En dipteyim, hiçbir şey ilgimi çekmiyor, hep uyumak istiyorum

[lunalala]

Birkaç senedir depresyondayım ve artık öyle bir noktaya geldim ki şu an bunu yazmak bile çok boş sıkıcı amaçsız.Yazmamın nedenini düşüneyim o halde, tamam buldum belki birileri harika bir ilaç önerebilir, salaklaştıran.O kadar boş ve sıkıcı geliytor ki her şey.Hiçbir şey yapmak istemiyorum ve zoraki yaptığım şeylerde çok isteksiz sıkılgan oluyor ve görünüyorum.Dışarı çıkmak o kadar boş geliyor ki hele.Okul olmasa çıkmıycam .Hatta yataktan bile kalkmak istemiyorum, ölene kadar uyuyabilirim.O kadar ilgimi çekmiyor ki hiçbir şeyy, bana mutlluk vermiyor bana göre değil sanki bu dünya.Her şeye üstten bir tanrı gözüyle bakıyor gibiyim.Bir ilaç kullanıyorum bikaç aydır.Kullanmadan önceki günlerde artık bu hiçlik beni yormuştu ve ölmem gerektiğini hissediyordum.Şimdi de istiyorum tabi ama baskı yapmıyor bu sefer hiçlik (ilacın etkisinden sanırım).Ama hala düşüncelrim falan aynı her şey hala gözümde değersiz anlamsız.bir yerlere gitmek, bir şeyler giymek ,almak ,karşı cins, bir meslek sahibi olmak vb. şeyler yani bi insanın yaşamını anlamlı kılan şeyler bana hiçbir şey hissettirmiyor.Bu hep böyleydi ilacı kullanmadan önce de...İlaç bir şeyleri değiştirir diye ummuştum gerçek anlamada ama sadewce bedensel içsel sıkıntımı götürdü galiba. Gelecepim falan da umrumda değil, hedefim yok dünya iğrenç insnların elinde ve biz kuklaları olarak kendimizi yaşıytor sanıyoruz.Yanİ bu dünyada bir şey olmak da salakça geliyor.Yine de son çarelerimi arıyorum sanırım.Çok fazla yaşayacağımı san mıyorum.Benimki depresyon değil düşüncelerimin haklılığıdır belki.Düşüncelerimi değiştiremiyorum,ama onlarla da mutsuzum.Mutsuz olmak akıllılık o halde diyorum, salak bir mutlu olmaktansa akıllı bir mutsuz olmak daha iyidir değil mi ?Hayır teoride öyle ama pratikte öyle değil.Geber git falan diyorsun şu anda içinden yapılacak hiçbir şey yok gibi değil mi ...Haklısın.Gelecek yıllarda belki değişir her şey diye küçüçük bir beklentim var sanırım.Bu durumda olup sonradan mutlu ve hayatı anlamlı gören birileri varsa aranızda, yazarsa sevinrim.Bir de nasıl kurtulduklarını ...Teşekkürler:unsure::unsure:

[hakanxy]

Bende o durumdan geçtim. Psikozlar yaşadım hala yaşıyorum. Ben dine sarıldım biraz ondan güç alıyorum. Çeşitli ilaçlar kullandım, laroxyl en etkilisi geldi. Paylaştığın için sağol.

[shondes]

Bu durum son zamanlarda yaşadığın bir süreçse, havalardan kaynaklı olabilir (bendede benzer bi durum var sürekli uyku hali gibi)

[BeyZade]

