Tweet
ben psikologa gitmek icin ailemi cok zor ikna ettim..
sonuc biraz zorlamayla, israrla gitmeye basladim..
kendi istegimle aileme bir sey soylememesini rica ettim.yalnizca tanismak istedi annemler,tanistilar.
henuz 2 seans gittim..ben seni haftada bir goreyim artik dedi..
annem ve babam bunu duyunca terapileri biraktirmaya kalktilar.
cunku 1-2 ayda bir cagiracagini falan dusunuyorlarmis,ilk once 2 sonra 1 haftada bir cagirinca ters tepki yapti tamamen biraktirmaya calistilar.
ki benim ilaclik bir isim yok.ilaclari al,1 ay sonra durumunu goreyim diyebilecek bir durumda degilim.psikoterapi disinda hicbir tedavi yolu, yontemi yok!
bunu da bana cok gorduler..babamin en buyuk tepkisi de sorunumu bilmemesineydi..
baktim ki olacak gibi degil, her seyi kendi duygularimi da katarak anlatan bir mail attim ikisine de.
sandim ki destek olurlar tedavime cunku bosu bosuna gittigime, hicbir problemimin olmadigina inaniyorlardi..
babam cok ilimli yaklasti.
biliyorum kabul etmesi zor ama annemin tepkisi beni sok etti!
ilk once benimle konusmadi..benim sorunum buyuk olcude kucuklugume dayandigi icin,hicbir sekilde kabul etmedi sonradan oldugumu arkadaslarimin etkiledigini (ki alakasi yok)soyledi..
hala kendi kendine yenebilirsin diyor..yapamiyorum olmuyor diyorum anlamak istemiyor.kendi kendime yardim edebilsem niye psikologa gidip onca para dokeyim?
boyle diyince de psikologuna baglanmissin kor kutuk,ondan boyle yapiyorsun yoksa bir problem goremiyorum sende diyor.
biz bunu psikologumla konustuk.kisiligimdeki bosluklar nedeniyle evet baglanabiliyorum insanlara..(su an psikologuma karsi boyle bir bagimliligim yok zaten 3. seansa gidecegim daha cok yeni,sadece duygularimi herkese bu kadar rahat anlatamiyorum ona anlatabiliyorum su an beni taniyor baskasina gitsem bastan anlatacagim ve benim canim aciyacak ayrica psikologa guvenmek cok onemli ben guveniyorum ve bana yardim ediyor iyilesecegime olan inancimi arttirmak icin cok cabaliyor ben hicbir sekilde degistirmek istemiyorum psikolugumu ama bagimlilikla alakasi yok)
ama ben seni hicbir sekilde kendime bagimli yapmayacagim,beni su an yeni cikmis fidenin yaninda duran destek tahta gibi dusun,sen sorunun asip diklestikce bana ihtiyacin kalmayacak dedi..ayrica bunu bisiklet ogrenmeye baslayan cocuk gibi dusun,ilk once tamamen tutarsin,sonra yavas yavas birakmaya baslayacagim ve ellerimi tamamen cektigimde yapabiliyorum artik diyeceksin dedi..
anneme bunlari hicbir sekilde anlatamiyorum!
sorunun sebebine takilmis durumda..yok oyle bir sey diyor baska bir sey demiyor..
surekli kendini,baskalarini ornek gosteriyor bana.ne kotu durumda olanlar var da idare ediyorlar sen basit bir seyi cok buyutuyorsun kendini dunyanin en kotu durumda olan insani saniyorsun diyor..
ayrica anlattigin sorunlar cogumuzda var ama biz bir sekilde idare edip yasiyoruz, sen edemeyecek kadar gucsuz musun diyor..
psikologa gitmeden bu maili atsaydin biz ailece cozebilirdik diyor..sen bizim aile sirlarimizi nasil anlatiyorsun psikologa,ben baskasinin bilmesini asla istemiyorum diyor.aile sirlari falan anlattigim yok,hep kendimi anlatiyorum..
yani kisaca konusuyor konusuyor..benim canim aciyor aciyor..
ben terapileri birakmak istemiyorum..duzelecegime inanmak benim icin cok zor oldu ama psikologum buna inandirmayi basardi.yalniz basima yapamiyorum kendimi tedavi edemiyorum,bu terapi icin 3,5 sene bekledim ben simdi biraktiracaklar basa donecegim diye cok korkuyorum
biraz destek istiyorum..biraz anlasin istiyorum gercekten huzursuz oldugumu ve bu tedaviye ihtiyacim oldugunu..fazla sey mi istiyorum? anlamalarini beklemek olan mi asil yanlis?
