...ve hala etkisini görüyorum ve hala belimi doğrultamadım bu da benim hayat hikayem

    http://www.psikoloji.gen.tr/showthre...ght=trajikomik

    Leave a comment:


  • BelkiBirGün
    replied
    6 sayfayı da okudum hiçbiriniz bu adamı anlayamamışsınız.

    Yaşadıklarını yaşıyorum, ama ben daha 5 seneyi dolduramadım 2. senemdeyim. Ne önerirsin adrenalin falan içsem yaşayan ölü durumumdan kurtulabilirmiyim ??

    Ek: Aşırı dozda içtiğin ağrı kesiciler sinir sistemini, beyin hücrelerinin çoğunu çürütmüş.
    Last edited by BelkiBirGün; 17-11-2012, 03:40 PM.

    Leave a comment:


  • Nameless12
    replied
    Gözlemlerime göre genelde bunalımlı ve yalnız insanlar lise yıllarını çok iyi yaşayamamış insanlar . Sende de sanırsam aynı durum var . Lise gerçekten çok önemli bana göre hayatımız boyunca kişiliğimizi oluşturacak olan yıllar lise yıllarıdır . Etrafımdaki başarılı arkadaşlarıma bakıyorum hepsinin lise yılları çok iyi geçmiştir . Benimde lise yıllarım biraz sıkıntılıydı ama ben bir şekilde kendimi aşmayı başardım . İşe girdim 4 yıllık üni bitirdim vs. Ama gelin görunki lisede yaşadığım o travmalar hala aklımın bir köşesinde duruyor beni sürekli takip ediyor . Keşke şu an lise yıllarıma dönseydim çok daha farklı yaşardım emin olsun . Benim liseye giden arkadaşlara bir tavsiyem muhakkak lise yıllarınıszı eğlenceli geçirmeye çalışın. 1-2 samimi arkadaş edinin sosyal aktivitelere katılın . Gerçekten bunların önemini daha sonra anlarsınız . Gerçek arkadaşlarınız bu yıllarda oluşacak çunku naçizane tavsiyem budur .

    Leave a comment:


  • not4avaible
    replied
    benim gibi deli cesareti de varsa bu arkadasta intihar eder.
    Bu arada intihar ederken cehennem,aci filan en son dusuneceginiz sey oluyor.
    Bu arada bi karonun kafama carpmasi sonucu hala yasiyorum.

    Leave a comment:


  • not4avaible
    replied
    derdiniz cehennem korkusuysa bi hadis paylasayim.
    Siz ahireti nasil dusunurseniz biz size oyle muamele ederiz gibi biseydi.

    Hocam siyanuru nerden buldun.

    Eger vazgecer ve bu bunalimdan kurtulursan dunya daha kolay bi yer oluyor.

    Leave a comment:


  • Soru İşaretleri
    replied
    Orjinal yazı sahibi: NarKo View Post
    intihar etmenin sıkıntılardan kurtardığını kim söyledi sana ? bu kadar saçma bir düşünce olamaz diyorum ki intihar ettiğin andan itibaren şu sıkıntı dediğinin milyarca katı daha beter olacaksın ve sonsuza kadar sonsuzluk hiç bitmez ve bu geçiçi dünyadaki bu sıkıntıya dayanamayan sen bunun çok çok yüksek katı sıkıntılara dayanabileceğinimi düşünüyorsun intihar etmek kolay sonrasını bilmeyenler için.
    öbür tarafa gitmiş gibi konuşuyorsun narkotik doğrudur belki daha büyük sıkıntılar vardır ama ben inanmıyorum, intihar etmek, intiharı düşünmek bi hastalık, doğru bişeymi değil tabi ama zaten psikolojik anlamda intihar edecek kadar acı çekmiş birinin öbür taraftada cezalandırılması çok mantıksız. diyolar bu beden bize emanet sadece falan filan , ulan madem bu beden bize emanet o zaman geri iade etme hakkımızda vardır illa bi noktada. burda intiharı övmüyorum yanlış anlama yani ama bu durumu yaşamamışsın ki bilmiosun intiharı oturup mantıklı şekilde düşünen biri olmadan anlayamazsın bu salakça durumu.

    Leave a comment:


  • alivelialiveli
    replied
    depresyonu ağırlaşmış intiharı düşünen biri bu kadar yazıyı nasıl yazıyor anlamıyorum öyle düşünceler ve anlar insana parmağını bile oynattırmaz

    Leave a comment:


