Sonunu görmediğim yolda yürümekten yoruldum !

[Düşmacunu]

kendim için çabaladım. her insan çabalar.. hiç kimse kendini boşveremez..
çabaladım. çıkmaz sokaklara girdiğimde bile yeni umutlar yarattım kendime.
bazen sadece avuttum kendimi herşey geçecek,güzel olacak yalanlarıyla.. ama bazende inandım gerçekten buna.

hani kimse beni anlamıyor dersiniz,herkeste olur. bu normaldir farklı şeyler yaşıyoruz sonuçta dedim.. kimsenin beni anlamasına imkan yoktu,bu yüzden kendimi anlamaya çalıştım hep,oturdumm kendi kendimi dinledim. . kendi kendime konuştuğum bile oldu, ama deli değildim.
yazdım.. sürekli yazdım.. kendimi bildim bileli hep yazıyorum. şu an bile günde en az 10 sayfa yazmazsam rahatlayamam..

hayat çok karmaşık evet, ama bunu basitleştirmekte biraz bizim elimizde.. belki inanmazsınız ama ben çok zor günler geçirdiğim zamanlara ; örneğin babamın psikolojik baskılarına maruz kaldığım zamanlarda ( normal aile baskısı değildi.. ) kendimden başkalarını çok düşünürdüm.. hiç tanımadığım ve asla tanımayacağım insanları... şu an benim durumumda kaç insan var acaba derdim.. ya da benden kötü ?

acımak değil tuhaf bi duygu.. keşke yardım edeblsem derdim.. belki de yardıma muhtaç olduğumdndı... ben psikolog olmak istiyorum o günlerden beri... birilerini anlamak istiyorum. birilerine gerçekten yardımcı olmak istiyorum... sırf para kazanmak için istemiyorum bu işi...

O günler benim için belki çok geride kaldı, belki de hala bir adım ötemde kim bilir ?...

Sonunu bilmediğim yol derken aslında kastım şuydu, şu an hali hazırda bi ünv öğrencisiym bu bölüme devam etsem ne olacağım belli değil açıkçası.. belki bi turist rehberi belki bi garson.. ama istiyorum ki kazanaym aslanlar gibi şu psikolojiyi. ne okuduğumu bileyim. ne olacağımı bileyim.

Yeni ayrıldığım sevgilim polis öğrencisi şu an. özel harekat istiyo. azimli tuttuğunu koparan bi tip. yani benim tam tersim girdi sınavlarına ve başarır biliyorum,çünkü hedefinin peşinde koşmayı bilen bi insan. O çocuk beni terketti işte.. ama haklı tabi. ben aptalın tekiyim. ünv sınavlarından saçma salak bi sebep yüzünden erken çıkan , kararsız , bi işi beceremeyen ve en önemlisi de değersiz biriyim. O beni hayatından çıkarmakta haklı. Çıkarsın.. ben bi söz verdim ikimiz için... Bir gün yeniden kendim olmayı başarabilirsem karşına çıkcam ve biz olcaz yeniden, aksi takdirde asla karşına çıkmycam dedim.

Ölüm pahasına da olsa sözümü tutmaya hazırım. amaaaa gelgelelim bizim soruna. geçmezse bu var ya ben bildiğiniz bittim yani, okulu falan unutmam lazım. hayatım bitti demek. biliyorum sonunda hiç değmezdi dicem.. keşkelerm olcak bir sürü ama yenemiyorum lanet olası beynimi.

[Düşmacunu]

bu konunun altını azıcık günlüğüm gibi kullnsam kim ne der ki bana ? çok ihtiyacım var... sadece anlatmak istiyorum.yazmak. kimse okumasa da olur, anlamasa da olur. sorunlarımız aynı değil belki ama biliyorum sizinde tek derdiniz anlaşılmak ! en azından böyle düşünüyorum.