sonuc biraz zorlamayla, israrla gitmeye basladim..
kendi istegimle aileme bir sey soylememesini rica ettim.yalnizca tanismak istedi annemler,tanistilar.
henuz 2 seans gittim..ben seni haftada bir goreyim artik dedi..
annem ve babam bunu duyunca terapileri biraktirmaya kalktilar.
cunku 1-2 ayda bir cagiracagini falan dusunuyorlarmis,ilk once 2 sonra 1 haftada bir cagirinca ters tepki yapti tamamen biraktirmaya calistilar.
ki benim ilaclik bir isim yok.ilaclari al,1 ay sonra durumunu goreyim diyebilecek bir durumda degilim.psikoterapi disinda hicbir tedavi yolu, yontemi yok!
bunu da bana cok gorduler..babamin en buyuk tepkisi de sorunumu bilmemesineydi..
baktim ki olacak gibi degil, her seyi kendi duygularimi da katarak anlatan bir mail attim ikisine de.
sandim ki destek olurlar tedavime cunku bosu bosuna gittigime, hicbir problemimin olmadigina inaniyorlardi..
babam cok ilimli yaklasti.
biliyorum kabul etmesi zor ama annemin tepkisi beni sok etti!
ilk once benimle konusmadi..benim sorunum buyuk olcude kucuklugume dayandigi icin,hicbir sekilde kabul etmedi sonradan oldugumu arkadaslarimin etkiledigini (ki alakasi yok)soyledi..
hala kendi kendine yenebilirsin diyor..yapamiyorum olmuyor diyorum anlamak istemiyor.kendi kendime yardim edebilsem niye psikologa gidip onca para dokeyim?
boyle diyince de psikologuna baglanmissin kor kutuk,ondan boyle yapiyorsun yoksa bir problem goremiyorum sende diyor.
biz bunu psikologumla konustuk.kisiligimdeki bosluklar nedeniyle evet baglanabiliyorum insanlara..(su an psikologuma karsi boyle bir bagimliligim yok zaten 3. seansa gidecegim daha cok yeni,sadece duygularimi herkese bu kadar rahat anlatamiyorum ona anlatabiliyorum su an beni taniyor baskasina gitsem bastan anlatacagim ve benim canim aciyacak ayrica psikologa guvenmek cok onemli ben guveniyorum ve bana yardim ediyor iyilesecegime olan inancimi arttirmak icin cok cabaliyor ben hicbir sekilde degistirmek istemiyorum psikolugumu ama bagimlilikla alakasi yok)
ama ben seni hicbir sekilde kendime bagimli yapmayacagim,beni su an yeni cikmis fidenin yaninda duran destek tahta gibi dusun,sen sorunun asip diklestikce bana ihtiyacin kalmayacak dedi..ayrica bunu bisiklet ogrenmeye baslayan cocuk gibi dusun,ilk once tamamen tutarsin,sonra yavas yavas birakmaya baslayacagim ve ellerimi tamamen cektigimde yapabiliyorum artik diyeceksin dedi..
anneme bunlari hicbir sekilde anlatamiyorum!
sorunun sebebine takilmis durumda..yok oyle bir sey diyor baska bir sey demiyor..
surekli kendini,baskalarini ornek gosteriyor bana.ne kotu durumda olanlar var da idare ediyorlar sen basit bir seyi cok buyutuyorsun kendini dunyanin en kotu durumda olan insani saniyorsun diyor..
ayrica anlattigin sorunlar cogumuzda var ama biz bir sekilde idare edip yasiyoruz, sen edemeyecek kadar gucsuz musun diyor..
psikologa gitmeden bu maili atsaydin biz ailece cozebilirdik diyor..sen bizim aile sirlarimizi nasil anlatiyorsun psikologa,ben baskasinin bilmesini asla istemiyorum diyor.aile sirlari falan anlattigim yok,hep kendimi anlatiyorum..
yani kisaca konusuyor konusuyor..benim canim aciyor aciyor..
ben terapileri birakmak istemiyorum..duzelecegime inanmak benim icin cok zor oldu ama psikologum buna inandirmayi basardi.yalniz basima yapamiyorum kendimi tedavi edemiyorum,bu terapi icin 3,5 sene bekledim ben simdi biraktiracaklar basa donecegim diye cok korkuyorum
biraz destek istiyorum..biraz anlasin istiyorum gercekten huzursuz oldugumu ve bu tedaviye ihtiyacim oldugunu..fazla sey mi istiyorum? anlamalarini beklemek olan mi asil yanlis?