Duyuru

Collapse
No announcement yet.

tum korkularim aciga cikiyor

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • tum korkularim aciga cikiyor

    arkadaslar lutfen fikri ve tavsiyesi olan yazsin.bir kac aydir cok zor durumlar yasiyorum ve herkese anlatamayacagim tarzda seyler.kafayi yemek uzereyim.en guvendigim kendime en yakin hissetigim seneler boyunca tum sirlarimi paylasip hayatimi adayacagima dair hicbir suphemin olmadigi en yakin dostum dedigim ve hayatimin merkezine oturttugum bir insanla aklimdaki tum dogrulari ezip bir iliskiye basladim.herseyi bir bir asacaktim ve onun icin yapardim.o kisi buna degerdi.benim icin yapilmasi asla kabul gormeyecek biir hareketti bu ve onun icin her riski goze almistim. karsi tarafin da bana dair en ufak bir sirri benden sakladigi en ufak bisey oldugunu hic dusunmedim.tek engel ezip gectigim dogru yargilarimdi.ama yeterki benimle olsun herbirine gogus germeye hazirdim.gozum hicbiseyi gormez olmustu.fakat iliskiye basladiktan birkac gun sonra ilk yikimla hersey degismeye basladi.o benim emin oldugum insan asla goz yumamayacagim biriyle not alisverisi yapmak adina da olsa (ki boyle olduguna inaniyorum) mesajlasiyordu.goz ardi ettim.daha sonra yillar boyu benden onun adina cok onemli seyleri sakladigini ogrendim her gecen gun endiselerim artiyor hayalkirikliklari beni depresyonun dibine dogru cekiyordu aklima bile gelemeyecek kadar yikima ugradim yerimde duramiyordum endiseden supheden kaygidan...7 yilimi verdigim insan beni bu kadar onemsememis olamazdi.aklim almiyordu kabullenemiyordum ve en acisi da beni taniyo olmasina ragmen bunlari bana yapmasiydi. kacinilmaz sonu goruyordum fakat kendi ruh halime bagladigimdan sucu hep kendimde aradim ama hayir dedim olmuycak hergun oyle agir endiselerim olmustu ki artik sonunda en buyuk hayalimin dev bi kabusa dogru gidisini caresizce izler oldum.karsi tarafin da psikolojisi bozuluyordu olmuycakti o korktugum son gelmisti ve kararimi verip ayrildim bir daha asla bi sevgili olarak ona donmeyecegimi soylerek ve bu kararimdan eminim.fakat ayrildaktan sonra zor da olsa toparlarim desem de depresyon ve anksiyetem beter oldu.asla korkmayacagim herseyden korkar durumdayim su an.cocuklugumdaki karanlik korkusu bile geri dondu.en son aynaya baktigimda yuzumun farkli biseye donuseceginden korkmamla islerin epey kotu oldugunu anladim.elimi yikamak icin defalarca lavaboya gidiyor fakat anlam veremedigim bir korkuyla daha cesmeyi acar acmaz kendimi disari atasim geliordu.defalarca denedim o garip his bastirilamiyordu.sonunda ona ragmen kalp carpintisi ve titreme esliginde zor dayanip yuzumu yikadim ve kacarak ciktim ordan.karanlik yalnizlik gibi hicbir etken beni korkutmuyordu normalde.bu tarz korkular yasayanlara da anlam veremiyordum.fakat su an cok sacma ama herseye karsi bir endisem var.insan yuzu girmek istemiyorum.gunde 3 kitap bitiriorum ve halim ne olucak bilmiorum.depresyonu soylemiyorum bile.ben yasadiklarima bagladigim icin olaylari detaylica anlattim ve fikirlerinizi bekliyorum. okuma zahmetinde bulunanlara simdiden tesekkurler.
    Last edited by 1anksiyeteli; 21-05-2013, 12:58 PM.

