sosyal fobide tedavisinde son noktayı koydum.

[anatoli]

bunca yıl bunun acısını çektim. lustral paxil anafranil tofranil laroxil xanax ativan efexor vs bir çok ilacı da kullandım.
sorun aslında sorun değilmiş ama bunun farkınada ancak 37 yaşında varabildim.
tüm sosyal fobikler. sorunun asıl kaynağı bitmek tükenmek bilmez isteklerimiz.
başlangıç için size bir nokta vereyim. oradan yola devam edin.
isteklerden vaz geçmek.
neler isteriz. erkek sosyal fobikler kız arkadaş mı istiyorsunuz. vaz geçin. istemeyin. başkaları önünde onuşmak size sıkıntı veriyor ve rahat mı olmak istiyorsunuz. vaz geçin bunları istemekten.
mutluluk sosyal fobinin ortadan kalkmasıyla gelmiyor.
istemekten vaz geçtikten sonra da ikinci aşamaya geçin. ikinci aşamayı yazmayacam. biraz gayret sarfedin. sadece bir ipucu. dürüst ve çalışkan olun. sabırlı olun.....
hadi kolay gele. ilaçla tedavi filan olacanızı sanıyorsanız bilmiyorum. bende hiç bişey etkili olmadı. olanda görmedim.
aslında olayın gerçekliğide şu sanırım. bizler utangaç insanlar. aslında biz utangaç değilizde beynimizdeki nörokimyasal maddelerde bi takım düzensizlikler var. yani biz hastayız. bu yalanada inanmayın.
hasta falanda değiliz. maşallah çoğumuzda turp gibiyiz. hadi pes etmek yok.

peki siz vaçgeçtinizmi son ne oldu :?:

kaç ytıldan beri çekiyorsunuz bunu....

[BeYaZ_KeLeBeK]

isteklerden vazgeçerek yaşanmaz.....hayat isteklerden ve hayallerden ibarettir....isteklerimiz bitti mi bizde bitmişiz demektir....

bence bu bir çözüm değil....çözüm kendine güvenmekte....sosyal fobinin asıl kaynağı budur...kendine güven eksikliği....

[psikopsiko]

beyaz kelebek adlı arkadaşımızı sonuna kadar destekliyorum..isteklerden vazgeçerek mutlu olamayız..mutluluk isteklerin elde edilmesiyle olur..sizin yaptığınız ilginç bir savunma mekanizmasıdır..kendini kandırma gibi bişey..ben bi yıl boyunca sosyal fobi tedavisi görüyorum..mutlu sonu yakalamak üzereyim..aşırı sosyal olacaksın diye bişey yok..ama çekingenlik , tedirginlik, topluluk önünde kızarma, sakin sakin konuşabilme, hakkını kendine inanarak tüm yüreğinle korkmadan savunabilme gibi özellikleri kazanınca zaten geriye bi sorun da kalmıyo..kendine güveneceksin ve sakin olacaksın..

[Umut34]

Sosyal fobi bilinç altımıza yerleşmiş güvensizlik korkusudur

Merhabalar,

Sosyal fobi semptomları bazı psikitarik hastalıkların yan ürünü olarak ortaya çıkabilirsede, Bana göre hiç psikiyatrik hastalığı olmayanlardada mevcut olabilir. Yani Anatoli’nin dediği üzere tek başına Sosyal fobi, biyokimyasal dengesizlikler nedenli değildir.

Bu gibi durumlarda, Sosyal fobili (utangaç dediğimiz) insanlar, kendilerini çekindikleri sosyal olayların içinde bulduklarında aşırı stres alırlar. Bu da zamanla beyinlerindeki nörokimyasal maddelerde bir takım düzensizlikler yaratarak anksiyete, depresyon gibi psikiyatrik hastalıklara sebeb olur.

Bu hastalıklar kişiyi sosyal bakımdan daha pasif hale sokar.Çünkü mevcut sosyal fobisine şimdi beyinsel bir hastalık eklenmiştir. Sosyal aktivitelerde daha fazla heyacanlanırlar.
Doktorların yazdıkları ilaçlar kullanıldıkları sürece bu aşırı heyecanlanmaya faydalı gelerek kişinin rahatlamasını sağlar. Ama kişide hastalanmasına sebeb olan Sosyal fobiyi (utangaçlığı) ortadan kaldırmazlar. Bana göre Sosyal fobi bazı yaşam tecrübelerimizin bilinç altınıza yerleştirdiği kendine güvensizlik korkusundan ibarettir, ve ilaçlar bu korkuyu kalıcı biçimde ortadan kaldırmazlar.