yaşıtlarımdan çok daha fazla ağır şeyler yaşadığıma eminim ( ispatla diyen varsa gelsin anlatıyım )benm yerimde başkası olsa kesin sınıfta kalırdı bi kere.hatta okulu tamamen bırakırdı.rahat bi 10 defa falan intihar girişimnde bulunurdu.ben yalnızca 1 defa denedm. babam yüzünden çok düşündüm ama sevgilimle kavgama kısmetmiş şımarıklıktandı o. dikkat çekmek istedim. ölsm de işime gelirdi. ilaç içtim 2 kutu ülser hapı yuttum zaten ülserim vardı, sadece ağrı yaptı midemi yıkatamadım babam duycak diye

cümlelerm karışmaya başladı malum geç bir saatte yazıyorum..
canım tatlıdır benim.bileğimi falan kolay kolay kesemem öyle. ama cidden ölmek istersem de güzel bi fikrim var,gider ölür gelirim hiiiç uzatmam.hızla gelen bir kamyonun önüne atmak kendini.. bu fikir bana hep cazip gelmiştir.

bir zamanlarda babamı öldürmek istemiştim çok.balkondan atmayı düşünüyordum onu hep.kendi atladı ya da düştü dicektm. ama boğazına bıçağı dayayabilir ya da alkolüne zehir katabilrdim, benm yaptığım anlaşılırdı hapsi boylardım o zaman.. yıllarım gidecek ve sabıkalı olacaktım göze alınır mı bu kolay kolay ? babam hala yaşıyor ama yakında ölür. çok alkol ve sigara tüketiyor. ve sinir hastası olduğunun farkında bile değil.. yıllar onu tüketmiş.kendi kendini tüketmiş.
babamın öldüğünü duyduğumda üzülmycemn garantisi yok. hatta benm için travma bile olabilir bu. onu sevmesemde, çok kızgın ve kırgın olsam da... 2 yıldır görmüyorum ve neden diyorum neden böyle oldu ? ben onu sevmek isterdm. o da beni sevdiğini belli etsin isterdim.. benm hiç babam olmadı emin olun. olmasını isterdim. o adam keşke nefret ettiğim adam olmak yerine babam olmayı becerebilseydi... beni okutmaktı tek derdi. kariyer sahibidir kendisi. öyle zengin mengin değil ama oldukça yüksek bi maaşı var. para harcadı bana ama beni anlamak için emek harcamadı..... kırgınım. kızgın değilim artık yalnzca kırgınım.

[Düşmacunu]

babam annemden nefret ediyordu.. neden ama bu öfkenin sebebi neydi ? galiba babam annesi öldükten sonra dengesizleşti iyice.. kardeşleriyle küstü hep.anneme sarıyodu içip içip.. döverdi. küçüktüm,normal zannederdm. büyümeye başladm yaş 13 falan, biz duymuyoruz zannederdi babam, babam eve gelice uyuyo numarası yapardım. gelirdi çocuk odasının kapısını kapatırdı, ranzanın üst katında ben yatardım, alt katta kız kardeşim.. erkek kardeşim yan odada.. genelde onlar uyuyo olurdu. uyumadıklarnda zaten sesleri onlarda duyardı, uyuyolarsa da uyandırırdım.. annemn ağlayışına kulaklarımı tıkayıp nasıl uyuyabilrdim ? dişlerimi sıkardım,kulaklarmı sıkıca kapatırdım ama DUYARDIM.
bizi görnce keserdi vurmayı, o yüzden uyandırıp kardeşimi gider salon kapısının önünde dikilirdim. bizi görünce suçlu bi çocuk gibi bakardı önce babam.. annemn gözlerinde de nefreti görürdüm.
babama öfkesi ve çaresizliği...
gidecek hiç bir yeri olmayışı.. 3 çocuk yapmış olması o adamdan..İç anadoluluyum ben bilen bilir boşanmak falan pek hoş karşılanmaz.Yani bundan 10 yıl kadar öncesinden bahsediyorum.
annem fransadan gelmiş,anne babası boşanmış,babasından şiddet görmüş.. lise terk.türkiyeye annesinin yanına gelmiş hoop babamla evlenmiş.babam başlarda iyiymiş ilk 5 sene falan..
annemn iş para bi güvence yok yani.adam gibi akraba da yok.
babam anneme git derdi,gidince de alır geri getirirdi. tiksinirdm babamdan, annemi aldatıyordu galiba bide..galiba diyorum çünkü emin değilim.

