Duyuru

Collapse
No announcement yet.

korkularım var

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • korkularım var

    2000 yılında p.atak hastası oldum malum 99 depreminden sonra.
    2008 yılında annem akciğer kanserine yakalandı.
    yoğun bir koşturma tedavi sürecine girdik.
    şükür atlattı. ama yan etkileri kaldı tedavinin buna razıyım.
    3 sene sonra babam da aynı hastalığa yakalandı. ve ne yazık ki atlatamadı.
    tek başıma 2 hastama koşturdum durdum. hayatım bitti. kimseye emanet edemedim.
    kimse benim kadar bilgili olamaz diye düşündüm hastalıkları hakkında.
    yanı sıra şeker hastası annem.
    sosyal hayatım sıfırlandı. bırakıp gönül rahatlığı ile sokağa çıkamadım.
    babamdan sonra annem kalp krizi geçirdi.
    2-3 kere şeker komasına giriyordu bilinci kapandı ve ben o korkularım ile asla annemi uzun süre evde tek başına bırakıp da sokağa çıkamıyorum.
    evin için de bile devamlı kontrol ediyorum
    iyi mi, nefes alıyor mu, bir ah desin, bir esnesin benim yüreğim ağzıma geliyor ne oldu acaba diye elim ayağım titreyerek yanına koşuyorum.
    geceleri uykusuz kalıyorum, uyuya bilmek için xanax alıyorum.
    annem benim herşeyim.
    onu kaybedince ben ne olucam diye düşünüp kafayı sıyırıyorum.
    evlenmemi çok istiyor, gözüm açık gidecem evlenmedin dedikçe içime dert oluyor.
    birden kötü bir şeyler olacak diye korkulara kapılıyorum anlık.
    sokağa çıksam bir yere gitsem adapte olup gönül rahatlığı ile gidemiyorum.
    annem bana baskı kurmuyor asla, aksine o gayet rahat.
    ölecez hepimiz alıştır kendini buna diyor.
    ama o şekilde konuşdukça ben daha da kötü oluyorum.
    bir gün kalkcam ve annem nefes almayacak diye düşünüyorum.
    babamın son anları aklıma geliyor.
    bir antidepresan kullanıyorum zaten.
    öyle agresif biri değilim
    aksine artık içime dönük yaşıyorum.
    bir çok şey anlamını yitirdi benim için.
    hırslarım yok, hiç bir beklentim yok.
    tek beklentim annem ve sağlığı.
    ama o da malum. nefes darlıkları yaşıyor.
    korkum şekeri düşüp de tekrardan bilicni kapanır diye..
    göğsü ağrısa kalp mi acaba diye panik oluyorum.
    bazen kendime rahat ol korkunca birşeyler değişmeyecek diyorum
    sonra saçmaladığımı düşünüyorum.
    içim rahat değil.
    spora yazılmak istiyorum ona bile gide bilirmiyim diye düşüncelere dalıyorum kara kara.
    ben ne yapacağımbilmiyorum. evde oturmaktan 10 kilo aldım.
    rejim yaptım 7 kilo verdim tekrardan aldım 4 kilo.
    sağlığım bozulacak hareketsizlikten.
    imdaaat
    ne öneriyorsunuz bana

  • #2
    Geçmiş olsun. Evinize bir koşu bandı ve basit spor aletleri alacak maddi gücünüz var mı? Yine iştah tıkayan ilaçlarda mevcut. Bolca kitap okuyup evde vakit harcasanız. Ya da böyle online pazarlama sitesi ya da evde dikiş nakış vb. bir meslek edinme şansınız var mı? Biz ne desek boş ateş düştüğü yeri yakar korkmakta tedirginlik yaşamakta haklısınız. Ama en azından annenizi panikletmemeye moralini bozmamaya çalışın çünkü sürekli ağır hasta muamelesi göre göre psikolojikman kötüleşebilir. Ve psikoloji gerçekten çok önemli, hani sapasağlam insanı çürütebilir...

