“ Diyebilirsin ki, bir insanı, fotoğrafından ve hakkındaki haberlerden ne kadar tanıyabilirsin ?
Haklısın. Belki de çok az ...
O zaman öyle demeliyim: Seni az tanıyorum .. Az ..
Sen de fark ettin mi ?
Az dediğin, küçücük bir kelime.
Sadece A ve Z.
Sadece iki harf.
Ama aralarında koca bir alfabe var.
O alfabeyle yazılmış onbinlerce kelime ve yüzbinlerce cümle var.
Sana söylemek isteyip de yazamadığım sözler bile o iki harfin arasında.
Biri başlangıç, diğeri son.
Ama sanki birbirleri için yaratılmışlar.
Yan yana gelip de birlikte okunmak için.
Aralarındaki her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuş gibiler.
Senin ve benim gibi
Bu yüzden, belki de, az çoktan fazladır.
Belki de az, hayat ve ölüm kadardır !
Belki de, seni az tanıyorum demek, seni kendimden çok biliyorum, demektir.
Bilmesem de, öğrenmek için her şeyi yaparım, demektir.
Belki de az, her şey demektir.
Ve belki de benim sana söyleyebileceğim tek şeydir…”