[Düşmacunu]

biz o salon kapısında belirdiğimizde babam dövmeyi keserdi,bizi kovar gidin yatın okulunuz yok mu der sonra devam ederdi..ama sonraları ona tiksinir gibi baktığımda açıklama yapma gereği hissetmiş olacak ki , gelin oturun derdi annemi kötülerdi bize. özellikle de bana, büyük olduğum için. 14 yaşımda falandım. lise sınavına babamın iteklemesiyle hazırlandım anadolu lisesini kazandım.
kendime yeni bi sayfa açcam diyordum,lisede çok çalışkan olcam,avukat olcam ben diyodum. bi gün annem gibi çaresiz kadınlar çıktığında karşıma hiç para almadan kurtarıcam onları pis kocalarından diyodum. .)
lise 1 deydm, çalışamıyordum ders, çok ağırdı dersler ( and lisesinin 1.sınıfı ağır oluyor biraz, hazırlık kalkmıştı ama 10 saat ing vardı) bir de aileden dolayı,derslerm düzeleceği yerde batıyordum. tam sömestrda annem terketti evi. kaçtı yani daha açığı. kimse bilmiyordu yerini.
annem cahil değildir ama öyle her şeyi bilen tanıyan biri de değildir. hep acaba annem nerde? yaşıyo mu öldü mü ? diye düşüne düşüne okula gidiyordum. evde de annelik yapıyordum bi yandan. yemek bulaşık çamaşır hiç bitmez !
kız kardeşim tam ergenliğe girişinde falan böyle.. ben daha ergenlikten çıkamamışım ama fırsat yok bana.

şu an anlatırken bile o kadar ağır geliyo ki.. vay be nasıl dayanmışım diyorum. sonra lise 1 bitti. bütünlemeye kaldım 3 derstn. sorumlu geçtm,ama Allaha şükür geçtim.
lise 2 nin başında alan seçtik, tm seçtim hukuk istiyoruz die.. ama psikolog olmaya karar verdim. derslere asılmaya çalıştım biraz.annemden hala haber yok, babam onu arıyo. inşallah ölmüştür boğazını kesip atmıştır diye dualar ediyo.. bi bulsa öldürecek...

[bazen13]

Hayat işte.. Lanet olsun...

[Düşmacunu]

2 buçuk yıl sonra bulundu annem. bu arada neler mi yaşadım ? babam her gece istisnasız her gece içiyordu beni karşısna oturtup saatlerce konuşuyordu, onu anlamıyordum, onu dinlemek istemiyordum,uykum vardı,sabah okulum vardı. başarmam gereken sınavlar vardı. geleceğimm vardı. ama onu dinlemek zorundaydım. kalkıp gidip yatsam döverdi, oturturdu yeniden. dinliyordum sabırla. halıdaki desenleri inceliyordum. dakikaları sayıyordum. gecenin 3ü 4 ü.. ama ne kendi uyuyor ne beni uyutuyor. sorular sorardı cevap beklerdi.. saçma sorulardı cevabını bilmiyordum. cevap vermezdm.. ALLAHIM NE GÜNLERDİ...
işte onu öldürme dürtüsü hep o zaman gelirdi. Midem ağrırdı.. ama nasıl bi ağrı.. al canımı allahım diye yalvarırdım, almadı canımı.. ben yapamıyorum ölmeyi beceremiyorm kurtar beni derdim almadı. şu adam ölsün nolur Allahım derdim, alkollyken araç kullanırdı ama hiç kaza yapmadı.

Ben bi lise 1 deyken bi de lise 2 deyken tacize uğradım. tecavüz değil,taciz. psikolojm bozuldu resmen.korkuyordum,okula gitmek istemiyordum. aynı kişiydi o. hep her an gelcek korkusuyla yaşadım. bacaklarım kasılrdı okuldn eve giderken, yalnız yürümek istemezdm. kalabalıkta bile gelcek gibi hissederdm. kimseye söyleyemiyordum nedense.. 2.nde söyldm. okul müdürü arayıp babama söyledi eve gittiğimde babamın bana söylediği şey ne oldu biliyo musunuz ?
'' kim bilir ne yaptın ki başkasına değlde sana yaptı ! ''
ve.. ''annen olacak o kadın yaptırmıştır '' dedi.. nedenmiş peki biliyo musunuz ?
babam o çocuğu öldürüp içeri girsin diyeymiş..

bu derece psikolojisi bozuk bi insanın konuştuğu gecelerde bana neler saçmaladığını tahmin bile edemezsiniz.

