Tweet
Merhaba arkadaşlar, ben yeni üyeyim. Aslında sadece bu siteyi yeni keşfettim yoksa bu illetlerle uğraşmakta yeni değilim, maalesef, öncelikle burada sorunu olan/olmayan herkese merhaba ve geçmiş olsun dileklerimle başlıyorum kısa hikayeme. Okursanız sevinirim, benimle aynı sorunları yaşamış olanlar, yenenler, ya da yaşamakta olanlar vesaire görüşlerinizi heyecanla bekliyorum..
19yaşındayım. Meslek lisesi mezunuyum. Şu an 2yıllık bir üniversiteye devam ediyorum. Çocukluğumdan beri bir takım psikolojik sorunlarla uğraştım, ve yaşım ilerledikçe farkına daha da varmaya başladım, dolayısıyla hayatımı çekilmez bir acıya dönüştürmeye başladı. Lise son sınıfa kadar inanılmaz derecede sosyal, yeniliklere açık, neredeyse korkusuz, çok eglenceli, güler yüzlü bir kişiliktim. Arkadaş ortamım hiç eksik olmazdı, hatta o çoğu gruplardaki muhabbetleri açan, sevilen espirili insanlardan biriydim. Lise son sınıfta meslek lisesinin verdiği ağır yük ve ÖSS stresi ile aşırı içime kapandım. O dönem stajım vardı,dershanem vardı ve okulum 11dersti. Hala gece rüyalarıma giriyor, sınavlardan kaldın EveningStar liseyi bitiremiyorsun diye(bunn nedenini sonra anlatıcam.) Neyse o dönem stres benim hep olduğu gibi mideme vuruyordu, önce basit mide bulantısı ilaçları keser olmuştu stresimi çünkü sadece midem bulandıgında stres olurdum. Daha sonra Passiflora filan.. Ama kaç kere okuldan&işyerinden&dershaneden mide bulantısı ve titreme ile geri döndüm eve, o zaman rahatsızlığımı bilmiyordum. Okul bitti, tercihler bitti, ama ben hala mutlu degildim. Derin bir boşluktaydım sanki, sürekli ağlıyordum.
Sonunda bir psikiyatra gittim ve depresyon tanısı konuldu. 3ay süren Remeron maceramdan sonra daha da kötüleşmiştim. Sınavlarım filan iyiydi ama, kendimi kontrol edemiyordum, panik atak belirtileri göstermeye basladım. ve ilacım Lustral ile değiştirildi. yaklaşık 6-7ay kadar kullandıktan sonra zaten zayıflığı takıntı haline getirmiş bir insan olan ben, her ne kadar ilaç iyi gelmiş olsa bile 49kilodan 41 kiloya kadar düştüm! ve aniden ilacı kestim! Tabi bu benim sonum oldu diyebilirim, yeniden tüm sıkıntılarım başladı, ve doktorumu değiştirdim.
Ekim ayında başka bir psikiyatr ile konuştum ve bna anksiyete bozukluğu teşhisi koydu. Neden mi diyeceksiniz? Çünkü ben çocukluğumdan beri hayatıma girmiş bir takıntı ile uğraşıyorum arkadaşlar. Öss zamanı sadece bu tetiklendi. Ben çocukluğumdan beri kusmaktan korkuyorum! 5yaşımda bir tatildeyken boğazıma takılan bir yemek yüzünden boğulma tehlikesi geçirip sanırım kusmusum, hatırlamıyorum bile. O günden itibaren 6sene ağzıma meyve suyu ve sevdiğim yemekler harici ( ki bu çok azdı ) hiçbirşey koymadan yaşadım. Bunun sonucunda tabii ki gelişim olarak akranlarımdan eksik kaldım ve lise yıllarımda bu bende takıntı yaptı. Zayıf olduğum için kendimi beğenmiyordum. ortason ve lise3. sınıfa kadar dışarıda yemek yiyebiliyordum, kendi kendine geçmişti sanki, ama şu 2senedir sosyal ortamlara bile giremez oldum artık. Birisi bana buluşalım dediğinde aklıma gelen ilk şey, gittiğimiz yerde yemek önüme gelince ya panik atak belirtileri gösterirsem, karşımdaki bunu anlarsa, ya kusarsam? Üstlelik kusarsam ya çocukluğumdaki gibi eski halime dönersem ne yaparım. korkusu beni yiyip bitiriyor arkadaşlar.
