bitanesi bırakıp gider neden diye soramam , aldığım cevap yine beni yaralar... bağlılığımın üst düzeye çıktığı bu son zamanlarda umutsuzluğuda en dorukta yaşıyorum nedense ... bu noktada yorgun hissediyorum...artık kendimi anlatmaktan da bıktım kelimeler benim yorgunluğuma mecal olamamazlıktan yakınırken tüm dünya sorununu kenara bırakıp kelimelerin acizliğine birde takıyorum ya helal olsun bana...

bu zamanda çok sevemezsin arkadaş,sonra neden sevdin olur kaçarı yok bu işin... birine dost dersin sığınırsın gün gelir oda en küçük zorlukta elini bırakınca hayatın samandan ibaret olduğuna karar verirsin...ee güvenebilecein kim kaldı dostunda gitti...bak yapayalnızsın...

bu körolasıca boşluk varya dolmaz başka şeylerle,dolduramazsın...düşünürsün edersin,durur yine kendini sorgularsın... etrafında neolduğu belirsiz soru işaretleri dolanırken kalkar bide bukadar sorun içinde kalkıp sorularına cvp bulamayışına kafa takarsın...takarsın çünkü sen takıntılısındır...takarsın çünkü sen sorunlusundur... kısa zaman önce kardeş gbi olduun insan sana düşmandan beter davranırsa acırsın arkdaş... parmak ucundan saç teline kadar acırsın... umursuz biriysen elinin tersiyle kenara itiverip, ammaaaaaaaaaaaan beni istemeyeni bende istemem der doğru olanı yaparsın... ama bağlıysan yapamazsın bitti demekle bitirebilir misin?

ilginçleri yaşıyorum artık...insanların kısa sürede değişimlerine madalya takasım geliyo... umursuz insanların o iplemez tavırlarına kendi umursuzluklarımı eklemek isterdim ama bu ben değilim...

ben kimim yaa kim ???