Anatoli arkadaşımızın birinci aşamada tavsiye ettikleri, beyinsel hastalıklara yakalanmamak bakımından doğrudur. Eğer yakalanmış isekte birinci aşamada tavsiye ettiklerini uygulayabildiğimiz sürece beyin bu hastalıkları çoğu kere ilaç almaksızın 6-8 ay içinde kendi kendine tamir edebilmektedir.

Sosyal fobiyi ortadan kaldıracak Anatoli’nin detaylı olarak açıklamadığı ikinci aşamadır, ve herhalde bir nevi psikoterapi uygulamasıdır. Açıklama zahmetine girerse bizlere gerçekten büyük fayda sağlıyacağından eminim. Açıklayacağı ikinci aşamayı ilaç yanı sıra uygulamanın belki biraz daha zor olabilmesinden başka bir mahsuru olacağını zannetmemekteyim.

Sevgiler, U34

Not: Burada yazdıklarım doktora danışmanın yerine geçemez.

[anatoli]

evet arkadaşlar.
birinci aşamadaki tespitim yanlış anlaşılmasın. bence çok da doğru bir tespit.

isteklerden vaz geçmek mutluluğun başlangıcıdır. isteklerin yerine gelmeside insanda yine başka bir isteğin var olmasına neden oluyor. ve bu bitmez bir acının başlangıcı gibi. isteklere ulaşmak tek başına mutlu etmez. kısa süreliğinebir alkol etkisi belki.

peki en büyük isteğimiz olan ölmemek arzusundan nasıl kurtulacağız....

ben diyorumki, ben konuşkan olmalıyım. ben iyi yemek yemeliyim dünyayı gezmeliyim vs. peki bu ben denilen şey de ne. aslında ben denilen şey bu dünyadaki gelip geçici bir şeye verilen isimden başka birşey değildir. bunu bir düşünün.


şimdi sosyal fobi ile savaş başlayabilir. bu savaşa bir örnek verebilirim sanırım. kafamda canlanan hayalleri kelimelere dökmekte biraz zorlanırım ama yinede anlatmaya çalışayım.

kendim çoğu zaman insanlar içinde konuşamamaktan dolayı bir sıkıntı duyardım. eve gelip bunun için üzülür günlerce acı çekerdim. çünkü istediğim gibi ben olamamak bana sıkıntı verirdi. şimdi istediğim gibi ben değil sadece şu anda bulunan benim. yarın başka bir ben olacağım.

başkalarının kız arkadaşı varsa benim yok ne olmuş. başkaları kendini iyi ifade ediyorsa ben edemiyorum ne var bunda arabam yoksa ve başarızız oluyorsam ne olmuş. dünya yok olup bir kara deliğe girince benim yaptıklarımın ne önemi olacak. varsın benim bir iki samimi dostum olsun. ben dürüst , çalışkan ve doğru olayım.

ama bunu boş vermişlik olarak değerlendirmiyorum. sadece sosyal fobiyi önemsemiyorum. onunla mücadeleyede ara vermiyorum. hergün bir adım daha ilerliyorum. ama bazen ilerleyemesemde umruma bile takmıyorum.

[mustafatoprak]

istemek bence insanın doğasında olan birşey, bundan vazgeçilmez. hiçbir şey istemiyorsan da depresyondasındır ki depresyondaki insan bile ister yani. hiçbir şey istenmeden yaşanmaz. kusura bakma ama saçma geldi bana. herkes kız arkadaşı ya da erkek arkadaşı olsun ister, niye ister? çünkü sevgiye ve paylaşmaya ihtiyacı vardır. istememeliyim dersen ihtiyacını ne yapacaksın? ihtiyaç duymanı nasıl bastıracaksın? daha kötü oluruz bunları bastırırsak.