Artık bu korku hayatımın her alanına yayılmış durumda. Okulumu zaten uzattım, gidemiyorum bile orada ya kusarsam ya bilmem ne diye. Finallere gidemiyorum, rapor alıcam. Yaz okuluna kalırım artık o son çarem, belki okuldan bile atılıcam bu finallere de girmeyerek
Umarım kalmam. Mahvolmuş durumdayım, babamın iş yeri var benim orada telefonlara bakmamı istiyor en basidinden bana yardım et diyor adamın yanına bile gidemiyorum. Bu o kadar berbat bir duygu ki.. Hayatımın kontrolü benim elimden çıkmış. Aptal bir korkuya yeniliyorum. İnsanoğlunun en doğal hallerinden birinden bu kadar ölesiye korkmak.. Üstelik bunun getirdiği fiziksel görüntümden tiksinmem.. Güzel bir bayanım, ama istedigim gibi degil. Bunun tek nedenini bilmek ise dha acı verici.. Şu an Mirtaron kullanıyorum. Ve bir daha kilo vermek istemiyorum asla şu an zar zor 47kiloya çıktım daha da almak istiyorum.
Bu ve bu benzeri olaylar yaşayan var mı .. Tecrübeniz, forumdaki arkadaşlar, sizlerin tavsiyelerine çok ihtiyacım var. Sizce nasıl bir yol izlemeliyim? Bu sene artık herşey bitsin ve hayat benim için yeniden başlasın istiyorum. Haftaya doktora da gidicem zaten. Kısa demiştim ama uzun oldu galiba, okursanız çok sevinirim. Yardıma gerçekten çok ihtiyacım var.. ve desteğe..
İyi forumlar.
19yaşındayım. Meslek lisesi mezunuyum. Şu an 2yıllık bir üniversiteye devam ediyorum. Çocukluğumdan beri bir takım psikolojik sorunlarla uğraştım, ve yaşım ilerledikçe farkına daha da varmaya başladım, dolayısıyla hayatımı çekilmez bir acıya dönüştürmeye başladı. Lise son sınıfa kadar inanılmaz derecede sosyal, yeniliklere açık, neredeyse korkusuz, çok eglenceli, güler yüzlü bir kişiliktim. Arkadaş ortamım hiç eksik olmazdı, hatta o çoğu gruplardaki muhabbetleri açan, sevilen espirili insanlardan biriydim. Lise son sınıfta meslek lisesinin verdiği ağır yük ve ÖSS stresi ile aşırı içime kapandım. O dönem stajım vardı,dershanem vardı ve okulum 11dersti. Hala gece rüyalarıma giriyor, sınavlardan kaldın EveningStar liseyi bitiremiyorsun diye(bunn nedenini sonra anlatıcam.) Neyse o dönem stres benim hep olduğu gibi mideme vuruyordu, önce basit mide bulantısı ilaçları keser olmuştu stresimi çünkü sadece midem bulandıgında stres olurdum. Daha sonra Passiflora filan.. Ama kaç kere okuldan&işyerinden&dershaneden mide bulantısı ve titreme ile geri döndüm eve, o zaman rahatsızlığımı bilmiyordum. Okul bitti, tercihler bitti, ama ben hala mutlu degildim. Derin bir boşluktaydım sanki, sürekli ağlıyordum.
