Tweet
Merhabalar,
Öncelikle ben 20 yaşında 1.60 boyunda biriyim. 2006'dan beri araştırma hastanesinde tedavi ve kontrol altındayım. Kronik karaciğer rahatsızlığım vardı bu şimdi son safhada (siroz) Akabinde kullandığım ilaçlar yüzünden ve bozuk beden yüzünden Sürekli taş üreten böbrek, gözlerimde katarakt, ayrıca gelişim olarak hipo hipo ve osteoporoz son olarak ta kulaklarımda sona gelmiş bir işitme kaybı var.
Ayrıca 2006'dan beri mi bilmiyorum ama asosyal bir hayatım var. Hiç bir arkadaşım,çevrem ve kız arkadaşım yok olmadı da niye olsun ki zaten insanlarla iletişim kuramıyorum. Çünkü konuşamıyorum. saçmalıyorum saçmalamasam da kaale alınmıyorum. Çünkü hiç kimse bana ne arkadaş ne bir karşı cins olayı olarak bakmaz.
Tek mucizem çalışıyorum ama o da belki sonra elimden alınacak.
Tüm bu olayların içerisinde ve ne iyileşme ne düzelme ne de kendimi değiştirme gibi bir durumum olmadığı için acayip derece de negatif olumsuz ve karamsar bir insanim kimse beni olumlu düşündürtemez psikologlar dahi onlara saygım var ama onlar da bana var olanı red ettiremez.
Şu hayatta en çok şunu anlamıyorum. Halime şükrediyorum ama bu olanı da kabul edip susmak değil. Madem hiç birşeye sahip olmayacağım. ne bir arkadaşım ne bir çevrem olmayacak veya ne bu çocuk halimden kurtulamayacağım ve ona muameleme görmeyeceğim niye hala yaşıyorum. ölmem için hastalıktn bol ne var bende ama çekiyoruz. Ona da kabul başa gelen çekilir. O Zaman rica ediyorum; kimse bana dokunmasın.
Öncelikle ben 20 yaşında 1.60 boyunda biriyim. 2006'dan beri araştırma hastanesinde tedavi ve kontrol altındayım. Kronik karaciğer rahatsızlığım vardı bu şimdi son safhada (siroz) Akabinde kullandığım ilaçlar yüzünden ve bozuk beden yüzünden Sürekli taş üreten böbrek, gözlerimde katarakt, ayrıca gelişim olarak hipo hipo ve osteoporoz son olarak ta kulaklarımda sona gelmiş bir işitme kaybı var.
Ayrıca 2006'dan beri mi bilmiyorum ama asosyal bir hayatım var. Hiç bir arkadaşım,çevrem ve kız arkadaşım yok olmadı da niye olsun ki zaten insanlarla iletişim kuramıyorum. Çünkü konuşamıyorum. saçmalıyorum saçmalamasam da kaale alınmıyorum. Çünkü hiç kimse bana ne arkadaş ne bir karşı cins olayı olarak bakmaz.
Tek mucizem çalışıyorum ama o da belki sonra elimden alınacak.
Tüm bu olayların içerisinde ve ne iyileşme ne düzelme ne de kendimi değiştirme gibi bir durumum olmadığı için acayip derece de negatif olumsuz ve karamsar bir insanim kimse beni olumlu düşündürtemez psikologlar dahi onlara saygım var ama onlar da bana var olanı red ettiremez.
Şu hayatta en çok şunu anlamıyorum. Halime şükrediyorum ama bu olanı da kabul edip susmak değil. Madem hiç birşeye sahip olmayacağım. ne bir arkadaşım ne bir çevrem olmayacak veya ne bu çocuk halimden kurtulamayacağım ve ona muameleme görmeyeceğim niye hala yaşıyorum. ölmem için hastalıktn bol ne var bende ama çekiyoruz. Ona da kabul başa gelen çekilir. O Zaman rica ediyorum; kimse bana dokunmasın.