  • NarKo
    replied
    Orjinal yazı sahibi: Soru İşaretleri View Post
    İntihar etmek kolay bir çözüm sıkıntılardan kurtuluyorsun, yaşadığın olumsuzluklara tepkini koyuyorsun bir nevi kendini idam ediyorsun, ama ya sonra? sonra ne olacağı belirsiz? kesin birşey var oda artık olmayacaksın sen yoksun.. yeni çıkan oyunları oynamayacaksın, yeni çıkan kitapları okuyamayacaksın filmleri izleyemeceksin belki ilerde çocukların olacaktı onları göremeyeceksin zor yani kolay değil intihar etmek. bende düşünüyorum ölsemde kurtulsam diye ama çok cesaretli olmak gerek bunu yapabilmek için ki en kolay yoluda 21 yaş üstüne silah bulundurma ruhsatı veriyorlar. yaparsam kafama bir kurşun sıkarak yaparım bu işi temiz olur. Salak sulak anlattım işte düşündüğümü ama biraz bekle bence belki düzelir birşeyler rayına oturur bilemezsin bunu. ben bekliyorum şahsen

    intihar etmenin sıkıntılardan kurtardığını kim söyledi sana ? bu kadar saçma bir düşünce olamaz diyorum ki intihar ettiğin andan itibaren şu sıkıntı dediğinin milyarca katı daha beter olacaksın ve sonsuza kadar sonsuzluk hiç bitmez ve bu geçiçi dünyadaki bu sıkıntıya dayanamayan sen bunun çok çok yüksek katı sıkıntılara dayanabileceğinimi düşünüyorsun intihar etmek kolay sonrasını bilmeyenler için.

    Leave a comment:


  • Soru İşaretleri
    replied
    İntihar etmek kolay bir çözüm sıkıntılardan kurtuluyorsun, yaşadığın olumsuzluklara tepkini koyuyorsun bir nevi kendini idam ediyorsun, ama ya sonra? sonra ne olacağı belirsiz? kesin birşey var oda artık olmayacaksın sen yoksun.. yeni çıkan oyunları oynamayacaksın, yeni çıkan kitapları okuyamayacaksın filmleri izleyemeceksin belki ilerde çocukların olacaktı onları göremeyeceksin zor yani kolay değil intihar etmek. bende düşünüyorum ölsemde kurtulsam diye ama çok cesaretli olmak gerek bunu yapabilmek için ki en kolay yoluda 21 yaş üstüne silah bulundurma ruhsatı veriyorlar. yaparsam kafama bir kurşun sıkarak yaparım bu işi temiz olur. Salak sulak anlattım işte düşündüğümü ama biraz bekle bence belki düzelir birşeyler rayına oturur bilemezsin bunu. ben bekliyorum şahsen

    Leave a comment:


  • .::yabancı::.
    replied
    siyanur alıp bir yerden atlamak ilginç. siyanur alan biri nasıl oluyor ki en yakın eczaneye gidiyor. oksijenin yolunu kesiyor.bu işlem en fazla 2dk içinde gerceklesir. bu yüzden ölmek istiyorsan böyle şeyler deneme sagliga çok zararlı. bu konu hakında roman yazmak isterdim ama ölmek isteyen bir insan bir adım gelmeden kimse yardım edemez diye düşünüyorum.

    Leave a comment:


  • izmirli89
    replied
    kardeşim saçmalama intihar falan etme ben napayım peki aga hergün hayali sesler duyuyom saçma sapan hayaller görüyom yerlerde karıncalar dolaşıyor sürekli adımı tekrarlayan sesler duyuyorum bazende çığlıklar duyuyom bazen hayali insanlarda görüyom hemen hemen hergün bu durumu yaşıyom ama ben intihar etmiyom sende etme

    Leave a comment:


  • NarKo
    replied
    intihar kurtuluş mu? bence intihar şu yaşadığın olumsuzluklardan mutlsuzluklardan milyarlarca kat daha beter olma durumudur. sonsuza kadar açı işkence vs. intihar eder etmez bunlar başlayacak ve sen tekrar ömür istyeceksin ama iş isten geçmiş olacak bir şans daha asla verilmeyecek demek istediğim intihar kurtuluş değil sonsuz cehennem demektir. sonsuzluk ne demek bilirmisin sen? geçmiş olsun hayırlısı neyse o olsun

    Leave a comment:


  • Paroksetin
    replied
    Ben kafaya takmiyorum artik, afedersiniz hic seyimde degil)35 sene yasamisim ,30 sene daha disimi sikarim,yasarim. Ha bana uymak istemeyen gider!!!!Onceden ailemden korkuyordum, simdi oda onemli degil. Onemli olan benim keyfim yerinde olsun.

    Leave a comment:


  • vice versa
    replied
    Orjinal yazı sahibi: Paroksetin View Post
    Senin halini gorunce ben kendimi kesin oldurmeye karar verdim.
    yas 35 , uc yasinda cocuk var, eline bakan bir es, ulkenden 1000km uzakta olmak, para yok, kayinpederin evinde icguveysi yasamak. Evde 6 kisi, herkes yasli ve hasta. Ivir zivir ticareti yapmaya kalk batir.150000dolar batir.Ana-baba seni ozlesin.
    sizin durum dahada acı herkes bitarafından yaşama tutunmaya çalışıyor ama ben bunu kısaca şöyle özetliyorum bir insan hayattan ne kadar kopmak istiyorsa o kadar yaşamayı seviyor demektir

    Leave a comment:

İşleniyor...
X