[Düşmacunu]

bunları anlatınca aslında rahatlamıyorum.aksine doğru mu acaba bu diye düşünüyorum. ama.. anlatıyorum ki bazı insanlar dertlerinin ne kadar önemsiz olduğunu farketsin.
Bununla da bitmedi yaşadıklarım.

taciz olayının şokunu ben tam tamına 1 buçuk senede ve kendi çabamla üzerimden attım.hala irkilirim yanıma yaklaşan yabancılardan ama sorun değil. annem bulundu. babam annemi öldürmedi. biz varız diyeymiş. boşandılar. annem bir daha hiç evlenmedi, babam yeniden evlendi bir de çocuk yaptı. dünyalar tatlısı bi kız kardeşim var o kadından ama kardeşim beni tanımıyor. çünkü o bebekken ben de evi terkettm. fotoğrafım yok,adım geçmiyor evde.. o da beni tanımıyor. şimdi 2 buçuk yaşında kız kardeşim. 4 kardeş olduk yani..
kardeşimn annesi, yani babamın 2.eşi benden 6 yaş büyüktü,babamla aralarında 22 yaş vardı.onaylamadım ama o evlendi. ondan da ayrıldı. kardeşime babam bakıyor, annesini de tanımıyor çocuk... o çocuğun herşeyi hissettiğini gözlerinden anlıyorum. nerde görüyosun derseniz,msn de..

kız kardeşim var benden 4 yaş küçük,o annelik yaptı 1 sene resmen çocuğa.. ben evden kaçtım,sonra kardeşimde... babam ve erkek kardeşim bi başına kaldı.

Derslerimi soracak olursanız, mezun oldum ama en tembel kız ben olabilirm okulda erkeklerle de yarışırım yani.
mezun oldum sonuçta ama ilk girişmde kazanamadım, tekrar girdim rastgele bi yere gittim, şimdi tekrar gircem yaşım geçmeden psikolog olayım diyorum dertli insanlar beni bekler

bu kadar şeyden sonra bir de aşk hayatımı anlatmayım en iyisi..

Çok zordu.. herşey o kadar zordu ki.. böyle yazıldığı gibi kolay değil hiç bişey. ordaydım,ama inanamıyorum. ben miydim o umutlu kız diyorum. ben miydim geceleri ağlayarak uykuya dalan sabahları hiç bişey olmamış gibi gülen ?

annemn tek umudu benm. kız kardeşim okumaz çünkü belli.erkek kardeşim,canım o benm ya.. bitanem o benm. onu göremiyorum ayrıyım.inşallah okycak o.

bizim akrabamızda yok doğru düzgün. hiç arayp soran olmadı, insan kırılıyo. bi tek halam arardı bazen. ocağı açık unutmayn diye tembihlerdi.
zamanında yanımda olmayan kim varsa şimdi her biri bi dertle boğuşuyo ağlar mısın güler misin bilmiyorum. ben hiç beddua etmedm. bi tek beni ortada bırakan eski piç sevgilime çok yağdırdım ama umrumda değil o.
ailem olsun isterdm.akrabalarım olsun isterdm. sadece 2 tane arkadaşım vardı sınıftan.. ama onlarda yok şimdi. hiç olmamışlar sanki.
tek bir kişi olsaydı yanımda,tutsaydı,asla bırakmasaydı elimi bana yeterdi..

en yakın arkadaşlarım güzel güzel bölümlerde okuyolar şimdi bi de bana bak. sebep ne efendm mal gibi bi karın gurultusu ! malca bi sf.

[Düşmacunu]

