Tweet
Bugün intiharı düşünüyorum, ölmeyi! ! ! Daha birkaç sene öncesine kadar hayata dair o kadar güzel planlarım vardı ki o kadar hayat dolu ve neşeliydim ki günler bitmesin aylar geçmesin her anı dolu dolu yaşayayım isterdim. Üniversiteyi bitirmiş mezun olmuştum, askerliğimi de yapmıştım. Anlayacağınız bir bir hedeflerime ulaşmıştım. Ancak gelin görün ki tam meyvesini yiyecekken hayatın; bakın neyle uğraşıyorum şimdi. Sorunum şu: İnsanlarla karşı karşıya geldiğimde kontrolsüz olarak onların cinsel bölgelerine bakmak, yüzlerine veya gözlerine doğru düzgün bakamamak. Yani bakmak istediğim yerlere değil de bakmak istemediğim yerlere bakmak. Birileri ile karşılaştığımda ilk düşündüğüm şey bu oluyor. Hele karşımdaki erkek olduğunda veya ailemden biri olduğunda ölecek gibi oluyorum. Bu durumlarda aklıma gelen ilk şey acaba karşımdaki şuan benim hakkımda ne düşünüyor oluyor, kesin benim eş cinsel veya sapık olduğumu düşünüyor diyorum. O kadar karizmatik ve güven verici durmaya çalışırken birden bunları düşünmeye başladığımda birden dilim sürçüyor, elim ayağıma dolaşıyor, gözümü yukarıya doğru dikmeye çalışıyorum veya garip bir şekilde kişinin alt kısmını gören bölgeyi elimle kapatıp görmemeye çalışıyorum. Çünkü takmışım bir kere kafaya oraya bakar mıyım diye inanın elimde de olmuyor. Karşımdakinin anlattıklarını dinlemek bir tarafa, kendi düşüncelerimi bile toparlayamıyorum. Darma dağan oluyorum güçlü duruşumdan ve özgüvenimden eser yok, bide bu yetmezmiş gibi karşımdakinde bıraktığım izlenim ise sorunlu kişilik!!!!!!.
Bu ne kadar berbat bir şey bilemezsiniz. Hayatınız boyunca hep doğru düzgün bir insan olmaya çalışırken hep karşıdaki insanları önemseyen ve onlara iyi bir izlenim bırakmaya çalışırken ne garip hallere düşüyorsunuz!!!!!.
Her şey bu kadarlarda bitmiyor belki hani bir gördüğüm bir daha göremeyeceğim insanlarla karşılaştığımda cinsel bölgelerine bakmayım diye o anda geriliyorum, sonra geçip gidiyor. Bir marketteysem çıkıp gidiyorum veya bir otobüsteysem 20 dakika yaşıyorum, sokakta yürürken karşıdan gelen hiç tanımadığım bir insanın o bölgesine bakmayım diye 5 dakikam gidiyor bunlar acıtmıyor fazla içimi. Ama asıl acıyı her zaman beni gören ve bir geçmişim olan beni hep takdir etmiş insanlarla karşılaştığım da kardeşim, ablam, annem, teyzem, amcam veya çok yakın arkadaşım yanında çekiyorum, kendi kendimi o anda yiyip bitiriyorum. Evet, böyle durumlarda çektiğim acıyı tahmin bile edemezsiniz yemin ederim çok kere intiharı düşündüm. Kalbim ağrıyor, midem acıyor, gözlerim yukarı doğru bakmaya çalışmaktan yorgunluktan bitkin düşüyor, aşırı strese giriyorum. İnanın bir gün kalbim bu gidişata dayanamayacak krize girecek yada bu stresten kanser olacağım. Allah’ım bütün gün sürekli yukarıya bakmaya çalışmaktan, oradan buraya kaçırmaktan yorulan gözlerime mi, moralan gözaltlarıma mı, düzgün bir ahlaka sahip birisi olarak çektiğim o acının mideme, kalbime yansımasına mı yanayım yoksa en kötüsü olan yaşadığım bu sorunları çevreye göstermemek için yaptığım o kadar uğraşa mı, saçma sapan şeylere mi, geçen zamana mı yanayım. Artık özgüveni mahvolmuş, ikili ilişkileri tamamen bitmiş, asık suratlı, benzi beti solmuş, gözlerinin altı simsiyah olmuş bir insan olarak dolaşıyorum ortada. Gözler kalbin ayansıdır diyorlar ama benim gözlerim kalbimi yansıtmıyor. Hiç evden çıkmak, kimseyle görüşmek bile istemiyorum, hep kötü şeyler aklıma geliyor. Bu yüzden yardımınıza ihtiyacım var, lütfen birileri bana yardım etsin. Artık dayanamıyorum !!!.
Bu ne kadar berbat bir şey bilemezsiniz. Hayatınız boyunca hep doğru düzgün bir insan olmaya çalışırken hep karşıdaki insanları önemseyen ve onlara iyi bir izlenim bırakmaya çalışırken ne garip hallere düşüyorsunuz!!!!!.
Her şey bu kadarlarda bitmiyor belki hani bir gördüğüm bir daha göremeyeceğim insanlarla karşılaştığımda cinsel bölgelerine bakmayım diye o anda geriliyorum, sonra geçip gidiyor. Bir marketteysem çıkıp gidiyorum veya bir otobüsteysem 20 dakika yaşıyorum, sokakta yürürken karşıdan gelen hiç tanımadığım bir insanın o bölgesine bakmayım diye 5 dakikam gidiyor bunlar acıtmıyor fazla içimi. Ama asıl acıyı her zaman beni gören ve bir geçmişim olan beni hep takdir etmiş insanlarla karşılaştığım da kardeşim, ablam, annem, teyzem, amcam veya çok yakın arkadaşım yanında çekiyorum, kendi kendimi o anda yiyip bitiriyorum. Evet, böyle durumlarda çektiğim acıyı tahmin bile edemezsiniz yemin ederim çok kere intiharı düşündüm. Kalbim ağrıyor, midem acıyor, gözlerim yukarı doğru bakmaya çalışmaktan yorgunluktan bitkin düşüyor, aşırı strese giriyorum. İnanın bir gün kalbim bu gidişata dayanamayacak krize girecek yada bu stresten kanser olacağım. Allah’ım bütün gün sürekli yukarıya bakmaya çalışmaktan, oradan buraya kaçırmaktan yorulan gözlerime mi, moralan gözaltlarıma mı, düzgün bir ahlaka sahip birisi olarak çektiğim o acının mideme, kalbime yansımasına mı yanayım yoksa en kötüsü olan yaşadığım bu sorunları çevreye göstermemek için yaptığım o kadar uğraşa mı, saçma sapan şeylere mi, geçen zamana mı yanayım. Artık özgüveni mahvolmuş, ikili ilişkileri tamamen bitmiş, asık suratlı, benzi beti solmuş, gözlerinin altı simsiyah olmuş bir insan olarak dolaşıyorum ortada. Gözler kalbin ayansıdır diyorlar ama benim gözlerim kalbimi yansıtmıyor. Hiç evden çıkmak, kimseyle görüşmek bile istemiyorum, hep kötü şeyler aklıma geliyor. Bu yüzden yardımınıza ihtiyacım var, lütfen birileri bana yardım etsin. Artık dayanamıyorum !!!.
Yorum