Duyuru

Collapse
No announcement yet.

bir sosyofobi kurbanı daha

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • bir sosyofobi kurbanı daha

    meraba öncelikle.. hemen konuya giriş yapacağım, fazlaca doluyum bu konuda. arkadaşlarım ve ailem sosyofobimi bilmiyor, söylemekten utanıyorum açıkçası. bir kez erkek arkadaşıma, bir kez de anneme açılmaya çalıştım, ikisi de inanmadı.

    çünkü tanıdığım insanların yanında gayet normal, hatta sosyal bir insan olduğum söylenebilir. hatta beni tanıyanlar biraz baskın,sert, kimi zaman narsist olabilecek kadar kendinden emin olduğumu söylerler. bir doktorum da tanrı kompleksi teşhisi koymuştu. herneyse..

    tanıdıklarımın arasında gayet özgüven sahibi biri olsam da, tanımadığım insanların yanında o kadar düşüyor ki özgüvenim. sosyofobim beni pek çok kez zor durumda bıraktı. ilk aklıma gelen beni yakın arkadaşlarıyla tanıştırmak için bir kafeye davet eden erkek arkadaşımı bırakıp kelimenin tam anlamıyla kaçmam. tanımadığım 7 - 8 kişinin arasında oturuyorum, terliyorum ve sürekli kafamdan "salağın teki olduğumu düşünüyorlar, niye böyle yaptım ki, niye gelmeyi kabul ettim ki, malım ben" gibisinden düşünceler geçiyor, karnım ağrıyor ve kalp atışlarım artıyor. o şekilde 20 dk kadar dayanabildim. sonra bir bahaneyle lavaboya kaçtım ve annemin çağırdığını söyleyerek apar topar kalktım. bunun ilişkimize verdiği zararı söylemem yersiz sanırım.

    bu sadece bir örnek tabii, hayatım bunlarla dolup taşıyor. otobüse binmekten kaçınıyorum, hele dolmuş asla, inecek var demek bile 10 dakika planlayıp zar zor gerçekleştirdiğim bir eylem. tek başıma sokağa çıkmaktan çekiniyorum, çıkmak zorundaysam da hava karardıktan sonra çıkıyorum ki az dikkat çekeyim. sokakta yürürken herkes bana bakıyormuş gibi geliyor. bakkala gidip bi ekmek bi su demeye bile prova yapıyorum resmen. sınıfta konuşmak, söz almaktan hiç hoşlanmıyorum, bir konuda bilgili olsam da hiç söz almadığım için hocalar beni diğerleriyle aynı kefeye koyuyor haklı olarak. bir yerde oturup tek başına yemek yemeyi şimdiye kadar denemedim bile.

    ve şimdi de üniversite gelip çattı. geçen sene girememiştim ama bu sene girmek zorundayım. şimdiden kara kara düşünüyorum nasıl alışıcam sınıfa, ortama insanlara diye. liseye ilk başladığımda 3 ay kimseyle konuşamamıştım. ilk gün etrafta o kadar çok tanımadığım insan vardı ki 3 kez taşikardi geçirdim.

    doktorlara pek çok kez gittim, kimi şizofreni başlangıcı gördü bende kimi turp gibisin dedi. ama çoğu ilaç tıkadı ağzıma. onlar da pek işe yaramadı.. bu yüzden kendim çözmem gerektiğini düşünüyorum.

    ailem maddi destek vermiyor. sıkıntıdayım. geçici bir iş bulmak istiyorum, ilanlara bakıyorum. ama her ilanda tek gördüğüm tanışıp yanlarında gergin olacağım bir sürü insan.

    işte böyle yani, bu olay hayatımı resmen pençesine almış durumda, yazdıktan sonra daha iyi farkettim bunu. daha çok içimi dökmek amaçlıydı bu yazı, ama tavsiyesi olan varsa seve seve dinlerim. teşekkürler okuduğunuz için.

  • #2
    Öncelikle geçmiş olsun. Özellikle sosyal fobik olduğunu düşünüyorsan bu konu üzerine çok uzman bir hekim tanıyorum ayrıca kendimde başka bir rahatsızlık (dehb) için aynı kişiye tedavi oluyorum.

