buğulu bir günün ardına sakladım umutlarımı... çilekeş bir feryadın habercisi bulutlar...saklamışlar gözyaşlarımı...
ben kaybettiklerime yanıyorum bir pc karşısında...elinden tutupta ayakları kayanlara yanıyor içim...

derbederim artık sonsuza kadar... sonum olsada asla bitmeyecek dinmeyecek bu keder... alnıma yazılanların sorsanız adı sadece kader... kaderde olsa adı bile içimi dışımı etmeye yetiyor beter...

ben depresyonumun sonsuzluğuna inandım artık... bağlılık denen illeti ilikerime kadar hissediyorum...içim dışım sen sağım solum sen... bıktım işte anla.......yoruldum bu defa...
bir kaybedişi daha çekebilir mi yüreğim ? bir acıyı daha hazmedebilir mi içim ? ruhumun sızım sızım olan her köşesinde sonsuzluğu soluyorum artık...

bir iç çekişi oluyorsunki darma duman ediyorsun...beni adım adım yerle bir ediyorsun bağlılığım...