Sonunda bir psikiyatra gittim ve depresyon tanısı konuldu. 3ay süren Remeron maceramdan sonra daha da kötüleşmiştim. Sınavlarım filan iyiydi ama, kendimi kontrol edemiyordum, panik atak belirtileri göstermeye basladım. ve ilacım Lustral ile değiştirildi. yaklaşık 6-7ay kadar kullandıktan sonra zaten zayıflığı takıntı haline getirmiş bir insan olan ben, her ne kadar ilaç iyi gelmiş olsa bile 49kilodan 41 kiloya kadar düştüm! ve aniden ilacı kestim! Tabi bu benim sonum oldu diyebilirim, yeniden tüm sıkıntılarım başladı, ve doktorumu değiştirdim.
Ekim ayında başka bir psikiyatr ile konuştum ve bna anksiyete bozukluğu teşhisi koydu. Neden mi diyeceksiniz? Çünkü ben çocukluğumdan beri hayatıma girmiş bir takıntı ile uğraşıyorum arkadaşlar. Öss zamanı sadece bu tetiklendi. Ben çocukluğumdan beri kusmaktan korkuyorum! 5yaşımda bir tatildeyken boğazıma takılan bir yemek yüzünden boğulma tehlikesi geçirip sanırım kusmusum, hatırlamıyorum bile. O günden itibaren 6sene ağzıma meyve suyu ve sevdiğim yemekler harici ( ki bu çok azdı ) hiçbirşey koymadan yaşadım. Bunun sonucunda tabii ki gelişim olarak akranlarımdan eksik kaldım ve lise yıllarımda bu bende takıntı yaptı. Zayıf olduğum için kendimi beğenmiyordum. ortason ve lise3. sınıfa kadar dışarıda yemek yiyebiliyordum, kendi kendine geçmişti sanki, ama şu 2senedir sosyal ortamlara bile giremez oldum artık. Birisi bana buluşalım dediğinde aklıma gelen ilk şey, gittiğimiz yerde yemek önüme gelince ya panik atak belirtileri gösterirsem, karşımdaki bunu anlarsa, ya kusarsam? Üstlelik kusarsam ya çocukluğumdaki gibi eski halime dönersem ne yaparım. korkusu beni yiyip bitiriyor arkadaşlar.
Artık bu korku hayatımın her alanına yayılmış durumda. Okulumu zaten uzattım, gidemiyorum bile orada ya kusarsam ya bilmem ne diye. Finallere gidemiyorum, rapor alıcam. Yaz okuluna kalırım artık o son çarem, belki okuldan bile atılıcam bu finallere de girmeyerek
Umarım kalmam. Mahvolmuş durumdayım, babamın iş yeri var benim orada telefonlara bakmamı istiyor en basidinden bana yardım et diyor adamın yanına bile gidemiyorum. Bu o kadar berbat bir duygu ki.. Hayatımın kontrolü benim elimden çıkmış. Aptal bir korkuya yeniliyorum. İnsanoğlunun en doğal hallerinden birinden bu kadar ölesiye korkmak.. Üstelik bunun getirdiği fiziksel görüntümden tiksinmem.. Güzel bir bayanım, ama istedigim gibi degil. Bunun tek nedenini bilmek ise dha acı verici.. Şu an Mirtaron kullanıyorum. Ve bir daha kilo vermek istemiyorum asla şu an zar zor 47kiloya çıktım daha da almak istiyorum.Bu ve bu benzeri olaylar yaşayan var mı .. Tecrübeniz, forumdaki arkadaşlar, sizlerin tavsiyelerine çok ihtiyacım var. Sizce nasıl bir yol izlemeliyim? Bu sene artık herşey bitsin ve hayat benim için yeniden başlasın istiyorum. Haftaya doktora da gidicem zaten. Kısa demiştim ama uzun oldu galiba, okursanız çok sevinirim. Yardıma gerçekten çok ihtiyacım var.. ve desteğe..
İyi forumlar.
Bak başabileceğin şeylerden korkma. Her ilk bizi korkutur. Unutma doğarken bile ağladık hep. Ama o ağlayışlara değecek kadar korkunç bir yer değil dünya. 
Yorum