başlığı değiştirmek lazım kimseee okumaz bu kadar yazıyı
bi düşünün gerçek hayatta ne kadar yazdığımı bi gün babam günlüğümü zorla okumuştu, saygısız işte. orda babamdan nefret ettiğim yazıyordu. ve aynen şöyle bir cümle vardı 'bir gün annemi bulacağım ve biz mutlu yaşycaz hiç ayrılmycaz '... hep nefret etti babam benden.. sen 18ini doldurunca onun yanına gtcen demek haa derdi hep. hiç te öyle bi fikrim yoktu ama aklıma düşürdü aslında benm düşüncem şuydu ; kazanır giderim ünv yi bu evden,ankara ya da istanbul da okurum annemle de görüşürüm babamın ruhu duymaz,babamda her ay paramı takır takır yatırır.
18 im dolmadan kaçtım evden. babam bana 2 senedir beş kuruş yollamadı,istemem de o ayrı.
sildi beni. seçim yapmalıydım ve yaptm.pişman mıym yoo değilim. o ev benim için cehennem azabı gibiydi. karısıyla kavga eder gelir bana patlardı. suçsuz yere tokatta yedm, küfür de.. hepsi geçer biliyodum da hayatımı çaldı affedemem bunu. yıllarım gitti.. belki de koca bir ömür..çocukluğum ergenliğim diye bişey hatırlamıyorum. 15 yaşında 30 yaşında gibi davranmam gerekiyordu.
ülser olmamın tek nedeni babamdır. defalarca antidepresanlara başlayıp bırakışımın sebebi de babamdır. gözlerm şişerdi yaa okula giderdim, öyle uykusuz bitkin.. derslerde bi bok anlamazdım. eve gitmek istemezdm. tacize uğrycam korkusu bi yandan... annem nerde acaba düşünceleri ? şimdi ne olacak diye düşünür dururdum hep. hiç unutmam bi gün bu egm nin sitesinde kimliği belirsiz cesetler var orda anneme acayip benzeyen bi kadın var,babam gösterdi bunu bize. ama inşallah odur diye dua ediyo. ya annem olsaydı o ? hep sordum kendime bunu. babamı öldürürdüm o zaman kesin.

annem korkusundan evi arayamaz zavallım.. yaşadığımız şehirden çook uzaklara gitmiş.bi gün nolursa olsun artık demiş aramış evi. sesini duydum şaşırdım sevinemedim bile. babam geldi o ara... uzun hikaye..

bu saatte normal insanlar uyur,ben normal değilim. son 2 yıldır uyku düzenm bozuldu sabhlara kadar oturup öğlene kadar uyuyodum. uyku hapı falan da verdi doktorlar,ama işe yaramadı. beyin dolu çünkü.

son bişey söyleym o zaman. beni ilaçlar iyi etmedi asla. hatta kötü bile yapmış olabilir. şu an da başladım ama bunu kullanmalıyım. eskisinden iyiym ama belki zamandı yaralarımı kapatan belki de ben.. bellki de hiiç kapanmadı. bilmiyorum. yalnızdım. ama çabaladım. şu an yazıyorum ve çaba harcıyorum. düşünmekten yoruldum şimdi gidip yatabilirim. kimse okumaz bu kadar yazıyı ama ben yazmaya devam edicem elbet.

[joseraul]

Sonunu düşünen kahraman olamaz...

Onu demeyeydin iyiydiya

[shondes]

Belirsizlik, dünyanın bence en zor şeylerinden biri, ama bu senin yapıcaklarına engel olmamalı bence..

[tears in heaven]

bak! bazı zamanlar insan gerçekten dibi bulduğunu düşünür. her şey anlamsızlaşır. kendini değersiz hisseder. depresyonu aşar, bambaşka bir vaziyet alır. yaşam o kadar b.ktanlaşır ki bazen kişi ölmeyi ister. bazen hiç doğmamış, hiç yaratılmamış olmayı!

fakat ne olursa olsun şunu unutma: yaşama anlam katan tek şey Allah'ın var olduğu gerçeğidir. bize anlam katan da başka bir şey değildir. hayata tutun. kendini değersiz hissetmeyi kes. yüzünü yere indirme. uktelerini dolduracağının, 'üstinsana' ulaşacağın günün bir gün geleceğini asla unutma!!

ve bence hayattaki en değerli insanlar 'sürekli yazanlardır'. bunu seni şımartmak için söylediğimi düşünme. ya da sana moral vermeye çalıştığımı. gerçekten en değerli insan sürekli yazanlardır. çünkü halden anlayan insanlar gerçekten onlardır. çünkü sürekli satırlara inmek bambaşka biri yapar beşeri.

[Düşmacunu]

Sonunu düşünen kahraman olamaz...

