Duyuru

Collapse
No announcement yet.

uzun bir hikaye

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • uzun bir hikaye

    üniversitenin son yıllarında aile kaynaklı bir sorun dolayısıyla depresyona girdim dönem dönem ilaç kullandığım da oldu fakat hiç bir zaman tam olarak iyilişme olmuyor ve depresyona sosyal fobi de eşlik ediyordu. Hatta bi örnek vermek gerekirse otobus duragının önünden geçemezdim otobus durağında oturan bekleyen herkes bana bakar gibi gelirdi hala daha dönem dönem böyle seyler oluyor. Güne cok güzel ve moralli başlamışken annem yada babamın kırıcı bir sözü belki o günü ve bir sonraki günü beş karış suratla ve moralsiz olarak geçirmeme neden oluyor ve bir türlü bunlara çare bulamıyorum.

  • #2
    Uzman bir psikologla görüşmeniz daha iyi olur. O size yapmanız gerekenler hakkında bilgi verecektir.

    Yorum


    • #3
      maviyeşil'e katılıyorum yardım almalısın.
      Hayat bir uykudur, ölünce uyanır insan,
      Sen erken davran, ölmeden önce uyan...

      Yorum


      • #4
        Çok geçmiş olsun... :cry: Valla ben yaklaşık 25 yıldan beri depresyonla yaşıyorum, o zamanlar 23 yaşındaydım, sanırım depresyon hastaları ömür boyu dr.yardımı almak durumundalar...Siz de bir destek alın derim.
        Ne kadar bilirsen bil, söylediklerin karşıdakinin anladığı kadardır.(Mevlana)

        Yorum


        • #5
          haklısınız

          En doğrusu bir uzman yardımı almak. Size tamamen katılıyorum. İlaç bağımlısı olmaktan da korkuyorum açıkçası sizin de tavsiyelerinize ihtiyacım var. Düzenli olarak ilaç kullanan arkadaslar var mı. Sosyal hayatına iş hayatına aile hayatına ne kadar etki ediyor. İş hayatına etkisi özellikle cok önemli. Ben hukuk alanında çalısıyorum. Konsantrasyonunuz iyi olmalı. Okuduğunuzu iyi anlamak süzmek falan artı duruşmalarda yeri geldiğinde gerekli çıkışları yapmak söylemek gerekenleri söylemek gerekiyor yani hukukçu dikkatli ve uyanık olmak zorunda. İlaç kullanırsam çalışma hayatım sekteye uğrar diye düsünüyorum deneyimlerinizi, tavsiyelerinizi bekliyorum.

          Yorum


          • #6
            sana katılıyorum

            yaklasık on yıl önce ilaç kullanmıştım ve aşırı uyku yapmıştı. Herseyin çözümü aslında insanın kendisinde bi türlü o gücü harekete geçiremiyoruz engelleyen ne varsa anlamış değilim. Kendi hayatıma bakıyorum ne lise ne üniversite hayatımda ailemin hiç desteğini görmedim. Hatta ailem okuduğum fakültenin hangi semtte olduğundan bile habersizdi. Hukuk fakültesini bütünlemesiz bitirdim. Fakat gene başkaları ile karşılaştırıldım falanca odtü yü bitirdi falanca boğaziçini bitirdi su kadar maas alıyor gibilerinden. Bence hersey ailede bitiyor. Tam gençlik döneminde sağlam ilgi alaka görmeyen bir insan ki ben tam bu kisi oluyorum sonrasında bunun üzerine biseyler inşa etmek zor geliyor. Şu an insana ilaç kullanmaktan daha iyi ne gelebilir. Aile ilgisi, belki cok sağlam bir dost. Dost demişken bu çok önemli tam en cok ihtiyaç duyduğunuz bir dönemde günlerce aranmamak sorulmamak insanı daha kötü yapabiliyor. Tabiki ancak psikolojisi bozulmuş bir insan aranmıyorum sorulmuyorum diye sıkıntı yapar. Psikoloji sağlamsa zaten umursamazsın kendi bilir bende onu aramam dersin.

            Yorum


            • #7
              İlaca karşı değilim..Gerekiyorsa almalısn da..Bağımlılık yaptığını düşünmüyorum..Ben çok önceden bıraktım ilacı tabi doktorun söylemesiyle oldu bu ve bağımlılık yapsaydı tekrar alma ihtiyacı hissederdim..

              Her şey sende bitiyor tabi ama ilaç bu süreci birza daha hızlandıabiliyor..Olayı tamamen ilaca bırakmıyorsun ilaç iyieleşmende destekleyici oluyor ve bunu çabuklaştırıyor..

              Bu bahsettiğin şeyler bende de vardı..Düşünüyorum da herkes bana bakıyor sanıyordum rahatsız oluyordum falan..Nasıl geçti anlamadım..Öyle bir sorunum yok şimdi..Sanırım diğer insanlarla kendini eşit gördüğünde, onlardan ne eksiğin ne de fazlan olduğunu düşündüğünde bu sorun kendiliğinden ortadan kalkıyor..Dikkatini farklı şeylere vemelisin..