siz aslında sosyal fobi+aşırı kaygı bozukluğunun ne olduğunu bilseniz böyle konuşmazdınız. ben 2000 den beri çektim ve çok iyi biliyorum.

sosyal fobisi+ kaygı bozukluğu olan birinde;

1-konuştuğu kelimeler boğazına düğümlenir. konuşmak istesede konuşamaz.
2-topluluk içinde gezinemez. herkesin kendisine baktığını zanneder.
3-herşeyi mükemmel yapmak ister; ama asla mükemmel yapamaz.
4-daima suçluluk psikolojisi ve değersizlik duygusu vardır.
5-bir iş yapmak istediğinde sanki bütün vücuduna bir çember geçirmiş gibi bir his kaplar. yerinde çivilenmiş gibi olur.
6-hayata hep karşısındaki insanın kendisini nasıl gördüğünü hayal eder. bir nevi hem kendi yerine hem de karşısındaki için iki kişilik düşünür.
7-istekleri hiç bitmez. hep bir hayal peşinde koşar. ama kirli bir araçtan ancak kirli bir amaç olur ve asla mutlu olamaz.
8-arada bir düzeldiğini zanneder, kendisince kendisinin düzeldiğini onaylamak için denemeler yapar. fakat o sadece geçici bir histir. çünkü gerçekten düzelmemiştir. sorunun temeline inememiştir.
9-ilaç kullanıpta bıraktığında bir bakar ki eskisinden daha bir depreşip çıkmıştır.
10-herşeyi gözünde büyütür.
11-bütün gün kafasına bitmeyen sorular vardır.

daha devamı varda bu kadar yeter. sence böyle bir insanın bunca derdi varken bir de istekleri olsa ve bu isteklerini yerine getirince mutlu olabilir mi?

[mustafatoprak]

bir de en önemli özelliği karşısındaki insanı asla dinlemez. kafasında cümle kalıpları vardır. karşısındaki ne kadar iyileşebirsin derse de hep kafasına imkansızlık vardır ve ezberlediği bir sürü cümleyi tekrarlayıp durur.

8 yılda üstesinden gelemediğim sosyal fobinin üstesinden 2,5 ayda geldim. ama şimdi de herşey bana o kadar sıkıcı geliyor ki. herşey boş geliyor. artık hiçbir şey bana heyecan vermiyor.

[venicemoon]

Bende bu kadar agır belirtiler yok ancak bende de sanırım bir çeşit sosyal fobi var. Bazen yolda yürürken sanki insanlar hep bana bakıyormus gibi geliyordu, belli bir gruba konusacagım zaman ya da o grup içerisinde konusmacıya soru soracagım zaman cok zorlanıyordum, coğu zaman aklımdaki soruyu sormuyordum bile.. Sık sık yüzüm kızarıyordu, ve yüzümün kızardıgını hissedince daha da kızarıyordu..
Su an eskisine göre cok daha iyiyim.Zamanla kendi kendimi anlamaya , sebebini bulmaya calıştım ve sunları farkettim. Diğer insanların düşüncelerini, görüşlerini aşırı önemsiyordum. Sanki bütün o kalabalık bütünleşmiş bir grup ve ben de onlara kendimi kabul ettirmeye calısan yalnız kişiydim. Kendimi kabul ettirebilmek için cırpındıkca yanlıs yapmama stresi, eleştiri korkusu, hareketlerimin izlendiği baskısı beni olumsuz etkiliyordu. Zamanla kendime hiç bir insandan daha önemsiz olmadıgımı telkin ettim. Konusmaktan ziyade dinlemeyi ögrendim önce. Eleştirilmekten korkmadım, farkettim ki aslında sadece ben deilim eleştirilen, aslında herkes herkesi eleştiriyor. Kalabalık içerisinde rahat davranan insanlara baktım ve benden bir üsrtünlükleri olmadıgını farkettim. Sosyal faaliyetlere katıldım ancak cok fazla sivrilmedim, yavasca adapte oldum ve gördüm ki gittikce biraz daha rahat davranıyorum. Şimdi hala bazı durumlarda o kadar rahat deilim ama eskisine göre cok daha iyiyim.

mustafa toprak duyarsızlaşma hissizleşme bunu bende yaşıyorum