) ne deym bilemedm

[Milady]

Gerçekten çok güçlü bir insansın bence...Biliyormusun bende psikolog olmak istemiştim.Benim gibi (eskiden sf vardı.Şimdide bir dengesizlik var davranışlarımda gine arkadaşlarım olmasına rağmen kendimi çok yanlız hissediyorum.Ve nerdeyse bütün yakın arkadaşlarım kalbimi kırdı.Ve bu günlerde bu yüzden hafif depresyon havasında hiç bir şeyi doğru düzgün yapamadım.Ve insanlar benden çok şey bekliyor.Ama göründüğüm kadar güçlü değilim.) olan insanları bulup onların benden daha iyi hissetmelerini istiyorum.Onlara kendilerini daha iyi hissettirmek istiyorum.Ama ailem psikoloji ile ilgili şeylerin saçmalık olduğunu düşünüyorlar.Psikoloğa bir kere gittim.Oda bana psikiyatra gitmemi söyledi.Ve annemler saçmalık diye götürmediler.Ve ginede psikoloji yada onların ilgisini çekmeyen bir alanda tercih yapmamı istemiyorlar ki yazın bölüm tercih ederken beni zorlucaklar.Hayatıma karışılmasından bıktım.Ve asla izin vermicem.
Gerçekten çok güzel yazmışsın.Devam et içinden geldikçe yaz.Yazmak gibisi yoktur.Kendi pcmde yaklaşık 200 sayfalık bir wörld dosyam var.Wörld dosyası beni yargılamadığı için tamamen düşündüklerimi birebir yazabiliyorum.Oysa çevremdeki herkez beni yargılamak için ölüyor.Başta annem ablam ve en yakın arkadaşım geliyor.

[Düşmacunu]

Gerçekten çok güçlü bir insansın bence...Biliyormusun bende psikolog olmak istemiştim.Benim gibi (eskiden sf vardı.Şimdide bir dengesizlik var davranışlarımda gine arkadaşlarım olmasına rağmen kendimi çok yanlız hissediyorum.Ve nerdeyse bütün yakın arkadaşlarım kalbimi kırdı.Ve bu günlerde bu yüzden hafif depresyon havasında hiç bir şeyi doğru düzgün yapamadım.Ve insanlar benden çok şey bekliyor.Ama göründüğüm kadar güçlü değilim.) olan insanları bulup onların benden daha iyi hissetmelerini istiyorum.Onlara kendilerini daha iyi hissettirmek istiyorum.Ama ailem psikoloji ile ilgili şeylerin saçmalık olduğunu düşünüyorlar.Psikoloğa bir kere gittim.Oda bana psikiyatra gitmemi söyledi.Ve annemler saçmalık diye götürmediler.Ve ginede psikoloji yada onların ilgisini çekmeyen bir alanda tercih yapmamı istemiyorlar ki yazın bölüm tercih ederken beni zorlucaklar.Hayatıma karışılmasından bıktım.Ve asla izin vermicem.
Gerçekten çok güzel yazmışsın.Devam et içinden geldikçe yaz.Yazmak gibisi yoktur.Kendi pcmde yaklaşık 200 sayfalık bir wörld dosyam var.Wörld dosyası beni yargılamadığı için tamamen düşündüklerimi birebir yazabiliyorum.Oysa çevremdeki herkez beni yargılamak için ölüyor.Başta annem ablam ve en yakın arkadaşım geliyor.

çok iyi anlıyorum seni.. lise 2 de alan seçmemiz gerekiyordu babam benim hep tıp okumamı istiyordu sayısal seç diye baskı yaptı ama ondan habersiz tm yi seçtim hukuk istiyorum ben dedim pişman değilim,babamda kabullendi sonuçta. şu an hukuk puanıyla neredeyse aynı psikoloji. ama kesinlikle tek tercihim olacak sen de gerekirse onlar olmadan yap tercihlerini, ama hayallerinden vazgeçme inşallah herşey istediğimiz gibi olur..

[phatalogyst]

çok iyi anlıyorum seni.. lise 2 de alan seçmemiz gerekiyordu babam benim hep tıp okumamı istiyordu sayısal seç diye baskı yaptı ama ondan habersiz tm yi seçtim hukuk istiyorum ben dedim pişman değilim,babamda kabullendi sonuçta. şu an hukuk puanıyla neredeyse aynı psikoloji. ama kesinlikle tek tercihim olacak sen de gerekirse onlar olmadan yap tercihlerini, ama hayallerinden vazgeçme inşallah herşey istediğimiz gibi olur..

suan son karar psikolojimi düş macunu.?