Korkmayın hepsii geçiyoooo,bu hastalığı çok ağır geçirmiş biri olarak yardıma hazırım

[iipeekk]

Benim hikayem bundan 7 yıl önce başladı,o zmnlar 23 yaşındaydım.hiçbirşeyim yokken bir gece aniiden başlayan kalp çarpıntım,ellerimde ve çenemde uyuşmalar,sürekli bir wc ihtiyacı sonucunda kendimi acilde buldum.ama yapılan incelemeler sonucu hiçbirşeyim çıkmadı.sonraki günlerde bu çarpıntılarım iyiice artıı arttı ve okulda derslerde oturamaz hale geldim.sürekli bunu düşünüyordum,yaa ölürsem korkusu da başlamıştı,anneme babama yapışmışş onlarsız sokağa bile çıkamaz hale gelmiştim.herşeyden korkmaya başladım banyo yapmaktan,yemek yemekten,dışarı çıkmaktan,hatta bir kere sinemaya götürmüşlerdi zorla 10 dk.sonra krizz ve ağlama nöbetleryle ewe zor yetiştim.sonunda annemin zoruyla psikiyatriste gitmee karar verdim.doktor beni paxile başlattı,ve 15 de bir daha sonra ayda 1 görüşmelere gittim.yaklaşık 2ay sonra hiçbirşeyim kalmamıştı hatta hayatımda olmadığım kadar mutlu ve cesurdum.tam 1 yıl kullandım ve yavaş yavaş bıraktım.(dr takibinde)hiçbirşeyiim kalmamıştı.bu arada okulum bitmiş işe bile başlamıştım.
Ilacı bıraktıktan sonra yaklaşık 1 yıl geçti ve bi gün işyerimde gene aynı çarpıntılar başladıı ben gene acildeyimm..bu sefer dr a gitmiicem dedim kendi kendime yenicem dedim nasıl olsa geçti,buda geçicek dedim ve tam 3 ay geçti eski halimden daha da kötü olmuştum..sürekli ölümü düşünüyordum,beynimi kemiriyoordu resmen ve düşündükçede elilerimde uyuşma ,kalbimde çarpıntı,ağlama nöbetleri geçiyordum.işee gitmeye korkar hale gelmiştim,insanlarla konuşamıyorum,araba bile süremez hale gelmiştim..ya ben yapamazsam beceremezsem,yaa yaparken ölürsem gibi saçma sapan bii sürü kaygılarrla uğraşıyordum.yemek yemezz hale gelmiş 8 kilo birden vermiştim.3 ay sonra geçmeyeceğini anlayıp psikiyatriste gitmeye karar verdim.dr bu sefer iyice ilerlemiş dedi gene paxile başlattı ve terapilere düzenli olarak 1,5 yıl kullandım ve hiçbişeyim kalmadı.
Ilacı bırakalı 3 yıl oldu yaşımda 30,evlendim .hiçbirşeyim kalmadıı dersem yalan olur,artık benle yaşayan bi endişe durumum var,stressli zamanlarda elim ayağıma dolanıyorr ellerim uyuşuooo gene kalbim çarpıoo ama bi süre sonra geçeceğini biliorum özel bir bankanın gişesinde çalışıyordum ama bu durumumdan dolayı ayrılmak zorunda kaldım.şimdi daha stressiz ve sakin bir iş bakıyorum.
Sizlere tavsiyem kendinize güvenebileceğiniz bir dr edinip düzenli olarak gidip içinizi dökün,konuşun ..ve onun önerdiği ilacları düzenli olarak kullanın,ilacların sonuç vermesi uzun zaman alıyoo sakın bana fayda etmedi diiip vazgeçmeyin..kendiiniz gibi olup iyileşen kişilerle konuşun..beni çok rahatlatırdı.sizede iyi gelecektir.hepinizin en kısa sürede kurtulmanız dileğiyle...

[Milaa]

Öncelikle geçmiş olsun bir daha aynı sorunları yaşamamanız temennisiyle... Bende sizle neredeyse birebir benzeri sorunları yaşadım fakat atak yaşadığım anda siz kadar kendimi telkin etmeye çalışıp doktorsuz yeniyim düşüncesi taşımamıştım aksine bir an önce doktora gitme telaşındaydım hatta öyleki saatleri bile düşünmüyordum benim için yarım saatin bile önemi vardı o anlarda bende ölcekmişim gibi hissetmiyordum ama keşke ölsem diye ölümü kurtuluş gibi görüyordum bir insanın hayatı üç günde değişirmi diye düşünenler elbette vardır ama öyle bir değişiyorki bir çağlayanın altından geçmiş kadar kendinizi berrak hissedebiliyorsunuz tedaviyi doğru doktorla doğru ilaçlarla başladığınız anda...
Bende bu hastalığa bir iki senedir aşinayım ve iki kez kalp çarpıntılarıyla ve bir çok yanında ekstra sorunla bunu yaşadım şuanda çok şükür iyim, insanlar burda yalnız olmadını kendi gibi insanları görünce birkez daha hayatın idrakına varabiliyor şuandada doktor kontrollerim devam ediyor hatta şuan kontrolüm var gitmeden önce bakarken yazınızı okuyunca geçen sene yaşadıklarım sanki beynimde resimlendi bende kendi yaşadıklarımı paylaşmak istedim inş herkes sağlığına kavuşur ve sizinki gibi güzel işlerle iyi bir eşle bunun hakkından gelebilir sağlıcakla kalın

