Herkes anksiyete olabilir!

Anksiyete ne kadar ileri boyutta olursa olsun, tedavi edilebilecek bir hastalık. Bugün bana nasıl anksiyete teşhisi kondu, nasıl tedavi oluyorum, iyileşmek için nasıl çabalıyorum bunlara değineceğim.

Şiddetli yakınmalarım geçen yıl ortaya çıktı. En ufak ayrıntıyı dahi, birinin söylediği basit bir şeyi bile günlerce düşünüyordum. İnsanların düşüncelerine göre oluşturuyordum hayatımı. Yargılanmak, yadırganmak en büyük kâbusumdu. Tahmin edersiniz ki hayatta her şey istediğimiz gibi gitmiyor. Yadırgandım da, yargılandım da. Herkes hep hayata karşı farklı bir duruşum olduğunu, düşüncelerimle farklı olduğumu söyler. Bunlar yüzünden yadırgandım genellikle. Düşüncelerimin arkasında durmadım, duramadım. İnsanların isteklerine göre değişmeye çalıştım. Hayır, aslında biliyordum ki karaktersiz değilim. Zevklerim, düşüncelerim, isteklerim var. Ama bu zevkleri eleştiren biri gördüğümde bende vazgeçiyordum. Karakterimi koruyamıyordum belki de.



Bu yıl şikâyetlerim gözle görülür biçimde arttı. Her gün inanılmaz bir çarpıntıyla uyanıyordum, durmadan baş ağrısı çekiyordum. Toplum içinde konuşmak hatta yürümek bile benim için çok zor bir durumdu. Görünmez olmak istiyordum. Hiç kimse benimle konuşmasın, beni konuşturmasın istiyordum. En ufak şeye ağlıyordum, geçmek bilmeyen bir mutsuzluk vardı içimde.

Peki, bir insan hayatını bu şekilde nasıl devam ettirebilir ki? Yaşamak işkence olmuştu. Gece-gündüz baş ağrısı çekmeye devam edince, okula gideceğim için her sabah ölü gibi uyanınca psikiyatra gittik. Bu süreçte annem-babam bana gerçekten çok destek oldular. Ben de her şeyin farkındaydım, her şeyi büyüttüğümü düşünüyordum, diğer hastalıkların yanında benim psikolojik rahatsızlığımın lafı mı olurdu? Ama hayır, artık böyle düşünmüyorum. Her hastalık insanı hırpalar, insana zarar verir. Bu bir gripte olsa, bir kanser de insan iyi hissedemez kendisini. Tabii çok şükür demekte fayda var her zaman.

Psikiyatr anksiyete teşhisi koydu. Selectra ve Dideral kullanmaya başladım. Selectra 50 mg ile başladım ama baş ağrılarım kesilmeyince ve doktor ‘gerilim tipi baş ağrısı’ olduğunu söyleyince, bu gerilimi azaltabilmek adına 100 mg’a geçtim. Hala kullanıyorum ve gerçekten olumlu çok etkisini gördüm bu ilaçların.

İlaçlarla yaşayamam, yaşayamayız ama bir ömür. Bunun bilincindeyim. Psikoloğa da gitsek, sık sık psikiyatrı da ziyaret etsek şundan eminim ki hepsinin yapacağı belli şeyler var. Bir yere kadar yardımcı olabilirler. En sonunda iş yine bizim omuzlarımıza biniyor. Biz çabalamak zorundayız. Kendimi kurtaracak olan BENİM. Yaşamak tüm zorluklara, sıkıntılara rağmen güzel. Sizi mutlu edebilecek şeyleri keşfedin.

Biliyorum, zor, bizim için dışarıya çıkmakta, toplum için de bir-iki kelime etmekte çok zor. Her şeyimiz mükemmel olsun istiyoruz. Bir hata yaptığımızda utanıyoruz hatta kendi adıma konuşayım aklımdan çıkmıyor bu. Okul başarımızı da etkiliyor. Sosyal hayatımız yerle bir oluyor. Ve bunları düzeltebilmek sanıldığı kadar kolay değil.

Kendi kendinize telkin veremiyorsanız, ilaçlar yeterli gelmiyorsa, terapi alın. Olumlu etkisini göreceksiniz.

Kendinize çok iyi bakın, çok sevgili anksiyeteli dostlarım. Bizi birbirimizden başka kimse anlayamaz.

Yılmayalım, düzelebileceğimize inanalım.