  • #2
    Geçmiş olsun. Yaşadıklarını anlayabiliyorum. Anlattıkların tamamen anksiyeteyi gösteriyor. Bence hiç vakit kaybetmeden bir uzmandan yardım almalısın. Kendi başına aşabilseydin zaten bu durumda olmazdın. Hayatı biraz akışına bırak. Olacaksa olur bazı şeyler. Demek ki o kişinin gerçek yüzünü görme vakti gelmiş senin için. Ne kadar canını acıtsa da bil ki yüzleşmek her zaman iyidir. Dayandıkça zorluklara insan güçlenir. Ama işte sabır en zor şey. Ancak senin şu anda yapabileceğin tek ve en önemli şey diye düşünüyorum. Allah yardımcın olsun.

    Yorum


    • #3
      tesekkur ederim.zaten surec icerisinde profesyonel yardim aldim.almaya da devam ediyorum.iyle gunlerim oldu ki gunde dort xabax icmeme ragmen kaygilarimi bastiramadim.neyse ki su an azaltarak xanaxi birakmis durumdayim.efexor ve remeronla tedavime devam ediyorum.fakat iliskimi yasadigim kisiyi suclayamiyorum bir turlu beni sevdigini biliyorum fakat bu tarz seyler olduktan sonra iliski surdurmenin imkansiz oldugunu da biliyorum.sadece uzerimden atamadigim o sucluluk duygusu guvenimi yitirmem endiselerim hastaligim okulumun durma noktasina gelmis olmasi beni daha da asagilara cekiyor.yasami dolduran tum degerlerimi yitirdim ve nasil geri kazanacagim konusunda hicbir fikrim yok.ailem de surec icinde mahvoldu.ama asicamm kendime bunun sozunu verdim ben asip hayatima devam edicem.

      Yorum


      • #4
        Orjinal yazı sahibi: 1anksiyeteli View Post
        tesekkur ederim.zaten surec icerisinde profesyonel yardim aldim.almaya da devam ediyorum.iyle gunlerim oldu ki gunde dort xabax icmeme ragmen kaygilarimi bastiramadim.neyse ki su an azaltarak xanaxi birakmis durumdayim.efexor ve remeronla tedavime devam ediyorum.fakat iliskimi yasadigim kisiyi suclayamiyorum bir turlu beni sevdigini biliyorum fakat bu tarz seyler olduktan sonra iliski surdurmenin imkansiz oldugunu da biliyorum.sadece uzerimden atamadigim o sucluluk duygusu guvenimi yitirmem endiselerim hastaligim okulumun durma noktasina gelmis olmasi beni daha da asagilara cekiyor.yasami dolduran tum degerlerimi yitirdim ve nasil geri kazanacagim konusunda hicbir fikrim yok.ailem de surec icinde mahvoldu.ama asicamm kendime bunun sozunu verdim ben asip hayatima devam edicem.
        Şunu bil ki tek suçlu hissetmesi gereken sen değilsin. Seni bu hale getiren kişinin hiç mi suçu yok şimdi. O niye senin çektiğin bu eziyeti çekmiyor. Başkalarına gösterdiğin tahammülü niye kendine göstermiyorsun. Kendine haksızlık etme. En azından hatalarının farkındasın. Tüm değerlerini yitirmiş olsan, olanları yok sayıp devam ederdin. Ama sen zor da olsa bir karar vermişsin. Şimdi de o kararına saygı göster. Bırak suçluluk duymayı. Her insan hata yapar bu hayatta. Seni seviyor olabilir ama bu sevgi de haksızlığa uğrayan sensen eğer o sevgi seni mutlu etmiyorsa, bir şans daha verip aynı acıları çekmektense, verdiğin kararın acısını çekmek daha doğrudur. Ayrıca birini sevmekten çok ona acıyorsan bu da sevmek değil merhamettir. Seviyor musun acıyor musun? Duygularını biraz yokla birbirine karıştırabiliyor bazen insan. Oluyor benim başıma geldi. Ama çok şükür. Gün geçtikçe ne kadar doğru bir karar verdiğimi anlıyorum.

        Yorum

        İşleniyor...
        X