              O duraktan geçerken herkes sana bakıyor sanıyorsun ama emin ol kimsenin dikkatini bile çekmemişsindir..Kendini fazla önemseme ve fazla da küçümseme..Sorun ancak öyle çözülür..
              Öyle bir düşe daldım bir baktım ki aa sahiden ben

              Yorum


              • #8
                hepinize katkılarınızdan dolayı tesekkürler. Zaten bu duraktaki insanların bakması hadisesi her zaman olmuyor nadir oluyor fakat hissettiğin anda bi garip oluyosun. Zaten bi standardı olmaması insanın aklını karıştırıyor. Geçen bir düğüne gitmiştim genelde katılan herkesi tanıyorum ve rahat bir ortamdı düğünden sonra düğün sahibinin evine misafir olduk ordakilerle konusurken kekelediğimi farkettim kelimelerin bazılarını yutarak konusuyordum. Hiç böyle bisey olmamıstı mesela bu da beni çok tedirgin etti. Bu zamana kadar yüzlerce belki bin tane duruşmaya girdim hep cok net konustum böyle bisey olmamıstı. Hiç başına gelen var mı normal hayatında yani iş hayatında falan gayet normal şekilde konusan ama nadir olarak kekeleme ve kelime yutma yani konuşma güçlüğü yasadığınız oldu mu hiç.

                Yorum


                • #9
                  Re: haklısınız

                  Orjinal yazı sahibi: mutlumutsuz
                  En doğrusu bir uzman yardımı almak. Size tamamen katılıyorum. İlaç bağımlısı olmaktan da korkuyorum açıkçası sizin de tavsiyelerinize ihtiyacım var. Düzenli olarak ilaç kullanan arkadaslar var mı. Sosyal hayatına iş hayatına aile hayatına ne kadar etki ediyor. İş hayatına etkisi özellikle cok önemli. Ben hukuk alanında çalısıyorum. Konsantrasyonunuz iyi olmalı. Okuduğunuzu iyi anlamak süzmek falan artı duruşmalarda yeri geldiğinde gerekli çıkışları yapmak söylemek gerekenleri söylemek gerekiyor yani hukukçu dikkatli ve uyanık olmak zorunda. İlaç kullanırsam çalışma hayatım sekteye uğrar diye düsünüyorum deneyimlerinizi, tavsiyelerinizi bekliyorum.
                  ilaç gullanmanın kötü etkisi olmaz.tam tersi daha iyi olcasın.ben senden daha kötüydüm.depresyon sosyal fobo çekingenlik stres ne arasan var hepsi bende.depresyon için prozac ,sosyal fobi için paxil kullanmaya başladım.hiç konuşamayan çekinen ben.bülbül gibi oldum herkes farketti çevremde.kendime güvenim geldi,sesli konuşmaya başladım.yalnız sen depresyon ve sosyal fobiye rağmen hukuk alanında çalışabiliyorsan tebrik etmek lazım
                  <div>kimse anlamaz biliyorum;canımı yaksa da hayat g&uuml;l&uuml;yorum</div><br />

                  Yorum


                  • #10
                    bende şaşırıyorum psi.twetty

                    yani mesleğin bu kadar insanlarla diyalog mücadele gerektirdiğini bilseydim öss de tercih yaparken kimse bana hukuk yazdıramazdı. Ama bi taraftan da bakarsan biraz kendini sıkarsan sınavla hakim savcı olabiliyosun. Sıkmazsan da avukatlık stajı yapıp kendi büronu açabiliyosun bir şirkette avukatlık yapabilirsin tabi bankalar finans kuruluşları falan geniş bir iş alanı var ama dışa dönük insanlara göre bir meslek kesinlikle avukatlık. Müvekkilinle iyi bir diyalog kurmak zorundasın karşı tarafa sert görünmek ve müvekkilinin haklarını korumak zorundasın. icra takipleri zaten başka bir alem avukatlara saldırı olabiliyor saldırı olmasa bile haciz sırasında gittiğin yerdeki borçlunun sana beddua etmesi yada kötü bisey söylemesi bile hassas yapılı bir kişinin o gününü kötü geçirmesine yetebilir. Senin kullandığın ilaçlarla kendini iyi hissetmene ve tedavi olabilmene sevindim beni de biraz cesaretlendirdin açıkçası. Kimsenin hissetiklerini küçüksememek gerek ben zor bir cocukluk, zor bir üniversite dönemi bunu takiben bir askerlik dönemi geçirdim ve mesleğe başladım zor günlerin izlerini silmek de kolay olmuyor .

