Bu takıntılarımızdan ve hastalıklarımızdan ne zaman kurtulacağız !!!!!

[mavi mavi]

merhaba arkadaşlar aranızda takıntılarından yada genel olarak psikolojik rahatsızlıklarından uzun yıllardır kurtulamayan var mı?..eminim mutlaka çok vardır,çünkü takıntılar olsun,okb olsun yada anksiyete olsun yani genel anlamda bu tür hastalıklar genelde uzun yıllar tedaviler sonucu ancak geçiyor..Ben de, kendim gibi bu sıkıntılardan yıllardır tam anlamıyla kurtulamayan arkadaşlarla ortak bir sayfada konuşmak istedim

bende de çeşitli takıntılar ve anksiyete bozukluğu var.ve malesef kendimi bildim bileli var aile ortamım deyim yerindeyse cehennem gibi geçti..özetle söylemek gerekirse alkolik bir abi,abartsız günün her saati huzursuz,kavga gürültüyle geçen bir aile ortamı..zaten başımızda baba yoktu..annem bir başınaydı ve benle iki abim vardık.Sürekli kavga gürültüyle geçen bir evde ben o zamanlar çocuk yaştaydım,yani bir insanın her yönden geliştiği,kişiliğinin temelinin atıldığı o yıllarda böyle cehennem gibi bir ortamda kalmak psikolojimi o yıllarda mahvetmiş..tabi o zaman çocuk olduğum için okadar fark edememişim...ama o sıkıntılar,şuanda bile (yaşım 30) hala düzeltemediğim psikolojik sorunlarımın olmasına yol açtı.Düzelmeyi çok denedim,pek çok defa doktora gittim,ialç kullandım yani çok uğraştım ama temeli baştan sağlam atılmayan bir binanin nasıl eksik şeyleri kalırsa benim de eksik kalan ve birtürlü düzeltemediğim şeyler var..buarada tabi düzelttiğim şeyler çok oldu ama bir türlü tam anlamıyla düzelemedim...tamam sebeplerimde haklıyım,yani bunların sebepleri var ama sonuçta hayat sebeplere değil sonuca bakar,şuanda nasıl olunduğuna bakar..

Eminim benim durumumda olan yani yıllardır psikolojik sıkıntılarından tam olarak kurtulamayan pekçok arkadaşım vardır..bu sayfada hep beraber yazarsak,birbirimizle fikirlerimizi,nasıl çözümler ürettiğimizi,iyileşmek için ne tür yollar izlediğimizi paylaşırsak çok sevinirim Haydi bekliyorum cevaplarınızı :67:

[mavi mavi]

Bir kere şunu söylemek lazım. Geçmişinde bunları yaşadın diye bu rahatsızlıkların çıkması gibi bir durum olamaz. Bu tür sorunlar yaşamayan insanlar da bazı hastalıklar taşıyorlar. Geçmişini suçlayıp durmanı anlayabiliyorum, ne de olsa bir sebep arıyorsun...

Ben hep söylüyorum, bunları bir özür olarak kabul edip hayatına devam edeceksin...

Kör bir adam her gün ben körüm, körüm demez. Hayatını yaşar ve bir gün ölür...

Sakatlar da öyledir, dilsizler de... Özür olarak kabul ederler ve hayatlarına devam ederler...

Sen de hayatına devam edeceksin başka yapacak bir şey yok.

çok doğru diyorsun Bu tür sorunlar yaşamayan insanlar da bazı hastalıklar taşıyorlar.hatta çocukluğu,gençliğinde hiç sorunu olmayan yada böyle hastalıklar yaşamayan kişilerde sonradan birden bire hastalık çıkabiliyor..yani hastalığın ne zaman nasıl ortaya çıkacağı belli olmuyor haklısın..

buarada hani bunları bir özür olarak kabul edip hayatına devam edeceksin demişsin ya; sence bu tür hastalıkların tamamen düzelme şansı yok mudur,yani mutlaka bir izi kalır mı?..yani tamamen düzeltmeye çalışmak mı daha iyi yoksa kabul edip onla yaşamayı öğrenmek mi daha iyi acaba?

[ceydaa]

düzenli ilaç tedavisi ve doktor kontrolüyle ciddi yol katedilebilmekte..tedavim 5 yıl önce devlet hastanesinde başladı,bikaç kez kapalı servise yattım,uzmanlar başta teşhis koyamadı o kadar yatış yapılmasına rağmen..bikaç yılım denek gibi geçti,önce ilaçları reddettim sadece kontrollere gittim..ve tedavimin 2.yılında senin tedavin bu hastanede yok dendi seni bi prof.var ona yönlendirebiliriz dediler.. resmen yıkıldım 3 yıl önce yine aynı hastanede asistan bir doktor senin tedavinin sorumluluğunu ben alıyorum,uzmanımızla birlikte ben ilgilenicem seninle dedi bi anlaşma yaptık ve ben düzenli ilaç kullanıcağıma söz verdim..çeşitli teşhisler aldım.son teşhisim bipolar bozukluk..ve sözümü tutup kullandım ilaçaları.geçen ptesi ilacım kesildi ve tedavinin başına göre çok yol katettim ,doktorum her fırsatta bunu söylüyor..bu arada doktorum uzman oldu bir süre ilaçsız terapiye devam edicez,bu geçiş dönemini de sorunsuz atlatırsam başka bir şey istemiyorum..mutlaka düzenli ilaç kullanın ve terapilere düzenli gidin..
bu arada benimde çok çalkantılı bir çocukluk dönemim vardı..daha önce bi başlıkta bu konuyu anlatmıştım..
geçmiş olsun..

