Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Hayatın ve onu yaşayanların vurdumduymazlığına sitemim var.!

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Hayatın ve onu yaşayanların vurdumduymazlığına sitemim var.!

    Sitem doluyum artık hayata,Yaşamak gelmiyor içimden bu dünyada.isyankar oldu gönlüm yaşama.Sevmiyorum artık yaşamayı ve insanları dost dediklerim arkamdan vurdu isyan eder oldum bu yaşantıma sevmiyorum artık yaşamayı ve insanları nereye baksam ikiyüzlü insanlar nereye baksam akbabalar nerde bu temiz yürekli insanlar nerde bu güvenilir arkadaşlar.Aldığım nefese lanet ediyorum.Geçmeyen zamana isyan ediyorum ecelin geleceği günü dört gözle bekliyorum,O geldiğinde herşeyden kurtuluyorum.Elimdeki camdan kalp son sözüyle düşüverdi birden yere. Tuzla buz oldu her şey. Bu kadar çok parçaya ayrılacağını bend bilmiyordum. Sessizce akıttım gözyaşlarımı içime. Günlerdir beklediğim bu değildi. Sıcak bir selamı beklemek çok fazla bir istek olmamalıydı. Sahi insanlar nasıl yapıyordu bildik, tanıdık birilerini bilmezlikten, tanımazlıktan gelmeyi? Şimdi kendimemi kızsamda onlarada bilemedim...Sustum, bütün kelimelerimle, bütün gözyaşlarımla… Hatta bütün bütün yüreğimle sustum. Sadece yüreğimdeki acının sesimi dinleyebilecek kadar sustum… “Ya nasip!...” dedim sonra… “Ya nasip!..” Bir kez daha kaderimi düşündüm. Aynı filmi kaç kez izlediğimi. Sonunu biliyordum bilmesine de bilmek işime gelmiyordu. “Ah şu umudum olmasa…” diyordum. Belki daha kolay olacaktı umut olmasaydı. Ağlamaktan yorulup dinecekti gözlerim de bir gün. Ve de pır pır eden yüreğim…Anlatamamak ne zordu şu dünyada kendini. Bir de anlaşılamamak diye geçirdim içinden. Beni anlayan çıkmamıştı bunu biliyordum da hiçbir zaman da kendimi anlatamadım doğru düzgün. Kimseler bilmedi yüreğimi. Adam gibi kimseler de talip olmamıştı o yüreğime. “Uğruna ölecek delilerle karşılaşmıştım da kendimle yaşamaya talip akıllılar çıkmamıştı işte.” Kime küsmeliydim çıkmayan akıllılara mı, halden hale düşüren yüreğime mi, yoksa anlayamadığım kaderime mi? Bir kez daha bilememin acısı sindi yüreğime ve sustum…Yorulmuştum artık iyiden iyiye. Anlatmaktan da vazgeçtim kendimi. Bırak dedim yaşamı… Gittiği yere kadardı her şey… Savaştan yenik çıkmış bir komutan edası vardı üzerimde sadece. Mağrur ve yenik... Yaralı ve perişan… En çok da kaybetmiş… Gideceği yeri olmayan… Yönünü şaşırmış bir komutan… Ölmediğime kızıyordum içten içe. Yeterince adil olmayan bir savaştan zaferle çıkmayı da beklemiyordum belki ama bu kadar kaybedeceğimi de hiç düşünmemiştim.Günlerdir düşünüyordum gözümü geceye kırpmadan. Neler geldi geçti o gözler önünden neler… Ama bu kadar çaresizliğimi kendim bile hayal edememiştim… Bir ah!.. bıraktı gök kubbeye. Ötesini bile tamamlamaya lüzum görmedim. Lüzumu da yoktu zaten. Değildi ki derdim insanla, insanlarla… Benim derdim Rabbimleydi. Ben, O’nun sırrını merak ediyordum. Bunca verip birden almasını anlamaya çalışıyordum. Sitemi de kızgınlığı da en çok da kırgınlığı bu anlayamadıklarındaydım. Anlamlandırabilsem sanki kabulü de kolay olacaktı. Rabbimi de Rabbimden başka kimseye şikayet edemedim. Bütün dertleri o verdiği gibi dermanları da yine o verecekti. Derdi de dermanı da bırakıp sustum inanıyordum inanmasına da yine de ince bir çizgide can çekişiyordum işte. Hayatta her şeyin çözümü olduğu yalanına kendimi bile inandıramadım. Yoktu işte bir çözümü. O açmayınca kapılar bütün bütün kapandı üzerime. Her kapıda bir parça kaldı yüreğimden… Yüreğimdekinden…Kapıdan da kapıdakilerden vazgeçiverdim birden… Yüreğimi de yanına alıp sustum…

  • #2
    bravo tavanna

    Yorum


    • #3
      Ne kadar güzel yazmışsınız, ne kadar güzel ifade etmişsiniz duygularınızı...
      D&uuml;ş&uuml;nme...<br />D&uuml;ş&uuml;nme, kim anlamış ki sen anlayasin b&ouml;yle...

      Yorum


      • #4
        İnsanlara olan sevgini kaybetme lütfen .. Görüyorsun ya insanlardan , bilinçten daha kıymetli neyimiz var varoluşta ?

        Aslında doğuştan ayrılmış olsak ta , hepimiz biriz .. Ve birgün birleşeceğiz .. Farklı yollardan aynı sona doğru gitmekteyiz .. Umudunu kaybetme StH .. Bizim için büyük ama Sonsuzluk için belki çok küçük inişler yaşıyoruz dibe doğru .. Huzur bulduğumuz zamanlar neden olamasın .. Şu inanılmaz çeşitlilik içinde .. Tabii aynı sözleri kendime de ediorum ..

        Yorum


        • #5
          Burada kendini yargılaması gereken kişi siz değil o bahsettiğiniz insanlardır.
          Size düşen ayakları yere basan insanları tanıyabilmek gercekten değer verilecek insana değer vermektir.

          Ama şunu unutma Her insan BU en yakının için gecerli

          Her insan ilk başta kendini düşünür

          Yorum


          • #6
            bak biz seni anlıyoruz bizlerde insanız bu arada

            Yorum


            • #7
              üzme kendini dostum. :cry: :cry:

              Yorum

              İşleniyor...
              X