Tweet
meraba öncelikle.. hemen konuya giriş yapacağım, fazlaca doluyum bu konuda. arkadaşlarım ve ailem sosyofobimi bilmiyor, söylemekten utanıyorum açıkçası. bir kez erkek arkadaşıma, bir kez de anneme açılmaya çalıştım, ikisi de inanmadı.
çünkü tanıdığım insanların yanında gayet normal, hatta sosyal bir insan olduğum söylenebilir. hatta beni tanıyanlar biraz baskın,sert, kimi zaman narsist olabilecek kadar kendinden emin olduğumu söylerler. bir doktorum da tanrı kompleksi teşhisi koymuştu. herneyse..
tanıdıklarımın arasında gayet özgüven sahibi biri olsam da, tanımadığım insanların yanında o kadar düşüyor ki özgüvenim. sosyofobim beni pek çok kez zor durumda bıraktı. ilk aklıma gelen beni yakın arkadaşlarıyla tanıştırmak için bir kafeye davet eden erkek arkadaşımı bırakıp kelimenin tam anlamıyla kaçmam. tanımadığım 7 - 8 kişinin arasında oturuyorum, terliyorum ve sürekli kafamdan "salağın teki olduğumu düşünüyorlar, niye böyle yaptım ki, niye gelmeyi kabul ettim ki, malım ben" gibisinden düşünceler geçiyor, karnım ağrıyor ve kalp atışlarım artıyor. o şekilde 20 dk kadar dayanabildim. sonra bir bahaneyle lavaboya kaçtım ve annemin çağırdığını söyleyerek apar topar kalktım. bunun ilişkimize verdiği zararı söylemem yersiz sanırım.
bu sadece bir örnek tabii, hayatım bunlarla dolup taşıyor. otobüse binmekten kaçınıyorum, hele dolmuş asla, inecek var demek bile 10 dakika planlayıp zar zor gerçekleştirdiğim bir eylem. tek başıma sokağa çıkmaktan çekiniyorum, çıkmak zorundaysam da hava karardıktan sonra çıkıyorum ki az dikkat çekeyim. sokakta yürürken herkes bana bakıyormuş gibi geliyor. bakkala gidip bi ekmek bi su demeye bile prova yapıyorum resmen. sınıfta konuşmak, söz almaktan hiç hoşlanmıyorum, bir konuda bilgili olsam da hiç söz almadığım için hocalar beni diğerleriyle aynı kefeye koyuyor haklı olarak. bir yerde oturup tek başına yemek yemeyi şimdiye kadar denemedim bile.
ve şimdi de üniversite gelip çattı. geçen sene girememiştim ama bu sene girmek zorundayım. şimdiden kara kara düşünüyorum nasıl alışıcam sınıfa, ortama insanlara diye. liseye ilk başladığımda 3 ay kimseyle konuşamamıştım. ilk gün etrafta o kadar çok tanımadığım insan vardı ki 3 kez taşikardi geçirdim.
doktorlara pek çok kez gittim, kimi şizofreni başlangıcı gördü bende kimi turp gibisin dedi. ama çoğu ilaç tıkadı ağzıma. onlar da pek işe yaramadı.. bu yüzden kendim çözmem gerektiğini düşünüyorum.
ailem maddi destek vermiyor. sıkıntıdayım. geçici bir iş bulmak istiyorum, ilanlara bakıyorum. ama her ilanda tek gördüğüm tanışıp yanlarında gergin olacağım bir sürü insan.
işte böyle yani, bu olay hayatımı resmen pençesine almış durumda, yazdıktan sonra daha iyi farkettim bunu. daha çok içimi dökmek amaçlıydı bu yazı, ama tavsiyesi olan varsa seve seve dinlerim. teşekkürler okuduğunuz için.
çünkü tanıdığım insanların yanında gayet normal, hatta sosyal bir insan olduğum söylenebilir. hatta beni tanıyanlar biraz baskın,sert, kimi zaman narsist olabilecek kadar kendinden emin olduğumu söylerler. bir doktorum da tanrı kompleksi teşhisi koymuştu. herneyse..
tanıdıklarımın arasında gayet özgüven sahibi biri olsam da, tanımadığım insanların yanında o kadar düşüyor ki özgüvenim. sosyofobim beni pek çok kez zor durumda bıraktı. ilk aklıma gelen beni yakın arkadaşlarıyla tanıştırmak için bir kafeye davet eden erkek arkadaşımı bırakıp kelimenin tam anlamıyla kaçmam. tanımadığım 7 - 8 kişinin arasında oturuyorum, terliyorum ve sürekli kafamdan "salağın teki olduğumu düşünüyorlar, niye böyle yaptım ki, niye gelmeyi kabul ettim ki, malım ben" gibisinden düşünceler geçiyor, karnım ağrıyor ve kalp atışlarım artıyor. o şekilde 20 dk kadar dayanabildim. sonra bir bahaneyle lavaboya kaçtım ve annemin çağırdığını söyleyerek apar topar kalktım. bunun ilişkimize verdiği zararı söylemem yersiz sanırım.
bu sadece bir örnek tabii, hayatım bunlarla dolup taşıyor. otobüse binmekten kaçınıyorum, hele dolmuş asla, inecek var demek bile 10 dakika planlayıp zar zor gerçekleştirdiğim bir eylem. tek başıma sokağa çıkmaktan çekiniyorum, çıkmak zorundaysam da hava karardıktan sonra çıkıyorum ki az dikkat çekeyim. sokakta yürürken herkes bana bakıyormuş gibi geliyor. bakkala gidip bi ekmek bi su demeye bile prova yapıyorum resmen. sınıfta konuşmak, söz almaktan hiç hoşlanmıyorum, bir konuda bilgili olsam da hiç söz almadığım için hocalar beni diğerleriyle aynı kefeye koyuyor haklı olarak. bir yerde oturup tek başına yemek yemeyi şimdiye kadar denemedim bile.
ve şimdi de üniversite gelip çattı. geçen sene girememiştim ama bu sene girmek zorundayım. şimdiden kara kara düşünüyorum nasıl alışıcam sınıfa, ortama insanlara diye. liseye ilk başladığımda 3 ay kimseyle konuşamamıştım. ilk gün etrafta o kadar çok tanımadığım insan vardı ki 3 kez taşikardi geçirdim.
doktorlara pek çok kez gittim, kimi şizofreni başlangıcı gördü bende kimi turp gibisin dedi. ama çoğu ilaç tıkadı ağzıma. onlar da pek işe yaramadı.. bu yüzden kendim çözmem gerektiğini düşünüyorum.
ailem maddi destek vermiyor. sıkıntıdayım. geçici bir iş bulmak istiyorum, ilanlara bakıyorum. ama her ilanda tek gördüğüm tanışıp yanlarında gergin olacağım bir sürü insan.
işte böyle yani, bu olay hayatımı resmen pençesine almış durumda, yazdıktan sonra daha iyi farkettim bunu. daha çok içimi dökmek amaçlıydı bu yazı, ama tavsiyesi olan varsa seve seve dinlerim. teşekkürler okuduğunuz için.
Yorum