[Ispanak]

benim bir teşhis kondu sora 2 ilaç içiyorum ama bi değişiklik yok hala nöbet geliyor hemde hergün yada 2 günde bir püff bırakıcam yakında ilaçları

[koldüğmeleri]

benimde böyle 4 yıl olduuuu ooof offf

[mavi mavi]

İlgi alanlarını dağıtıcaksın Mavi mavi ,
Bak biz ilgi alanlarımızı dağıttık psikoloji bilimini öğrendik.

Şimdi de topluma faydalı bir şeyler yapabilirmiyiz diye bakıyoruz.

Toplumda zaten hemende faydalı fikirlerimizi bekliyor ve üstüne atlayıp bende varım demek için sıraya giriyor

sende işinden gücünden artan kalan zamanlarda bir derneğe gir sosyal yardımlaşma yap derim. En azından kafan dağılır. Toplum adına sende bir şeyler yapmış olursun.

Zaten görevlerimizden biriside topluma faydalı bir şeylerde yapmak.

doğru diyorsun sosyal yardımlaşma derneklerine üye olmak hep kendimize faydalı,hem de toplum açısından da faydalı birşey yapmış oluruz..

[mavi mavi]

Hayvan derneğine üye oluruz da önce rahatsızlığın işkencelerinden nefes almak lazım .. İnan var ya şu an ilgilendiğim tek şey hayatta kalmak . Yani çağdaş yaşam ya da işadamları derneğinde neler olup bittiği umrumda bile değil Birileri anksiyete bozukluğu ya da okb derneği açsa da sağlıklılar bize yardımcı olsa daha faydalı olur gibi ...

asıl bizim derneğe ihtiyacımız var dimi hale

aslında bir yandan da antropolog arkadaşımızın dediği gibi insanın hayatında işi yada özeli dışında ilgilendiği bir konu yada bir üyelik mutlaka olmalı bence de..insan ne kadar üretken olursa o kadar kendini iyi hisseder..

[mavi mavi]

Kör olan biri ya da sakat olan biri depresif düşünmeyecek kadar ruhen sağlıklı olabiliyor görüyoruz . Oysa bizlerin sorunu olumlu düşünememek . Yani hastalığın kendisi bu zaten . Bu yüzden hayata devam edemiyoruz . Kör biri nasıl göremiyorsa ya da sakat biri nasıl yürüyemiyorsa biz de doğru düşünEEmiyoruz . Bunu özür olarak kabul etmek istemiyorum . Çünkü tedavisi var . Doktorlar ve aileler sorumluluklarını yerine getirmedikleri için bizler hala hastayız hepsi bu .. Farklı ve negatif düşündüğümüz için sürekli suçlanıyoruz . Oysa kör birini kimse görmediği için suçlamıyor aksine saygı duyuyor . Bizler hem hastalıkla hem sağlık sistemiyle hem aile ve çevremizle bir de üstüne üstlük sağlıklı insanların hergün off puff dediği günlük problemlerle boğuşuyoruz . Kesinlikle birer kahramanız =D

bence de biz hastalıklarımızı özür olarak görmemeliyiz.çünkü tedavisi var..tamam tedavi uzun yıllar sürüyor olabilir ama bunca insan yıllarrca psikologlara gidiyorsa yada ilaç tedavisi alıyorsa mutla bir çözüm yolu vardır ki bunu seçiyordur..öyle değil mi?

[mavi mavi]

düzenli ilaç tedavisi ve doktor kontrolüyle ciddi yol katedilebilmekte..tedavim 5 yıl önce devlet hastanesinde başladı,bikaç kez kapalı servise yattım,uzmanlar başta teşhis koyamadı o kadar yatış yapılmasına rağmen..bikaç yılım denek gibi geçti,önce ilaçları reddettim sadece kontrollere gittim..ve tedavimin 2.yılında senin tedavin bu hastanede yok dendiseni bi prof.var ona yönlendirebiliriz dediler..resmen yıkıldım3 yıl önce yine aynı hastanede asistan bir doktor senin tedavinin sorumluluğunu ben alıyorum,uzmanımızla birlikte ben ilgilenicem seninle dedi bi anlaşma yaptık ve ben düzenli ilaç kullanıcağıma söz verdim..çeşitli teşhisler aldım.son teşhisim bipolar bozukluk..ve sözümü tutup kullandım ilaçaları.geçen ptesi ilacım kesildi ve tedavinin başına göre çok yol katettim ,doktorum her fırsatta bunu söylüyor..bu arada doktorum uzman oldu bir süre ilaçsız terapiye devam edicez,bu geçiş dönemini de sorunsuz atlatırsam başka bir şey istemiyorum..mutlaka düzenli ilaç kullanın ve terapilere düzenli gidin..
bu arada benimde çok çalkantılı bir çocukluk dönemim vardı..daha önce bi başlıkta bu konuyu anlatmıştım..
geçmiş olsun..