[iipeekk]

öncelikle geçmiş olsun bir daha aynı sorunları yaşamamanız temennisiyle... Bende sizle neredeyse birebir benzeri sorunları yaşadım fakat atak yaşadığım anda siz kadar kendimi telkin etmeye çalışıp doktorsuz yeniyim düşüncesi taşımamıştım aksine bir an önce doktora gitme telaşındaydım hatta öyleki saatleri bile düşünmüyordum benim için yarım saatin bile önemi vardı o anlarda bende ölcekmişim gibi hissetmiyordum ama keşke ölsem diye ölümü kurtuluş gibi görüyordum bir insanın hayatı üç günde değişirmi diye düşünenler elbette vardır ama öyle bir değişiyorki bir çağlayanın altından geçmiş kadar kendinizi berrak hissedebiliyorsunuz tedaviyi doğru doktorla doğru ilaçlarla başladığınız anda...
Bende bu hastalığa bir iki senedir aşinayım ve iki kez kalp çarpıntılarıyla ve bir çok yanında ekstra sorunla bunu yaşadım şuanda çok şükür iyim, insanlar burda yalnız olmadını kendi gibi insanları görünce birkez daha hayatın idrakına varabiliyor şuandada doktor kontrollerim devam ediyor hatta şuan kontrolüm var gitmeden önce bakarken yazınızı okuyunca geçen sene yaşadıklarım sanki beynimde resimlendi bende kendi yaşadıklarımı paylaşmak istedim inş herkes sağlığına kavuşur ve sizinki gibi güzel işlerle iyi bir eşle bunun hakkından gelebilir sağlıcakla kalın

çokkk tşk ederim,hastaalığı yenmiş birini daha bulduğuma sevindim.. Sizede geçmiş olsun diiiicem ama ztn geçmiş umarım ki tekrar aynı durumları yaşamak zorunda kalmayız.önceden korkardım tekrar başıma gelirse diyee ama artık korkmuyorum.hepsiyle başetmesini öğrendim yıllar içinde,bildiiğim tek şey var oda bu hastalık seninde dediğin gibi doğru doktor ve ilaçla geçiyor.o yüzden de yaşadıklarımı yazmak istedim.
Inşallah hayat sizee de iyi bir iş ve iyi bir eşş nasip eder,sevgiler..

[minel]

panik atağın atlatılması daha zor bi hastalık olduğu söyleniyoken, psikiyatrların depresyonu çok hafif bi hastalık olarak görmesi ne garip. ama çekene cehennem azabı yaşattığını ilaçların bile bi süreden sonra insana hiç bi fayda sağlamadığını ne zaman gerçekten bi şifa bulacaklarını merakla beklemekteyim. yani insanlar panik atağı yeniyolar depresyonu neden yenemiyolar!!!

[iipeekk]

panik atağın atlatılması daha zor bi hastalık olduğu söyleniyoken, psikiyatrların depresyonu çok hafif bi hastalık olarak görmesi ne garip. Ama çekene cehennem azabı yaşattığını ilaçların bile bi süreden sonra insana hiç bi fayda sağlamadığını ne zaman gerçekten bi şifa bulacaklarını merakla beklemekteyim. Yani insanlar panik atağı yeniyolar depresyonu neden yenemiyolar!!!

panik atağın içinde depresyonuda yaşıyosun,sosyal fobiyi de,anksiyeteyi de..en azından ben hepsini yaşadım.belkide o yüzden depresyonu yenmesi daha kolay gibi geliyorr.depresyon mutsuzluk,hayattan keyif alamamak..herkesin hayatında zaman zaman yolunda gitmeyen,üzücü durumlar olabiliyor.üzerine gidip irdeleyince kurtulması zorlaşıyor.özellikle kış ayları depresyon için ideal,kapalı hava,yağmur,kasvet..hayatta nelerden keyif alıyoruz bunları kağıda yazıp,sırayla bunları yapmak iyi gelebilir..ben yogaya başladım mesela..hiç ummadığım kadar rahattlatı beni,yoga kursuna yazılabilirsinz mesela yada spor yapın,yürüyün..kendinize hobiler edinin ,böylelikle kafanız ister istemez dağılacak bence..

[boşlukta]

panik atağı bende yaşadım bir akşam misafirliğe gittiğimizde aniden kalp çarpıntısı, aşırı terleme ve kendimi acilde bulmuştum daha sonra tetkikler yapıldığında bişey çıkmadı sadece sinirsel olduğunu söylemişlerdi bende kendi kendime yenmeye çalıştım ilaç kullanmadan gerçe benim durumum o kadar da ağır değildi hemen işe ve çalışmaya başladım başta biraz insan zorlanıyor ama daha sonra atlatıyor ama şimdi işten çıktığım için yine zor günler başladı gibi ama bu sefer yardım alıyorum ileride daha çok ilerlemesinden korktuğum için kullandığım ilaç iştahsızlık ve ellerimi ayaklarımı aşırı terletiyor Allah herkese şifa versin bu tip psikolojik problemlerle uğraşmak gerçek zor.

[shondes]

En önemlisi doktor ,terapi ve ilaç gerçektende... İlkönce bu durumun hastalık olduğunu kabul etmek lazım, sonrasındada tedavi olmak.. Bu arada tespit ettiğim birşey var, çoğu kişide bu hastalıklar işe başladıktan sonra artış gösteriyor, türkiyede malesef herkez biribirinin kuyusunu kazdığı için, .alışmak zor...