                    Yorum


                    • #11
                      Re: bende şaşırıyorum psi.twetty

                      Orjinal yazı sahibi: mutlumutsuz
                      yani mesleğin bu kadar insanlarla diyalog mücadele gerektirdiğini bilseydim öss de tercih yaparken kimse bana hukuk yazdıramazdı. Ama bi taraftan da bakarsan biraz kendini sıkarsan sınavla hakim savcı olabiliyosun. Sıkmazsan da avukatlık stajı yapıp kendi büronu açabiliyosun bir şirkette avukatlık yapabilirsin tabi bankalar finans kuruluşları falan geniş bir iş alanı var ama dışa dönük insanlara göre bir meslek kesinlikle avukatlık. Müvekkilinle iyi bir diyalog kurmak zorundasın karşı tarafa sert görünmek ve müvekkilinin haklarını korumak zorundasın. icra takipleri zaten başka bir alem avukatlara saldırı olabiliyor saldırı olmasa bile haciz sırasında gittiğin yerdeki borçlunun sana beddua etmesi yada kötü bisey söylemesi bile hassas yapılı bir kişinin o gününü kötü geçirmesine yetebilir. Senin kullandığın ilaçlarla kendini iyi hissetmene ve tedavi olabilmene sevindim beni de biraz cesaretlendirdin açıkçası. Kimsenin hissetiklerini küçüksememek gerek ben zor bir cocukluk, zor bir üniversite dönemi bunu takiben bir askerlik dönemi geçirdim ve mesleğe başladım zor günlerin izlerini silmek de kolay olmuyor .
                      ben de insanlarla diyalog gerektiren bi işte çalışıyorum.ve aslında bana uygun değilmiş.ama ne yaparsın bu saatten sonra geri dönemem.yapmak zorundayım yapmaya da çalışıyorum.hatta yiye gidiyorum.bi süre tecrübeden sonra çok iyi bile olurum diye düşünüyorum.hassaslık da kötü birşey gün içerisinde küçük bi ayrıntıya takılıp moralimi bozabiliyorum akşama kadar.başka biri olsa takmaz belki.ayrıca öss tercihi yaparken kendimizi yeterli derecede tanımadığımızı düşünüyorum.o yaşta çok da sağlam karar veremeyebiliriz.ben mesleğin bana uymadığını üniversitedeyken anladım.benim üniversite yıllarım da facia gibiydi.hatta ondan öncesi lise,ortaokul,çocukluk çok kötüydü.o kötü günlere rağmen şu an durumumu iyi görüyorum
                      <div>kimse anlamaz biliyorum;canımı yaksa da hayat g&uuml;l&uuml;yorum</div><br />

                      Yorum


                      • #12
                        kendine uygun olmadığını düşünmene rağmen çalışabiliyorsun bu durumda seni tebrik etmek gerekiyor. Aslında çalışabilmek başlı başına problemlerle baş edebilme gücü veriyor. Zamanla insanlarla mücadele etmeyi de ögreniyorsun, bu yolda başarılı olmanı dilerim. Ben üniversiteye bitirdiğim zamanki ben değilim tabiki hem özel hayat hem iş hayatı konusunda cok tecrübe kazandım en önemlisi kendimi tanıdım artık zayıf ve güçlü yanlarımı biliyorum. Sonuçta sen de biliyorsun gün içinde bir ayrıntıya takılıp moralimi bozabiliyorum diyorsun. Tabiki ÖSS ye girerken meslekleri tanımıyoruz. Bir taraftan liseyi bitirme telaşı diğer taraftan hafta sonu kurs dersane böyle bir ortamda meslekleri nasıl araştıracaksın. Benim de hukukta okurken meslek hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Heralde birinci ikinci sınıfta meslekle alakalı olarak staj yapmak yada ilgili bir işyerinde çalışmak cok faydalı olabilir belki birinci sınıfta pişman olup tekrar başka bir bölüm yazabilirsin tabi öğüt veriyorum ama bende dört yıl kuzu kuzu okudum, tuğla gibi kitaplarla ne işim var diye düsünmedim.
                        Ben daha cok tanıdığım yakın hissetiğim insanlardan yanlış bir haraket görürsem etkileniyorum. Nisbeten tanımadığım insanların davranışlarını o kadar takmıyorum. İşin kötüsü sana yakın birisi seni yabancıdan daha rahat kırabiliyor ve aynı ortamı paylaştığın için yeterince tepki gösteremiyorsun, tepki göstersen bile yüzyüze baktığın için kısa sürede eski haline dönüyorsun yani ona karşı yumuşuyorsun. Benim şahsi fikrim şu ki hassas duygusal kişiler ki bunlar depresyon geçiriyor olabilir yada anksiyetesi bulunuyor olabilir. En büyük darbeleri yakınlarından yiyorlar. Sonuçta yabancı birinin yaptığı o kadar etkilemez insanı, ben öyle düşünüyorum.

                        Yorum

                        İşleniyor...
                        X