çok sağol ceyda..buarada senin daha iyi olmana ve kendini iyi hissetmene çok sevindim geçiş dönemini de sorunsuz atlatacağına eminim bak nelerin üstesinden gelmişsin...

buarada hani tedavinin 2.yılında senin tedavin bu hastanede yok denilmiş ya dedikleri lafa bak şunların ama sonuçta yine aynı hastanede asistan bir doktor ile iyileşmişsin bu sonuç da sana başta öyle diyenlere kapak olsun dimi

[sorunluanne]

bende tedavi görmeyi ilaç almayı reddediyorum.Kendimi negatif düşüncelerden kurtaramıyorum.Hep kendi kendime çözmeye çalışıyorum.Mümkün oldukça son ana kadar beni sıkan şeylerden kaçıyorum.

[mavi mavi]

benim bir teşhis kondu sora 2 ilaç içiyorum ama bi değişiklik yok hala nöbet geliyor hemde hergün yada 2 günde bir püff bırakıcam yakında ilaçları

nöbet olayı zordur,seni çok zorluyordur mutlaka tahmin edebiliyorum ama canını sıkma ileride herşey çok daha güzel olacaktır inşallah,çok şey değişebilir

[mavi mavi]

Ben bu forumda istenilen şeyleri anlayabiliyorum...

Aşk isteyen var...

Para isteyen var...

Herkes bunları istiyor arkadaşlar... !

Daha önce burada belirtmiştim, bu sitedekilerin otomatik pilotu bozulmuş diye... Ne güzel söylemişim...

Sosyal anlamda gelişkin biri olmak isteyenler de fazla...

Peki bunun için ne yapıyorsunuz? Hiçbir şey... Sıfır... Zannediliyor ki ilaçlar sizleri Batman haline getirecek... Son model arabalar, süper alet edavatlar, sosyetik davetler...

Sosyal biri olmak mı istiyorsunuz? Her gün birisiyle tanışın o zaman. 365 günde 365 kişiyle tanışırsınız. Az değil.

Aşk mı istiyorsunuz? Bir kendinize bakın bakalım... Siz kendinizle çıkar mıydınız?

Para? Varlık sahibi olmanız için bir varlık planı yapmanız gerekli... Bu planı hiç düşündünüz mü? Hayır...

sende vur deyince öldürmüşsün arkadaşım

[mavi mavi]

mavi mavi cim senin bu geçiş döneminde bunları yaşaman çok normal belki hastalığın bile nüksedebilir...bence bi uzmanla görüş..

haklısın canım.zaten doktor boşanma,işten ayrılma ve ölüm bu üç olayın insan hayatında zorlayıcı etkileri olduğunu,noermal yani çok sağlıklı bir insanı bile çok etkileyeceğini,psikolojisini bozacağını söylemişti..kenddine fazla yükleniyorsun bu halin şuan çok normal demişti..ama işte ben biraz kendime fazla yükleniyorum galiba,bende biraz mükemmeliyetçilikde vardır yani asllında bu mükemmeliyetçilikde değil sadece insan gibi huzurlu yaşamak varken niye bu eziyetler çekilsin,o bünyeye de yazık diye düşünüyorum ondan...

[mavi mavi]

benimde böyle 4 yıl olduuuu ooof offf

zor arkadaşım Allah hepimizin yardımcısı olsun

[mavi mavi]

bende tedavi görmeyi ilaç almayı reddediyorum.Kendimi negatif düşüncelerden kurtaramıyorum.Hep kendi kendime çözmeye çalışıyorum.Mümkün oldukça son ana kadar beni sıkan şeylerden kaçıyorum.

geçmiş olsun arkadaşım...buarada bazı şeylerde çözümü kendi kendimize sağlayamıyoruz..ben de başta senin gibi düşünürdüm kendi kendime olayı çözmeye çalışırdım ama bu yeterli olmuyor..bazen ilaç ve doktor tedavisi görmek gerekiyor..hani şöyle düşün mesela midesi yada başı uzun zamandır ağrayan yani ağrısı kronikleşen bir hastanın doktora gidip ağrı kesici almadan iyileşmesinin daha zor olacağı ve çok daha uzun zaman alacağı gibi..