yaşım 29, 30 . ben böyleyim deyip yaşadığım yıllar çocukluğumdan beridir, ama son iki üç senedir bilinçli olarak rahatsızlıklarımla mücadele ediyorum , kendimi sıkmadan zorlamadan. kurtuldunmu dersen, kurtulmadım ama çok yol kateddiğimin farkına varıyorum gün geçtikçe ve bir zaman gelecek tamamen kurtulacağım, buna eminim. inşallah ölmem çünkü bu yaşıma kadar yaşadım sağlam kafayla dünyayı hissetmek nasıl bir şeymiş onu görmek istiyorum. sağlam adama bu sözüm mantıksız gelebilir, görüpte ne yapacaksın diyebilir, ama sen ve ben bunu görmek isteyenlerdeniz. bizim gibilere herşey gridir siyahı beyazı yok tonlamalar yok. hayatta ilerlememiz filmde - sabuha- şarkısını söyleyen ibrahim tatlıses sahnesi gibi =) ama bir şeylerin farkına vardım hala umut var. karşımıza çıkan fırsatlar var her anlamda rahatsızlığımı yenmek içinde bir fırsat doğdu. her aklınıza geleni değerlendirmek lazım çünkü fırsatlar onun içinde gizli olabiliyor... bir marka var isim vermeyecem gıda takviyeleri geliştirmiş bir çok ürünü var işime yarayacak ürünlerden aldım omega 3 , protein, vitamin kombinasyonu bunları düzenli olarak kullanmaya başladım vitamin ve mineral eksikliğimi gidermeye başladıkça kendimi fiziksel olarak daha iyi hissetmeye başladım. ondan sonra nöroloji, psikiyatri derken tedavi olmaya başladım. bir süre gıda takviyelerine devam ettikten sonra maddi yetersizlik yüzünden bıraktım çünkü aylık maliyeti bana 200 tl ye yakın geliyordu... doktor bana b6,b12 vitamini içeren bir ilaç yazdı iğne olarak onu belirli aralıklarla aldım sonra kafamda bir rahatlama vucudumda bir rahatlama hissettim kaplumbağa gibi bir yaşam sürsekte ben hırslandım sonra pskiyatriye çıktım ritalin ve prozac kullanmaya başladım basit birşey olmayınca iyileşmiyordu uzun süren ilaç değişimleri sonunda şimdi iki ilaç kullanıyorum... ilaç tek başına birşey değildir. irade istemiyorsa ilaç bir işe yaramıyor tecrübe ile sabit. bu rahatsızlıklarla mücadele etmek için çareyi başkalarında aramamak lazım tüm cevaplar kendimizde bunu samimiyetle söylüyorum... ilaçsız olmaz ama sadece ilaçlada olmaz, ilaçlar bana fiziksel güç verdi ben irademle savaştım ve hala savaşıyorum ... bu mücadelemin meyvesini alıyorn kendimi dinç hissediyorum insanların gözüne bakabiliyorum ve çok isteyipte yapamadığım şey, hani gülemiyoruz ya gülüyor gibi yapıyoruz gülmek gereken yerlerde, bi iki kere denk geldi farkına vardım artık sahiden gülebiliyorum tabi düzenli değil tam stabil hale getiremedik =)

[osman_b]

ben neden anlamıyorum sizi yaaa.ilaç falan kullanmayın.tatile çıkın.yurt dışına gidin.bisürü anlamadınız dili konuşan insanlar çok zevkli geliyor insana...

[Bedbin]

Birkaç senedir depresyondayım ve artık öyle bir noktaya geldim ki şu an bunu yazmak bile çok boş sıkıcı amaçsız.Yazmamın nedenini düşüneyim o halde, tamam buldum belki birileri harika bir ilaç önerebilir, salaklaştıran.O kadar boş ve sıkıcı geliytor ki her şey.Hiçbir şey yapmak istemiyorum ve zoraki yaptığım şeylerde çok isteksiz sıkılgan oluyor ve görünüyorum.Dışarı çıkmak o kadar boş geliyor ki hele.Okul olmasa çıkmıycam .Hatta yataktan bile kalkmak istemiyorum, ölene kadar uyuyabilirim.O kadar ilgimi çekmiyor ki hiçbir şeyy, bana mutlluk vermiyor bana göre değil sanki bu dünya.Her şeye üstten bir tanrı gözüyle bakıyor gibiyim.Bir ilaç kullanıyorum bikaç aydır.Kullanmadan önceki günlerde artık bu hiçlik beni yormuştu ve ölmem gerektiğini hissediyordum.Şimdi de istiyorum tabi ama baskı yapmıyor bu sefer hiçlik (ilacın etkisinden sanırım).Ama hala düşüncelrim falan aynı her şey hala gözümde değersiz anlamsız.bir yerlere gitmek, bir şeyler giymek ,almak ,karşı cins, bir meslek sahibi olmak vb. şeyler yani bi insanın yaşamını anlamlı kılan şeyler bana hiçbir şey hissettirmiyor.Bu hep böyleydi ilacı kullanmadan önce de...İlaç bir şeyleri değiştirir diye ummuştum gerçek anlamada ama sadewce bedensel içsel sıkıntımı götürdü galiba. Gelecepim falan da umrumda değil, hedefim yok dünya iğrenç insnların elinde ve biz kuklaları olarak kendimizi yaşıytor sanıyoruz.Yanİ bu dünyada bir şey olmak da salakça geliyor.Yine de son çarelerimi arıyorum sanırım.Çok fazla yaşayacağımı san mıyorum.Benimki depresyon değil düşüncelerimin haklılığıdır belki.Düşüncelerimi değiştiremiyorum,ama onlarla da mutsuzum.Mutsuz olmak akıllılık o halde diyorum, salak bir mutlu olmaktansa akıllı bir mutsuz olmak daha iyidir değil mi ?Hayır teoride öyle ama pratikte öyle değil.Geber git falan diyorsun şu anda içinden yapılacak hiçbir şey yok gibi değil mi ...Haklısın.Gelecek yıllarda belki değişir her şey diye küçüçük bir beklentim var sanırım.Bu durumda olup sonradan mutlu ve hayatı anlamlı gören birileri varsa aranızda, yazarsa sevinrim.Bir de nasıl kurtulduklarını ...Teşekkürler:unsure::unsure:

