Arkadaşlar ben lise 1.sınıftan beri kimseyle yemek yiyemiyorum.(annem ve teyzem dışında) Yabancı veya akraba kim olursa olsun bana bakıp dalga gececekmiş gibi geliyor.Yediklerim boğazımda kalıyor.Tabağımı alıp başka bir odaya gidiyorum.Asla bir daha yemeği denemiyorum.Hele sokakta dışarda bir yerde yemek yemek benim için kabus gibi birşey.Herkesi gözleri önünde lokmalarımı yutmak.Birkaç tane komik Mc Donalds maceramda var.Bende özünde biliyorum yaptığımın sacma olduğunu.Anne babası ayrı bir ailede büyüdüm ve aşırı sevgiyle büyüdüm.Teyzem bana bakıyor (6 aylıktan beri) ve durumuma çok üzülüyor.İki yıllık üniversite mezunuyum.25 yaşında işsiz bi kızım.Hiç arkadaşım yok su anda.Okul döneminde özelikle ergenlik çağında lisede o kadar insanlardan korkuyordum ki.Cümle kurmaktan cümle kurarken küçük düşmekten.Bir eziklik,bir öz güven eksikliği,kendini savunamama,kendine aynada bile bakmak istememe.Özünde herkesden nefret etme.Ben bütün bunları yaşadım.Arkadaşlarım tarafından dışlandım da.1 ay önce psikiyatriste gittim ssk nın doktoruydu ve bana prozac verdi terapi yapmadı.Sosyal olmamı arkadaş edinmemi söyledi.Ücretsiz kurslara kayıt olmamı tavsiye etti.Beni eve yolladı.(zaten başları çok kalabalık)Daha sonra prozac ın bende yan etkisi oldu ve ilacımı değiştirdi şu an misol kullanıyorum henüz 6 gün oldu birşey hissetmiyorum.Evin içine kapandım ve kendimi kaderime terkettim.Dışarda insanlara konuşmaktan hala korkuyorum,yemek yiyemiyorum.Geceleri yatmadan önce aklıma hep kötü şeyler geliyor.Hiç arkadaşım yok.Hayat böyle gidiyor paylaşmak istedim..

ama şunu da düşünmek lazım,o gün orda kayıp düştüğümü kim hatırlıyor ya da senin kola içtiğin o günü o kızlardan kim hatırlıyor ki.işte böyle düşünüp rahatlıyorum
Yorum