Ne tuhaf bir insanı muhlukatım ben anlamıyorum=) gülüyorum kendime kaç kere kaybettim ve ben hala kendimi kaybetmiş gibi hissetmiyorum çünkü alışmışım ben güçlüyüm ya yıkılmam o kadar çok ayakta kalmışım ki oturmayı,çaresiz kalmayı unutmuşum bende azcık dinlensem olmaz mı yok olmaz inat işte ben böyle doğmuşum ve bundan anlaşılmayan biri oldum pes etmek yok ruhumda yok ama pes ediyim diyorum kendi içimdekilerle savaşıyorum .olgunluk,beklemek bu vasıflar kar etmiyor ama yok illa olgun olcam illa anlam katacağım her yaşadığıma ve içimdeki ben şunu diyecek yaşadığın her şeyin bir anlamı var yok düpedüz saçmalık yaşım gitti be ben bu anlam denizinde yüzerken atı alan üsküdar ı geçti diyecek içimdeki diğer ses ama mantıklıyım yaa ben direk olgunun fikri baskın gelecek ne olurdu azcık kafam çalışmasaydı kurnazlığa tabi çalışmıyor o ayrı ama başka durumda da hiç durmuyor...