Burda bir çok insan senin gibi. Çözümlerde aynı .Ama kimse yapmıyor. Çünkü ruh hali ona izin vermiyor. Bende yaşadım 3-4 yıl önce ...İyiyim şimdilerde

[blazonk]

İntihar ettim olmadı.Bir aydınlanma falan da olmadı yani hayatın güzel yanını göremedim ama hayatımın merkezine birşey oturdu.Bir kız.Her derdimi anlattığım kız meğersem beni seviyormuş.Bu seni intihar düşüncenden kurtarmaz belki ama ayağa kaldırır.Bir kız değilsede bir uğraş,hedef...Ama şu durumda bir mucize yani kız olması lazım.Bence birgün herhangi bir sahile git (kayalıklı).Sonra etrafa bak depresif birini ara.İlk gün bulamazsın büyük ihtimal.Sonra 2. gün 3. gün 5. gün....Hergün birini bulup dertleşicem umuduyla kalkarsın oraya gidersin.Hergün olmasada arada.Hani olur ya.MUCİZE işte dersin.Bende de sorun var hala toplayamadım yazdıklarımı ama anladıysan ya da bana hadi lan dediysen bile senin gibilerin olduğunu ve dertleşebileceğini unutma.

[bymhrrm]

yaziyını okuyunca aklıma bisi geldi @lunaluna bir arkadasim bana cok iyimsersin demisti ,simdi diyiceksin ki Ulan ne alaka ,anlatim ozaman ben her kalktigimda ustumde bir agirlik ,umutsuzluk var (belkide ilaclardandir) surekli kendimi telkin ederek uyaniyorum ama uyaniyorum ve yatagımdan cıkıyorum ve yapıcak bisiler buluyorum ne olursa ama illa bisiler buluyorm ve bu sefer sorunumun ne oldugunu ne yapmak gerektıgını biliyorum yani kisaca intihar cozum degil illa yapıcak bisiler bulursun yeterki yataktan cık ben oyle yaptım ve bu kararimindan cokda memnunum

[sınırsız]

Merabalar

Bir yaz tatili boyunca yapacak hiç bir şey bulamayıp günler çabuk geçsin diye günlerini yarısını uyuyarak geçirdiğimi bilirim.Sonucu iyi olmuyor garip bir rahatsızlık beyin bir anda reset atıyor yere düşecek gibi oluyorsun.Yani tavsiyem uyumayı bırak.Depresyonun temel sebepleri: 1-Kafanınız kurcalayan içinizi sıkan bir sebep vardır yaşamak hayattan zevk almak istersiniz ama önce buna hazırlanmanız gerek diye düşünürsünüz.Böyle düşünüp harekete geçmedikçede depresyonda kalırız.
2-Zaman.Hazır olana kadar zaman geçer bir de bu yüzden moralimiz bozulur.Mutlu yaşamanın kuralı zamana yaşamak.3-Sürekli farklı etkinlikler bulunmalı.Burda sorun insanın illa gücünün yetmeyeceği şeye kafayı takması.Belki bilgisayar alıp limuzinle gezecek yurtdışına gidecek paran yok ama çık evinde sahile in yürü,yaşlılardan öğüt al,kütüphaneye git,sinemaya git,parka git kuşlara yem at....

[skyscares10]

mesaj silinsin