    Yorum


    • #3
      Orjinal yazı sahibi: Fantastik View Post
      Öncelikle geçmiş olsun. Özellikle sosyal fobik olduğunu düşünüyorsan bu konu üzerine çok uzman bir hekim tanıyorum ayrıca kendimde başka bir rahatsızlık (dehb) için aynı kişiye tedavi oluyorum.
      teşekkür ederim. ama dediğim gibi temel ihtiyaçlarımı karşılayabiliyorum sadece, maddi sıkıntılarım var. kendi kendime çözmek şu an tek seçeneğim.

      Yorum


      • #4
        Tamam o zaman şöyle yapalım eğer kabul edersen sana sosyal fobi üzerine yazılmış çok güzel bir kitap hediye etmek isterim.

        Yorum


        • #5
          Yaşadığınız belliki sosyal fobi size şizofreni teşhisi koyan doktorunda diplomasını nasıl aldığını sormak lazım ... Belliki bu durum hayatınızı tam anlamıyla değiştiriyor. yapmak istediklerinizden alı koyuyor. bunun için tedavi olmazsanız yada yenmek için çabalamazsanız ilerde hayatınız çekilmez hale gelir hemde sosyal fobi ileride kendini başka psikolojik rahatsızlıklara bırakabilir. ilaçları ne kadar süre kullandınız? çünkü bu tür ilaçlar en fazla birkaç ay kullandıktan sonra etkisini gösteriyor.bir iki ay içtim işe yaramadı diyip bıraktıysanız zaten fayda beklemeyin. kendi başınıza yenebileceğiniz bir durum değil tedavi olun, terapi alın sonrasında eminimki hayatınızı daha rahat idame ettireceksiniz.
          Denizdeki damlaları sayın desem sayar mısınız? Canlar damladır, sonunda aynı denize damlayacağız.

          Yorum


          • #6
            Orjinal yazı sahibi: Fantastik View Post
            Tamam o zaman şöyle yapalım eğer kabul edersen sana sosyal fobi üzerine yazılmış çok güzel bir kitap hediye etmek isterim.
            kabul edebilirim, teşekkürler, çok naziksin

            Yorum


            • #7
              Orjinal yazı sahibi: Milaa View Post
              Yaşadığınız belliki sosyal fobi size şizofreni teşhisi koyan doktorunda diplomasını nasıl aldığını sormak lazım ... Belliki bu durum hayatınızı tam anlamıyla değiştiriyor. yapmak istediklerinizden alı koyuyor. bunun için tedavi olmazsanız yada yenmek için çabalamazsanız ilerde hayatınız çekilmez hale gelir hemde sosyal fobi ileride kendini başka psikolojik rahatsızlıklara bırakabilir. ilaçları ne kadar süre kullandınız? çünkü bu tür ilaçlar en fazla birkaç ay kullandıktan sonra etkisini gösteriyor.bir iki ay içtim işe yaramadı diyip bıraktıysanız zaten fayda beklemeyin. kendi başınıza yenebileceğiniz bir durum değil tedavi olun, terapi alın sonrasında eminimki hayatınızı daha rahat idame ettireceksiniz.
              ilaçları 9 ay kadar süreyle kullandım. isimlerini şu an hatırlamıyorum, 2 sene önce kullandım. işe yarıyor yaramasına, ama istediğim gibi değil. nasıl desem, insanların arasına karışınca heyecanlanma olmuyordu, hiçbir zaman heyecanlanma olmuyordu, yoğun mutluluk veya hüzün veya öfke yaşamıyordum. sebze gibi hissediyordum. bıraktım.

              uygun terapileri görüp tedavi olmayı ben de çok istiyorum, ama malesef dediğim gibi şu an bunu karşılayacak maddi durumum yok. olsaydı sizin başınızı ağrıtıyor olmazdım sanırım

              Yorum


              • #8
                geçmiş olsun bendede sosyal fabi var ve nası bi illet olduğunu iyi bilirim. terapinin azda olsa faydası oluyor keza ilaçlarında öyle fakat iş daha çok sende bitiyor. kendini motive etmen lağzım sıkıntılarının az az üzerine gitmelisin ama bodoslama dalma yavaş yavaş. yolda yürürken kendini çevreden soyutlamaya çalış, sanki dünyada tek sen varmışsın gibi düşün insanlar yokmuş gibi beynini birşeye odakla mesela ormandasın ağaçlar arasında tek başına yürüyorsun.
                HAYAT HARCARIM LAN SENİ...

