Tweet
Herkese iyi geceler,
Ben bir türlü kendimde bulamadığım sorumun cevabını aramaktayım. Çözüm yolu olarakta burayı gördüm. Yaşadığım olaylar aslında lise 1 deyken başladı tabi o zamanlar herşey daha toz pembe şimdiki gibi değil daha cesur oluyor insan. Babamın annemi aldattıgını ilk o zaman ögrendim. Ve yavaş yavaş bunu alışkanlık haline getirdiğini ise 2 sene sonrasında. Evet babamın o zaman başlayan ve halen devam etmekte olan 9 yıllık alışkanlığı halen devam etmekte. Önceden karşıma alıyordum babamı tartışıyorduk uzun süre konuşmuyor ve sonrasında babam yine bildiğini okuyordu. Annem ev hanımı babam ise firma sahibi. Zaten hersey firma sahibi olduktan sonra başladı ya. Neyse babamın hayatına giren kadın sayısının haddi var hesabı yok. Bunların bir kısmını ben bilirim annem bilmez bir kısmınıda annem bilir ben bilmem. Annem bu sürecin ilk 3 yılında sabretti yeri geldi evliliği için yeri geldi bizim için. Daha sonraki kısımlarında ise maddi özgürlüğü olmadığı için mecbur kaldı evli kalmaya. Şu anda annem benim elime bakıyor ve bende babamın eline bakıyorum. Bende maddi açıdan babamın eline baktığım için çok fazla birşey diyemiyorum. Bilmiyorum belkide böyle kendimi kandırıyorum. Babam dediğim dedik inatçı bir kisiliğe sahiptir. Eğer bir istediği gerçekleşmiyorsa onun olması için karşısındaki kişinin hayatını zehir eder. Nitekim başarılıda oluyor. Sırf bu huyu yüzünden evlenmeyi düşündüğüm sevgilimden ayrılmak zorunda kaldım. Annem hergün babamı bana şikayet edip duruyor. Evde sürekli bir gerginlik. Huzur eksilerde. Tahminime görede babam annemi iyice bıktırıp kendi isteğiyle göndermek istiyor. Kendini onun maddi kulfetinden kurtarmak istiyor. Birazda etraf ne der korkusuda var. Ancak ben bu durumu artık kaldıramayacak konuma geldim. Bir yandan annem haklı olarak üzülüyor ve paylaşıp rahatlamak istiyor. Bir yandan babam annemi sürekli kötüleyip duruyor. Ve ben artık ne yapmam gerektiğine karar veremeyecek konuma geldim. Bunu söylerken çok utanıyorum ama bazen ikisinden biri ölse rahatlayacağımı bile düşünüyorum. Sizce ben hangi nokta veya noktalarda hatalıyım? Yoksa çok kötü bir evlat mıyım?
Zamanınızı ayırdığınız için şimdiden teşekkür ederim. Elimden geldiğince durumu özet geçmeye çalıştım.
Ben bir türlü kendimde bulamadığım sorumun cevabını aramaktayım. Çözüm yolu olarakta burayı gördüm. Yaşadığım olaylar aslında lise 1 deyken başladı tabi o zamanlar herşey daha toz pembe şimdiki gibi değil daha cesur oluyor insan. Babamın annemi aldattıgını ilk o zaman ögrendim. Ve yavaş yavaş bunu alışkanlık haline getirdiğini ise 2 sene sonrasında. Evet babamın o zaman başlayan ve halen devam etmekte olan 9 yıllık alışkanlığı halen devam etmekte. Önceden karşıma alıyordum babamı tartışıyorduk uzun süre konuşmuyor ve sonrasında babam yine bildiğini okuyordu. Annem ev hanımı babam ise firma sahibi. Zaten hersey firma sahibi olduktan sonra başladı ya. Neyse babamın hayatına giren kadın sayısının haddi var hesabı yok. Bunların bir kısmını ben bilirim annem bilmez bir kısmınıda annem bilir ben bilmem. Annem bu sürecin ilk 3 yılında sabretti yeri geldi evliliği için yeri geldi bizim için. Daha sonraki kısımlarında ise maddi özgürlüğü olmadığı için mecbur kaldı evli kalmaya. Şu anda annem benim elime bakıyor ve bende babamın eline bakıyorum. Bende maddi açıdan babamın eline baktığım için çok fazla birşey diyemiyorum. Bilmiyorum belkide böyle kendimi kandırıyorum. Babam dediğim dedik inatçı bir kisiliğe sahiptir. Eğer bir istediği gerçekleşmiyorsa onun olması için karşısındaki kişinin hayatını zehir eder. Nitekim başarılıda oluyor. Sırf bu huyu yüzünden evlenmeyi düşündüğüm sevgilimden ayrılmak zorunda kaldım. Annem hergün babamı bana şikayet edip duruyor. Evde sürekli bir gerginlik. Huzur eksilerde. Tahminime görede babam annemi iyice bıktırıp kendi isteğiyle göndermek istiyor. Kendini onun maddi kulfetinden kurtarmak istiyor. Birazda etraf ne der korkusuda var. Ancak ben bu durumu artık kaldıramayacak konuma geldim. Bir yandan annem haklı olarak üzülüyor ve paylaşıp rahatlamak istiyor. Bir yandan babam annemi sürekli kötüleyip duruyor. Ve ben artık ne yapmam gerektiğine karar veremeyecek konuma geldim. Bunu söylerken çok utanıyorum ama bazen ikisinden biri ölse rahatlayacağımı bile düşünüyorum. Sizce ben hangi nokta veya noktalarda hatalıyım? Yoksa çok kötü bir evlat mıyım?
Zamanınızı ayırdığınız için şimdiden teşekkür ederim. Elimden geldiğince durumu özet geçmeye çalıştım.
Yorum