    Yorum


    • #3
      Orjinal yazı sahibi: dnm2451 View Post
      Geçmiş olsun. Evinize bir koşu bandı ve basit spor aletleri alacak maddi gücünüz var mı? Yine iştah tıkayan ilaçlarda mevcut. Bolca kitap okuyup evde vakit harcasanız. Ya da böyle online pazarlama sitesi ya da evde dikiş nakış vb. bir meslek edinme şansınız var mı? Biz ne desek boş ateş düştüğü yeri yakar korkmakta tedirginlik yaşamakta haklısınız. Ama en azından annenizi panikletmemeye moralini bozmamaya çalışın çünkü sürekli ağır hasta muamelesi göre göre psikolojikman kötüleşebilir. Ve psikoloji gerçekten çok önemli, hani sapasağlam insanı çürütebilir...

      doğru dediniz son cümlenizi ben hiç düşünemedim aklıma da gelmedi. oysa hep ince düşünen birisiyim.
      ama devamlı annem sızlanıyor ben hastayım sen beni iyi mi zannediyorsun diyor.
      oysa ona o kadar da belli etmiyorum korkularımı.
      evde var koşu bandım. tüm kış örgü ördüm nefretlik geldi.
      kitap da okurum geceleri.
      ama o koşu bandına çıkacak güç lazım.
      annem uyuyor gündüz. bende evin içinde uyukluyorum gece de uyku denen şey yok.
      herkesin bir takım korkuları mevcut işte hayat yaş aldıkça zorlaşıyor sanırım

      Yorum


      • #4
        Ne mutlu hayirli evlatlara.bir an önce ölsünlerde kurtulayim diyenler var.iyilikler mükafatsiz kalmaz.hele anneye babaya yapiliyorsa.ancak üstün meziyet sahipleri annelerinin babalarinin kiymetini bilirler.anneye babaya sarfedilen sabir ne kadar ulvi,övgüye deger.böyle insanlar gelecege umutla bakmayi hakeder.

        Yorum


        • #5
          Orjinal yazı sahibi: birzamanlarben View Post
          Ne mutlu hayirli evlatlara.bir an önce ölsünlerde kurtulayim diyenler var.iyilikler mükafatsiz kalmaz.hele anneye babaya yapiliyorsa.ancak üstün meziyet sahipleri annelerinin babalarinin kiymetini bilirler.anneye babaya sarfedilen sabir ne kadar ulvi,övgüye deger.böyle insanlar gelecege umutla bakmayi hakeder.
          teşekkür ederim.
          hayat böyle bir şey değil mi.
          çocukluğumuzda ailemiz bizimle ilgileniyorlarken, yaşlandıklarında tersi olması gerekiyor.
          vicdanı olan her insan da bunu yerine getirir.
          ben kendi hayatıma bakmasını da bilirdim.
          ama ya vicdanım?
          şu an kuzenim var babası astım hastası evde tek başına, ve kendisi arkadaşında kalıyor.
          çok bozuldum.
          asla gidemem. ama bir yandan da düşünüyorum, belki de o en doğrusunu mu yapıyor diyorum.
          asla yapamazdım o ayrı bir şey.
          çarşıya işim olduğunda çarçabuk gidip eve dönen gittiğimde de telefon ile evi arayan birisiyim.
          benimkisi de normal değil galiba.
          kendime yüklediklerim.
          bu da bir sorun gibi geliyor bana.
          en azından psikiatriye gittiğimde bana kendi hayatına bak, evlen, ailene bakıcı tut demişti.
          ordan çıktığım da ne diyor bu duygusuz doktor diye düşünmüş, sonra da bencil mi olmak lazım acaba bu hayatta sağlıklı bir ruha sahip olmak için diye düşünmüş, ama kendi ruhuma ters düştüğünü görmüştüm.
          çok tuhafım galiba.
          ama herkesten çok dua aldığım doğrudur ve sizin sarf ettiğiniz cümleler duyduğum.
          yine de herkesin değil de, kendi içimde ki sesi dinliyorum.
          şükür diyorum böyleyim yanlış yada doğru.
          hakları ödenmez ne yaparsam yapayım.

          Yorum


          • #6
            Rica ederim.içimden geldigi gibi dogru olani yazdim..Merhametim söyle sesleniyor: Vicdan azabi çekmektense köle olmayi yeglerim.
            Fakat kendimize zaman ayirmamiz için gerekliyse ve sevdiklerimizle ilgilenmemize mani olmayacaksa vicdanimizla beraber aklimizin sesini de dinlememiz gerekebilir.mantikli olmak mutlu olmanin kosuluysa ,vicdanimizla çelismemeli ,sevdiklerimizi mahrum etmemeli.akil bize ve sevdiklerimize zarar vermemiz için var edilmedi..kendinizide bos vermeyin.mesela evlenmeniz gerekiyorsa öyle bir es seçin ki sizinle beraber annenizide kanatlari altina alabilsin.(her ne kadar böyle birini bulmak zor olsada)
            Last edited by birzamanlarben; 02-03-2016, 09:00 AM.

            Yorum

            İşleniyor...
            X