                Yorum


                • #9
                  Orjinal yazı sahibi: prodd View Post
                  geçmiş olsun bendede sosyal fabi var ve nası bi illet olduğunu iyi bilirim. terapinin azda olsa faydası oluyor keza ilaçlarında öyle fakat iş daha çok sende bitiyor. kendini motive etmen lağzım sıkıntılarının az az üzerine gitmelisin ama bodoslama dalma yavaş yavaş. yolda yürürken kendini çevreden soyutlamaya çalış, sanki dünyada tek sen varmışsın gibi düşün insanlar yokmuş gibi beynini birşeye odakla mesela ormandasın ağaçlar arasında tek başına yürüyorsun.
                  bir süre denemiştim benzer bir teknik, ormanda değil de, yolda yürürken diğer insanların kartondan olduğunu düşünürdüm, gerçek değillermiş gibi. ama biraz üstüne düşmek lazım tekniğin sanırım. teşekkürler sana da geçmiş olsun

                  Yorum


                  • #10
                    sevgilin olmasına şaşırdım..
                    Yaşadıklarını ben de çok yaşardım eskiden, şimdi biraz iyiyim ama arada tekrarlıyor,özgüven eksikliğiyle alakalı, insan kendini bir şey sanınca, kendine değer verince geçiyor, o düşüncelerindenkurtulup, kendini diğer insanlardan aşağı görmemeye çalış.Ben de akşam olunca hava kararınca falan çıkmayı istiyorum bu ara arttı yine benimki de,
                    Şimdi bazen çok iyi durumdayken bazen geriye dönebiliyorum.Bundan kurtuluş yok belki de arada herkesin yaşadığı bi durumdur , özgüven sürekli değişebilir güne ve psikolojiye göre.Senin yapman gereken o özgüveni kazanmak ve kendine değer vermek

                    Yorum


                    • #11
                      Orjinal yazı sahibi: Fönmakinası View Post
                      sevgilin olmasına şaşırdım..
                      Yaşadıklarını ben de çok yaşardım eskiden, şimdi biraz iyiyim ama arada tekrarlıyor,özgüven eksikliğiyle alakalı, insan kendini bir şey sanınca, kendine değer verince geçiyor, o düşüncelerindenkurtulup, kendini diğer insanlardan aşağı görmemeye çalış.Ben de akşam olunca hava kararınca falan çıkmayı istiyorum bu ara arttı yine benimki de,
                      Şimdi bazen çok iyi durumdayken bazen geriye dönebiliyorum.Bundan kurtuluş yok belki de arada herkesin yaşadığı bi durumdur , özgüven sürekli değişebilir güne ve psikolojiye göre.Senin yapman gereken o özgüveni kazanmak ve kendine değer vermek
                      evet haklısın. sanırım büyüdüğüm koşullar sebebiyle kendini değersiz hissetme psikolojisindeyim biraz da. annemin bipolar olması biraz değiştirdi çocukluğumu.


                      bu arada, sonunda bir adım attığımı da söylemek istiyorum. maddi sıkıntılarımdan dolayı iş aradığımı söylemiştim. bugün biraz cesaretlendim ve "aman, ne olacak sanki bir mailden" diyerek kendime uygun gördüğüm birkaç pozisyon için birkaç yere mail attım. bir tanesi dönüş yaptı. yarın iş görüşmesine gideceğim.
                      bu benim için gerçekten önemli bir adım, işi alsam da almasam da çok farketmez artık. kendimde yerimden kalkıp iyileşmek için bir şeyler yapabilecek cesaretin olduğunu gördüm

                      Yorum


                      • #12
                        Orjinal yazı sahibi: nndovah View Post
                        evet haklısın. sanırım büyüdüğüm koşullar sebebiyle kendini değersiz hissetme psikolojisindeyim biraz da. annemin bipolar olması biraz değiştirdi çocukluğumu.


                        bu arada, sonunda bir adım attığımı da söylemek istiyorum. maddi sıkıntılarımdan dolayı iş aradığımı söylemiştim. bugün biraz cesaretlendim ve "aman, ne olacak sanki bir mailden" diyerek kendime uygun gördüğüm birkaç pozisyon için birkaç yere mail attım. bir tanesi dönüş yaptı. yarın iş görüşmesine gideceğim.
                        bu benim için gerçekten önemli bir adım, işi alsam da almasam da çok farketmez artık. kendimde yerimden kalkıp iyileşmek için bir şeyler yapabilecek cesaretin olduğunu gördüm
                        sdgvffdgregeddfsfewgfegew
                        Last edited by Fönmakinası; 01-02-2015, 08:57 PM.

                        Yorum

                        İşleniyor...
                        X